از قصه و قطعه و قصیده
یک یک بنوشت بر جریده
در تعریف روزنامه و جریده ، آورده اند که : روزنامه که در گذشته با نام «روزنامچه» شهره بوده است کشکولی را شامل می شود که در آن از نخ و سوزن تا قصیده هفتاد من وجود دارد و همه آنها باید تحت نظارت دبیری که سرش از همه بزرگ تر است ، یک یک نوشته شود.
جریده هم از همان جر دادن می آید. یعنی اگر از قصیده هفتاد من صفحه روزنامچه نگاری، چیزی مانده بود ، جریده می شود تا برای جویدن دور ساندویچ آماده گردد.
از دیگر کرامات و افاضات روزنامه پرانی ، وجود شغل های دهن پرکن و اتو کشیده بود. از جمله ، کسانی که علاقه مند به پوشیدن جلیقه های جیب دار و عینک های ته استکانی بودند، پاشنه در روزنامه ها را از جا کندند و با توجه به ویژگی های خبر و انواع آن، اقدام به انتشار دعوای خانوادگی زری و پری و نحوه طبخ بریان اصفهان و میرزاقاسمی نمودند که موردهای غذایی و شکمی از ویژگی شگفتی و انواع مشاجرات از استثنا برخوردار بودند. از میان این حرفه ای ها که با عناوین خبرنگار و گزارشگر و مقاله نویس ، قلم فرسایی می نمودند ، حرفه ای های دیگری سر بر آوردند که از قضا نمی خواستند اهالی محترم کوچه و بازار، آب گوشت بخورند و کاسه شان را زیر سرشان بگذارند تا دنیا را آب ببرد و آنها را خواب

  ادامه مطلب

 

از طرفی تحولات زندگی و بی کاری می تواند به احساس نومیدی ، درماندگی و ذهنی مغشوش منجر شود. اضطراب و گیجی ناشی از بحران های زندگی ، برنامه ریزی را اگر غیر ممکن نسازد ، لااقل دشوار می کند. اگر بی کار یا کم کار باشید ، احتمالاً درباره آینده ، احساس افسردگی ، خستگی و ناامیدی می کنید و این دقیقا همان زمانی است که باید خود را در فرآیند برنامه ریزی غرق کنید.
فرآیند برنامه ریزی
در طول زمان های تزلزل و تحولات شخصی ، فرآیند برنامه ریزی ، دستاویزی برای مقابله با اضطراب ها و افسردگی ها خواهد بود. هر بار که مراحل کاریابی را آغاز می کنید ، به مرور کردن دستاوردها و مهارت های خویش بپردازید تا کمک کند که از نگرانی خود بکاهید. بدین ترتیب ، مهارت هایی را که در حال حاضر دارا هستید و همین طور، بسیاری از راه کارهایی را که می توانند به طور رضایت بخشی ، شما را به اهداف شغلی تان برسانند ، به خود یادآور شوید.
به اعتقاد اندیشمندان ، بیشتر افراد نمی دانند چگونه توانایی ها و مهارت های خود را عرضه کنند. اگر خودمان را بهتر بشناسیم و از نقاط قوت و ضعف خود آگاهی داشته باشیم ، می توانیم شغل مناسبی پیدا کنیم و دلیلی وجود ندارد که نتوانیم در چرخه فعالیت های اقتصادی ، جایگاه مطلوبی برای خود پیدا نماییم. از طرفی در بازار کار موجود ، همگان از موقعیت های شغلی ایجاد شده باخبر نیستند. بنا بر این ، هرگاه موقعیتی برای ما ایجاد شد ، نباید آن را از دست بدهیم؛ بلکه باید به شیوه ای حرفه ای و با استفاده از تکنیک های آماده سازی ، مصاحبه و ... از این فرصت ها به بهترین شکل بهره برداری نماییم.
دنبال کردن فرآیند کاریابی ، مستلزم کمک کارشناسانه ای است ، تا با تکیه بر آن ، لحظات ناامیدی ، بلاتکلیفی و سرگشتگی را پشت سر بگذاریم و به این باور برسیم که می توانیم در طول مسیر زندگی ، با آگاهی بیشتر و درک بهتر ، به راحتی گام برداریم و همواره خود را در قلّه های موفقیت ببینیم..

