چه عوامل و اسبابي موجب پيدايش موفقيت و يا سلب آن در زندگي فردي و اجتماعي انسان مي گردد. لطفاً به نحو اجمال آنها را توضيح دهيد؟
پاسخ:
در عالم هستي هيچ معلولي بدون علت نيست. يعني هم موفقيت و پيروزي ناشي از علل واسباب است و هم شكست و عدم پيروزي. ابتدا بايد علل و اسباب آن را شناخت و از راه اسباب آن وارد شد. بنابراين اگر كسي با تدبير، معرفت و شناخت كافي وارد اين ميدان شود و شايسته عمل كند به طور قطع، شاهد موفقيت خواهد شد. عوامل و اسباب موفقيت
1- واقع گرايي
2- جذابيت
در برنامه ريزي، بايد به كيفيت، بيش از كميت اهتمام ورزيد، به عنوان مثال، به جاي اين كه شخص تصميم بگيرد هر صبحگاهان يك جزء قرآن بخواند، مي تواند آن را حتي به يك صفحه تقليل دهد، اما كوشش كند كه تلاوتش در جاي خلوت، با حال و توجه كامل و تدبر و ژرف انديشي در معاني باشد و نيز بكوشد نمازهايش را با حضور قلب و توجه بخواند.3- تدريج
از حداقل شروع كند، ولي در انديشه افزون سازي تدريجي باشد، براي مثال، اگر از اول، خواندن نماز شب سخت است، بنا داشته باشد كه فقط يك ركعت (وتر) بخواند و پس از يك هفته، دو ركعت (شفع) را هم اضافه كند و پس از مدتي، كم كم هشت ركعت نافله شب را هم بخواند.4- رعايت مراتب حال
در روند خودسازي، بايد مرحله به مرحله پيش رفت و از اول نمي توان تمام مدارج كمال را يك مرتبه پيمود. بهتر است انسان ابتدا از عمل به واجبات و رعايت شرايط و جزئيات آنها شروع كند و در كنار آنها، به ترك محرمات بپردازد و همواره بر نيفتادن در دام هاي شيطان و هواي نفس، جديت كند و پس از مدتي كه سراسر وجودش تسليم شد و ايمان در روح و جسم او نفوذ كرد به انجام دادن مستحبات و ترك مكروهات بپردازد از اين مرحله به بعد، عنايت خداوند، او را راهنمايي خواهد كرد، «و آنان كه در راه ما به جان و مال، جهد و كوشش كردند، به تحقيق، آنان را به راه خويش هدايت مي كنيم و خدا هميشه يار نكوكاران است.» (عنكبوت- آخرين آيه)5- عزم و استواري
پس از تنظيم برنامه، با اراده اي قاطع، بايد بر انجام دادن آنها ايستادگي كرد و نفس خود را از تنبلي و كسالت با جديت تمام بازداشت.6- استعانت و توسل؛
براي موفقيت در جهاد اكبر، بايد از خداوند بزرگ، استمداد جست و به ائمه معصوم عليهم السلام، متوسل شد.7- اسوه گزيني؛
افزايش معرفت و پيروي از الگوهاي راستين (ائمه معصومين و بزرگان اخلاق) همواره بايد مورد توجه باشد.8- مشارطه، مراقبه و محاسبه؛
سالك بايد پيوسته از طريق اركان سلوك، يعني، مشارطه، مراقبه و محاسبه با خداوند در ارتباط باشد امام خميني در اين باره مي نويسد: «و از اموري كه لازم است از براي مجاهد، مشارطه، مراقبه و محاسبه است. «مشارطه» آن است كه در اول روز، مثلا با خود شرط كند كه امروز بر خلاف فرموده خداوند- تبارك و تعالي- رفتار نكند و اين مطلب را تصميم بگيرد معلوم است يك روز خلاف نكردن، امري است خيلي سهل ]كه[ انسان مي تواند به آساني از عهده ]آن[ بر آيد تو عازم شو و شرط كن و تجربه نما؛ ببين چقدر سهل است. ممكن است شيطان و جنود آن ملعون، بر تو اين امر را بزرگ نمايش دهند؛ ولي اين از تلبيسات آن ملعون است. او را از روي واقع و قلب، لعن كن و اوهام باطل را از قلب بيرون كن و يك روز تجربه كن؛ آن وقت تصديق خواهي كرد.www.kayhannews.ir
لينک مطلب
توسط صغری شکوهی در دوشنبه 31 خرداد 1389 ساعت 4:36 PM
نظرات 0