يكي از ابزارهاي سياستي منحصربه‌فرد در كشور ما وضع ماليات تنفسي است كه اتفاقا شباهت‌هاي جالبي با ماليات تورمي دارد.

براي اين كه با ابعاد اين ابزار جديد آشنا شويم مناسب است ابتدا نگاهي داشته باشيم به ماليات تورمي كه يكي از سياست‌هاي قديمي و البته بسيار پر كاربرد است.
ماليات تورمي كه از آن با عنوان ماليات خاموش (silent tax) يا ماليات پنهان (hidden tax) نيز ياد مي‌شود داراي اين سازوكار است: دولت‌ها به جاي اينكه مستقيما از مردم ماليات و عوارض بگيرند، اقدام به انتشار پول كرده و كسري بودجه خود را از اين طريق جبران مي‌كنند. اما اين اقدام منجر به افزايش تورم مي‌شود و باعث مي‌شود قدرت خريد مردم كمتر شود. بدين‌ ترتيب مردمی که قرار بوده پول بيشتری برای عوارض و ماليات بدهند آن ‌را در جای خود نمی‌دهند و در عوض از طريق کاهش قدرت خريد پولشان اين موضوع را جبران می‌کنند.
حال ببينيم ماليات تنفسي چيست. موضوع از اين قرار است كه جهت مقابله با آلودگي هوا بايد اقداماتي انجام گيرد: مثلا قيمت بنزين افزايش يابد، ممنوعيت‌هاي بيشتري براي تردد خودروها وضع شود، حمل و نقل عمومي و مترو توسعه يابد. اما همه اين اقدامات هزينه‌هايي را به صورت مستقيم و غيرمستقيم بر مردم و بودجه دولت تحميل مي‌كند. اينجا هم مثل موضوع ماليات تورمي اين مساله وجود دارد كه اين هزينه از چه كساني چگونه و به چه ميزان اخذ شود. همان‌طور كه در ماليات تورمي، راه‌حل ساده و دم دستي، افزايش نقدينگي و تحميل هزينه‌ها به‌صورت نامحسوس بر مردم بود، اينجا هم به جاي اينكه از جيب افراد و جامعه هزينه شود از نفس‌كشيدن شهروندان ماليات گرفته‌ مي‌شود.
به اين ترتيب ما نه تنها نفت و سرمايه‌هاي تجديدناپذيرمان را هزينه مي‌كنيم، بلكه بر مهم‌ترين سرمايه شخصي افراد- يعني سلامتي- نيز چوب حراج مي زنيم. به غير از بيماران قلبي و افراد كهنسالي كه ماليات تنفسي خود را نقدا- و در قالب سكته و بيماري‌هالي قلبي مي‌پردازند!- هزينه‌هايي نيز به حساب كل شهروندان واريز مي‌شود تا با ابتلاي تدريجي به انواع و اقسام بيماري‌ها، در آينده دوران بازنشستگي خود را سپري كنند.

جهاد اقتصادي در سال جديد موفق خواهد بود اگر[...]