 

کتاب «کار و زندگی» به ماهیت و اهمیت کار و ارتباط آن با زندگی، به عنوان بخش جداناپذیر و مکمل آن پرداخته است. آنچه امروزه انسان را به تکاپو و کسب درآمد وا می دارد ، کار نیست؛ بلکه دست یافتن به پول و سرمایه است. در حالی که کار و کسب ، ماهیتی ارزشی ـ اقتصادی دارد. صرف برابر دانستن کار با پول و سرمایه ، ارتباط آن را با زندگی، کاملاً تحت تأثیر قرار خواهد داد؛ در حالی که کار ، وسیله ای جهت ایجاد زندگی شاداب و ایمن و فارغ از دغدغه های کاذب امروز است.
با توجه به بررسی زوایای مختلف موضوع ، کتاب در شش بخش فراهم آمده است:
بخش نخست «چگونگی کار»نام دارد که مشتمل بر هشت فصل است : کار چیست ، شرافت کار ، کار عار نیست ، کار و تقدیر ، کار و وظیفه ، کیفیت کار ، تقلید و ابتکار و تنوع کار. در این بخش ، نویسنده سعی کرده است تا جنبه ارزشی کار را معرفی نماید. البته در بخش های دیگر کتاب نیز به این بُعد پرداخته شده است؛ امّا آغاز کتاب با چنین مطلبی ، نشان از تأکید و اصرار نویسنده بر ابعاد اخلاقی و ارزشی دارد. وی معتقد است : «در برابر شرافت کار ، رنج و خستگی ، خردی و بزرگی کار و هیچ چیز دیگر اهمیتی ندارد. کار از آن جا که شریف است ، هر جور باشد ، برای هر کس ، شایسته و لازم است . ساسان ، چوپانی می کرد. اردشیر بزرگ ، مؤبَد بود. یعقوب لیث ، سفیدگری داشت. بویه ماهیگیر بود. یاقوت حموی (نویسنده معجم البلدان) در خدمت تاجری ، غلامی می کرد. نادر ، پوستین دوز بود. حضرت محمّد(ص) بازرگانی و شتربانی می کرد. حضرت علی(ع) باغبانی ، موسی(ع) شبانی و عیسی(ع) درودگری می کردند. جِیمز وات ، به پیروی از شغل پدر ، ارّابه سازی می کرد. فرانکین ، کارگر چاپ خانه بود و پدرش شمع سازی می کرد. دانیل دُفو (نویسنده انگلیسی) جوراب باف بود. جانسون (هفدهمین رئیس جمهوری امریکا) خشت می زد».
بخش دوم به «دشمنان کار» اختصاص دارد که خود ، مشتمل بر یازده فصل است : بیگاری به ز بی کاری ، درخت کاهلی کفر آورد بار ، کار بی نقشه ، کار بی مسئولیت ، کار بی مُزد ، کار ارزان ، به هر کار ، بهتر درنگ از شتاب ، خطا در کار ، وحشت از کار ، همه کاره و هیچ کاره و آفت های کار.

 

