خوش آمدید

امام علی علیه السّلام در یکی از عیدها فرمودند:

إِنَّمَا هُوَ عِیدٌ لِمَنْ قَبِلَ اللَّهُ صِیَامَهُ وَ شَکَرَ قِیَامَهُ وَ کُلُّ یَوْمٍ لَا یُعْصَى اللَّهُ فِیهِ فَهُوَ یَوْمُ عِیدٍ؛

امروز تنها برای کسانی عید است که خداوند نماز و روزه آنان را پذیرفته باشد، و هر روزی که مخالفت الهی نشود آن روز عید است.

نهج البلاغه، حکمت 420

امام علی علیه السّلام فرمودند:

 

دوستان خدا باطنِ دنيا را نگرند آنگاه كه مردم چشم به ظاهر آن دوخته اند، و آنان به كار آخرت پردازند در حالي كه ديگران به زندگي زودگذر مشغولند. پس آنچه را كه ترسند هلاكشان سازد از خود دور كنند، و آنچه از دنيا را كه دانند واگذاردشان، واگذارند. افزون طلبي ديگران را از دنيا كم ارزش بينند و دنيا طلبي آنان را خسارت. با آنچه دنياپرستان دوست دارند دشمن اند، و آنچه را كه آنان دشمن دارند دوست دارند. به وسيله آنان قرآن دانسته شود، و آنان نيز به قرآن شناخته شوند. بدانان كتاب الهي بر پا شود، و آنان به كتاب حق استوار گردند. به چيزي جز لطف و احسان الهي اميد ندارند، و از چيزي جز كيفر كردارشان نهراسند.

نهج البلاغه، حکمت 424

امام علی علیه السّلام فرمودند:

اذْكُرُوا انْقِطَاعَ اللَّذَّاتِ وَ بَقَاءَ التَّبِعَاتِ؛

همواره به ياد آريد كه خوشيها تمام شدني است و نكبت هاي آن ماندني.

نهج البلاغه، حکمت 425

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لَا يَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ الْعَافِيَةِ وَ الْغِنَى بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ وَ (بَيْنَا تَرَاهُ) غَنِيّاً إِذِ افْتَقَرَ؛

آدمي نبايد به دو خصلت اعتماد كند: سلامتي، و بي نيازي. در همان حال كه او را سالم بيني به ناگاه بيمار شود، و در اوج ثروت ناگهان فقير گردد.

نهج البلاغه، حکمت 418

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَنْ شَكَا الْحَاجَةَ إِلَى مُؤْمِنٍ فَكَأَنَّهُ شَكَاهَا إِلَى اللَّهِ وَ مَنْ شَكَاهَا إِلَى كَافِرٍ فَكَأَنَّمَا شَكَا اللَّهَ؛

آن كه بار نيازش را به آستانه مؤمني فرو آرد گويي آن را به پيشگاه الهي آورده است، و آن كه درِ خانه كافري را بدين منظور كوبد گويي از خدا شكايت كرده است.

نهج البلاغه، حکمت 419

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الرِّزْقُ رِزْقَانِ طَالِبٌ وَ مَطْلُوبٌ فَمَنْ طَلَبَ الدُّنْيَا طَلَبَهُ الْمَوْتُ حَتَّى يُخْرِجَهُ عَنْهَا وَ مَنْ طَلَبَ الْآخِرَةَ طَلَبَتْهُ الدُّنْيَا حَتَّى يَسْتَوْفِيَ رِزْقَهُ مِنْهَا؛

«روزي» بر دو گونه است: رزقي كه جوينده صاحب خود است، و رزقي كه جوينده در پي آن است. پس آن كه دنيا را جويد مرگ او را دنبال كند تا از دنيا بيرونش برَد، و آن كه در پي آخرت باشد دنيا او را طلب كند تا روزيش را به تمام و كمال از آن برگيرد.

نهج البلاغه، حکمت 423

از امام علی علیه السّلام پرسیدند که کدام یک برتر است: عدالت، یا جود و بخشندگی؟ حضرت فرمودند:

الْعَدْلُ یَضَعُ الْأُمُورَ مَوَاضِعَهَا وَ الْجُودُ یُخْرِجُهَا عَنْ جِهَتِهَا وَ الْعَدْلُ سَائِسٌ عَامٌّ وَ الْجُودُ عَارِضٌ خَاصٌّ فَالْعَدْلُ أَشْرَفُهُمَا وَ أَفْضَلُهُمَا؛

عدالت هر چیزی را به جای خود نهد و بخشش آن را از جایگاه خود خارج سازد عدالت نگاهبان عمومی است و جود و بخشش مشکل گشای خصوصی. پس عدالت ارزشمندتر و برتر است.

نهج البلاغه، حکمت 429

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الْوِلَايَاتُ مَضَامِيرُ الرِّجَالِ؛

حكمرانيها ميدانِ مسابقه مردان است.

نهج البلاغه، حکمت 432

امام علی علیه السّلام درباره دوست یابی فرمودند:

 

طرفت را بیازمای، چه بسا از بوته آزمایش خوب بیرون نیاید و در نتیجه باید او را دشمن بداری.

نهج البلاغه، حکمت 426

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَا كَانَ اللَّهُ لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الشُّكْرِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الزِّيَادَةِ وَ لَا لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الدُّعَاءِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْإِجَابَةِ وَ لَا لِيَفْتَحَ لِعَبْدٍ بَابَ التَّوْبَةِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْمَغْفِرَةِ؛

خداوند هرگز درِ «شكرگزاري» را به روي بنده اي نگشايد و درِ «گشايش» را بندد، يا درِ «دعا» را بگشايد و درِ «اجابت» را بندد، يا درِ «توبه» را باز كند و درِ «مغفرت» را بندد.

نهج البلاغه، حکمت 427