هم چنین برای ساختن مسجد اعظم قم به ایشان عرض شد : 35 تُن، آهن کم داریم . ایشان با آن که در آن زمان دستشان تنگ بود ، به یکی از دوستان به نام حاج احمد فرمود : «این آهن را تهیه کنید» . حاج احمد برای خرید آهن به تهران رفت و بعد از کم و زیاد کردن قیمت و چانه زدن ، آهن را به مبلغ 110 هزار تومان خریداری کرد . وقتی نزد آقای بروجردی آمد ، ایشان فرمود : «الآن نقد ندارم . این ده هزار تومان را بگیر . بقیه را هم بعدا می دهم» . وقتی حاج احمد پول را برای تحویل برد ، آهن فروش گفت : «من این آهن ها را برای پول ندادم؛ بلکه برای خانه خدا دادم» .
حاج احمد که از این رفتار، متعجب شده بود ، گفت : شما ابتدا آن قدر سختگیری کردید و چانه زدید و حالا می گویید : پول نمی خواهم . آهن فروش گفت : «سختگیری کردم می خواستم چیزی که برای خدای متعال دادم در حسابم باشد؛ البته سهم امام یا وجوه شرعی دیگری هم بدهکار نیستم» .
شکوه فقاهت ، تهیه و نشر : مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی ، 1379 ، ص 508 (به قلم : عبدالله امینی) .
چند کار با هم
یکی از نزدیکان امام راحل می گوید : «در یکی از روزهای اوایل فروردین 68، حدود ساعت هفت بعد از ظهر ، حضرت امام ، حقیر را برای انجام دادن کاری احضار فرمودند . وقتی خدمتشان مشرّف شدم ، حدود یک ساعت از مغرب گذشته بود . حضرت امام در حالی که هنوز مشغول تعقیبات نمازهای مغرب و عشاء بودند ، اوّلاً تسبیح در دست ، ذکر می گفتند. ثانیا به پشت ، خوابیده بودند و با بالا و پایین بردن پاهایشان ، نرمش مخصوصی را که پزشک توصیه کرده بود ، انجام می دادند . ثالثا تصویر بدون صدای تلویزیون را می دیدند . رابعا به صدای رادیو گوش می دادند و خامسا علاوه بر همه این امور ، علی ، نوه عزیزشان در حالی که سعی می کرد از حرکت های امام تقلید کند در کنارشان دراز کشیده بود و امام ، همزمان ، او را مورد نوازش و توجّه قرار می دادند .
به طور مکرّر شاهد بودیم که حضرت امام ، هنگام قدم زدن عصرانه ، در دستی تسبیح داشتند و به ذکر مشغول بودند و در دست دیگر ، رادیویی کوچک داشتند که به آن گوش می کردند .
در سایه آفتاب ، محمد حسن رحیمیان ، قم : مؤسسه پاسدار اسلام ، 1373 ، ص 109 .
 

  ادامه مطلب

بعد از انقراض

سلسله قاجاریه ، در اوایل دوره پهلوی ، هنر سنتی ایران به واسطه ورود هنرهای غربی، مهجور واقع شد . همین امر، باعث شد که خیلی از هنرمندان سنتی ، مدرسه صنایع «مستظرفه» را تأسیس کنند . این مدرسه هم اکنون با نام «موزه هنرهای ملی» در میدان بهارستان تهران معروف است . بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ، در حدود سال 1362 ، دانشگاه هنر برای اولین بار، رشته صنایع دستی را تأسیس کرد و به دنبال آن، دانشگاه الزهرا ، کاشان و شیراز ، این حرکت را دنبال و بعد از چندی ، دانشگاه های غیر انتفاعی و آزاد هم این رشته را راه اندازی کردند . در ابتدا فقط این رشته بود، ولی بعد از مدتی ، توجه به صنایع دستی از بعد اقتصادی و اشتغال زایی بیشتر شد و رشته های متعددی به صورت کاردانی ، کارشناسی و کارشناسی ارشد در ارتباط با صنایع دستی ایجاد شد . رشته هایی مثل فرش ، سفالگری ، کتاب آرایی ، فلزکاری و ... از جمله شاخه هایی بودند که از رشته صنایع دستی جدا شدند . دانشجویان این رشته ، نگاه دانشگاهی و علمی تری به صنایع پیدا می کنند و با طراحی و دیدگاه های نظری و تئوریک هنر، آشنا می شوند؛ مبانی تأثیرگذار را می شناسند و ابداعات و خلاقیت را تجربه می کنند و مورد نقد قرار می گیرند .
این دانشجویان علاوه بر این موارد ، ملزم به گذراندن کارگاه های هنری هستند . مانند کارگاه های سنتی (که در آن چگونگی ساخت رنگ از گیاهان و مواد معدنی را فرا می گیرند) ، کارگاه شیشه (که تراش کاری ، نقاشی و طراحی شیشه در آن آموزش داده می شود) ، کارگاه سفالگری و کاشی کاری (که معمولاً سفالگری با چرخ ، پخت سفال ، کاشی کاری معرق و هفت رنگ را یاد می گیرند) ، کارگاه های نگارگری و تذهیب ، کارگاه بافت (قالی ، گلیم ، گبه و نساجی سنتی) ، کارگاه چوب (معرّق ، منبّت ، خاتم کاری و گره چینی) ، و کارگاه فلزکاری (که شامل قلمزنی فلز است که برجسته ترین هنر فلزکاری محسوب می شود)

     ادامه مطلب

 

یک . سرمایه بودن کار
کار و اشتغال هم خود ، سرمایه و گنج است و هم وسیله رسیدن به سرمایه و گنج . اگر کار کردن نباشد هیچ رشد و پیشرفتی در زندگی انسان حاصل نمی شود. از این رو ، شکّر طبع شاعران پارسی گوی ، به مثلی سایر ، تبدیل شده است که مردم را به کار و تلاش فرا می خواند.
برو کار می کن مگو چیست کار
که سرمایه جاودانی است کار1
سرمایه جاودانی خواندن کار ، ما را به این مهم رهنمون می شود که سعادت ابدی و خوش بختی دو سرایی ما ، در گروه کار است و این سرمایه و گنج بی پایان ، با زحمت و تلاش به دست می آید چنان که در شعر سعدی که اکنون حالت مثلی دارد آمده است:
نابرده رنج ، گنج ، میسر نمی شود
مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد2
در فرهنگ دینی ما نیز توجه ویژه ای به کار و داشتن حرفه شده است که نمونه هایی از آن را در برخورد پیشوایان دینی با افراد بی کار و سربار جامعه و نیز در تشویق های امامان معصوم به افراد فقیر و بی کار به کارکردن ، می توان یافت. در کلامی از پیامبر گران قدر اسلام(ص) درباره گنجِ کار آمده است : «حرفه آدمی ، گنج است».3
دو . عار نبودن کار
داشتن یک شغل و منبع درآمد برای ادامه زندگی ، ضروری است؛ امّا گاهی اوقات و تحت تأثیرِ پاره ای از شرایط ، انسان نمی تواند به شغل و حرفه مورد نظر خود دست یابد. لذا باید به شغلی پایین تر از حدّ و دانش و تخصص خود بپردازد تا به آفاتی از قبیل : دست دراز کردن پیش دیگران و سربار خانواده شدن و ابتلای به انواع فسادها و حرفه های کاذب و ... دچار نشود. این گونه کارها هیچ ننگ و عار نیست و شخص را کوچک نمی کند؛ بلکه این بی کاری است که عیب و عار است. بنا بر این ، انسان در این گونه موارد نباید خجالت بکشد و باید برای ادای حقوق خود و خانواده اش مبادرت به انجام دادن این کار نیز بکند.
البته خوب است که انسان همواره در پی دستیابی به شرایط بهتر و شغل و درآمد مناسب تر باشد. هرگاه شخصی که با وضعیتی این چنین مواجه شده و به شغلی پایین تر از شأن خود تن داده با چنین سؤالی مواجه شود که چرا این کار را انجام می دهی؟ در جواب می گوید : «کار که عار نیست».4

  ادامه مطلب

 

داشتم به حرف های دوستم فکر می کردم که گفته بود یه کاری برام سراغ داره که خیلی هم باکلاسه و هم درآمد خیلی خوبی داره. برای آمدنش لحظه شماری می کردم. خیلی دوست داشتم هر چه زودتر بفهمم این کاری که می گه چیه.
توی خیال خودم غوطه ور بودم که دستی خورد به شانه ام... .
ـ سلام ، هواست کجاست؟
به خودم آمدم و گفتم : سلام... داشتم به کار باکلاسی که گفته بودی فکر می کردم... .
پرسید : لذت بخش بود ، نه؟... .
ـ خیلی ، ولی به شرطی که واقعا همچین کاری وجود داشته باشه.
ـ مطمئن باش وجود داره، این من و توییم که از دنیا بی خبریم . پاشو بریم... .
با تعجب گفتم : خوب ، همین جا برام توضیح بده ، کجا باید بریم؟
ـ نه ، این جا نمی شه ، باید برویم خانه یکی از بچه ها.
کم کم داشتم بهش شک می کردم . یعنی کاری که گفته بود، چه کاری می توانست باشه؟
یک لحظه با تردید به چهره اش نگاه کردم . پوزخندی زد و گفت : چیه ، شک کردی؟ به من اطمینان نداری؟ نترس بابا! کاری که گفته ام خلاف نیست ، تو کار مواد هم نیستم ، دزدی هم نمی خوام یادت بدم.
انگار که کاملاً ذهن من را خوانده بود ، با شنیدن این حرف ها کمی خیالم راحت شد.
بعد از کمی پیاده روی به خانه یکی از دوست های قدیمی اش رسیدیم که من هم قبلاً یکی دو بار دیده بودمش. پس از احوال پرسی و پذیرایی ، او درباره یک سیستم اینترنتی، توضیحاتی به من داد که یک نوع بازاریابی شبکه ای بود و گفت : پس از وارد شدن به این سیستم، اگر آموزش های لازم را ببینم می توانم با آنها کار کنم و درآمد خوبی هم خواهم داشت.

 

بنا بر این ، با توجه به جوان بودن هرم جمعیتی کشور و نیازی که جوانان در تصمیم گیری و انتخاب شغل مناسب با ویژگی های شخصیتی و تخصصی خود دارند ، این مبحث (انتخاب شغل) از بهترین موضوعات مربوط به جوانان در جامعه کنونی ایران به شمار می آید.
کار ، همزاد انسان
حیات آدمی از دیرباز با کار ، عجین بوده است و انسان فقط در مدّت کوتاهی از کار ، صرفا به منظور زنده نگه داشتن خود ، بهره می برده است. اما به مرور زمان و با به کارگیری هوش و استعدادهای ذاتی خویش، به ابزارسازی پرداخت و ماده و طبیعت را به خدمت خویش درآورد و به آنچه به صورت مستقیم در دسترس داشته، اکتفا نکرد و با تلاش بسیار در پی آن شد تا با استفاده از آنچه دارد به آنچه ندارد (اما نیاز به آن را احساس می کند) دست یابد. این امر ، در طول سالیان دراز ، سبب به وجود آمدن مشاغل متعدد با پیچیدگی های خاص شده است. بنا بر این ، می توان گفت : کار ، وجه اشتراک و شرط لازم زندگی انسان در جامعه است که از ابتدای زندگی بشر، همراه او بوده است.1382

   ادامه مطلب

 

یک کارآفرین ، فرصت هایی را به تصویر در می آورد که سایرین هم می توانند آنها را ببینند ، ولی به آنها توجهی ندارند. چنین شخصی برای تولید کالای جدید ، از اطلاعاتی استفاده می کند که این اطلاعات در دسترس همگان قرار دارد ، اما این اوست که با تیزبینی و درایتش دست به اقدام و کارآفرینی می زند.
یک کارآفرین ، اصولاً نیازی جدید را می بیند و سپس نیروی انسانی ، سرمایه ، تکنولوژی و تمام منابع و تجهیزات لازم را برای تأمین این نیاز ، بسیج می کند.
با توجه به تعاریف بالا می توان نتیجه گرفت که قلمرو کارآفرینی ، تنها به حوزه کسب و کار محدود نمی شود ، اگر چه امروزه مفهوم آن بیشتر در این حوزه و در بعد اقتصادی مطرح است. تشریح عمیق مفهوم کارآفرینی (به طوری که بتواند تمامی معانی آن را در بر گیرد) دشوار است ، اما به طور خلاصه می توان گفت : «کارآفرین ، فردی است که ارزشی را در جامعه خلق کند». این ارزش ، ممکن است مادی یا معنوی باشد. در تعریفی دیگر ، «کارآفرین به شخص حقیقی یا حقوقی ای گفته می شود که توانایی تحمل ریسک (اغلب مالی) را دارد و می تواند یک ایده اولیه را به یک فعالیت اقتصادی تبدیل کند». به همین دلیل ، یکی از عمده ترین تفاوت های مخترعان و کارآفرینان را می توان در همین گسترش و اقتصادی کردن ایده های آنها دانست. به این معنا که یک فرد مخترع ، قادر است یک ایده و فکر را به مرحله اجرا درآورد ، ولی ممکن است توانایی ارائه آن را به بازار نداشته باشد و نتواند آن را به یک طرح تجاری سودآور تبدیل نماید. به همین خاطر ، اغلب ابداعات و نوآوری های مخترعان ، در همان چاردیواری محل کارشان می ماند و هیچ گاه راهی به بازار پیدا نمی کند.
کارآفرینان ، چه ویژگی هایی دارند؟
پژوهشگران کوشیده اید نگرش ها ، مهارت ها و شخصیت افراد کارآفرین، را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهند و نیز شرایطی را که موجب تشویق و تقویت کارآفرینان می شود ، بررسی کنند . نتیجه این پژوهش ها نشان می دهد که عوامل اجتماعی و روانی بسیاری در شکل گیری شخصیت افراد کارآفرین، نقش دارند که در ادامه به بعضی از آنها اشاره می شود:
شاید نخستین و مطمئن ترین تئوری درباره ریشه های روانی کارآفرینان در دهه 1960 م ، به وسیله دیوید مک کلند ارائه شده باشد. او دریافت، افرادی که خط مشی خود را بر کارآفرینی می گذارند ، بیش از حد ، جاه طلب و در پی ترقی و پیشرفت دائمی ، یا بسیار بلند پرواز هستند و از نظر روانی، این احساس را دارند که همواره باید به موفقیت های بزرگی دست یابند. اینان برای رسیدن به پیشرفت و ترقی ، این احساس را هم در خود می بینند که دست به خطر بزنند ، اما این خطرها باید معقول باشد. خطرهای سنگین ، آنها را وادار می کند که تلاش بیشتری بنمایند. او همچنین دریافت، جوامعی که در صدد پیشرفت و ترقی هستند ، درصد بیشتری کارآفرین را پرورش می دهند.
 

  ادامه مطلب

 

شغل مورد علاقه
فاطمه مسلمی ، 22 ساله ، شغل را فعالیتی می داند که برای او درآمد داشته باشد و در عین حال ، با روحیه اش تناسب داشته باشد. او از فیلم نامه نویسی به عنوان شعل ایده آلش یاد می کند ، در حالی که رشته تحصیلی او علوم اجتماعی با گرایش تعاون و رفاه است.
برای او ادامه تحصیل ، بر کار ارجحیت ندارد و دوست دارد هر دو را هم زمان انجام دهد و خود را در 30 سالگی ، یک خانم خانه دار که به کار فیلم نامه نویسی هم مشغول است ، تصور می کند.
او می گوید : «در حال حاضر ، تعداد بسیار کمی از دوستانم شغل مورد علاقه شان را پیدا کرده اند و بقیه اصلاً شغلی ندارند. به عقیده من شاید در زمانه ما ده درصد از جوانان ، شغل مورد نظرشان را پیدا می کنند و فکر نمی کنم این آمار ، تا ده سال دیگر هم تفاوت کند» .
در ایران ، کار ، یک فرصت است
مریم احمدی ، 22 ساله ، شغل را به معنای کاری می داند که باید بر اساس تخصص در مکانی خاص انجام داد که می تواند این شغل بر اساس رشته تحصیلی باشد.
او فارغ التحصیل رشته علوم اجتماعی با گرایش پژوهشگری از دانشگاه تهران است و از معلمی به عنوان کار مورد علاقه اش یاد می کند. او در عین حال به انجام دادن کارهای پژوهشی و کارهای هنری کامپیوتری نیز علاقه دارد ، اما معتقد است که در ایران هیچ رابطه ای بین رشته تحصیلی و اشتغال افراد وجود ندارد ؛ زیرا از ابتدا شخص در رشته مورد علاقه اش قبول نمی شود و پس از آن هم فعالیتی را که دوست دارد انجام نمی دهد.