خوش آمدید

امام علی علیه السّلام درباره دوست یابی فرمودند:

 

طرفت را بیازمای، چه بسا از بوته آزمایش خوب بیرون نیاید و در نتیجه باید او را دشمن بداری.

نهج البلاغه، حکمت 426

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَا كَانَ اللَّهُ لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الشُّكْرِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الزِّيَادَةِ وَ لَا لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الدُّعَاءِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْإِجَابَةِ وَ لَا لِيَفْتَحَ لِعَبْدٍ بَابَ التَّوْبَةِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْمَغْفِرَةِ؛

خداوند هرگز درِ «شكرگزاري» را به روي بنده اي نگشايد و درِ «گشايش» را بندد، يا درِ «دعا» را بگشايد و درِ «اجابت» را بندد، يا درِ «توبه» را باز كند و درِ «مغفرت» را بندد.

نهج البلاغه، حکمت 427

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أَوْلَى النَّاسِ بِالْكَرَمِ مَنْ عَرَّقَتْ بِهِ الْكِرَامُ؛

سزاوارترينِ مردم به بزرگواري كسي است كه ريشه بزرگواري در اوست و تبار او از بزرگوارانند.

نهج البلاغه، حکمت 428

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الزُّهْدُ كُلُّهُ بَيْنَ كَلِمَتَيْنِ مِنَ الْقُرْآنِ قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ (لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ) وَ مَنْ لَمْ يَأْسَ عَلَى الْمَاضِي وَ لَمْ يَفْرَحْ بِالْآتِي فَقَدْ أَخَذَ الزُّهْدَ بِطَرَفَيْهِ؛

دو كلمه از قرآن «زهد» را تفسير كند. خداوند فرمايد: «تا بر آنچه از دست داده ايد تأسّف مخوريد، و بدانچه دست يافته ايد شادمان نگرديد». و آن كه بر گذشته تأسّف نخورَد و بر آنچه دست يافته شادمان نگردد زاهد كامل است.

نهج البلاغه، حکمت 431

حضرت علی (علیه السّلام) به هنگام شنیدن خبر شهادت مالک اشتر فرمودند:

مَالِکٌ وَ مَا مَالِکٌ وَ اللَّهِ لَوْ کَانَ جَبَلًا لَکَانَ فِنْداً (وَ لَوْ کَانَ حَجَراً لَکَانَ صَلْداً) لَا یَرْتَقِیهِ الْحَافِرُ وَ لَا یُوفِی عَلَیْهِ الطَّائِرُ و الفند المنفرد من الجبال ؛

مالک به راستی مالک چه بود به خدا سوگند، اگر او را به کوه مانند کنند کوهی بلند و بی همتا بود، و اگر به سنگ تشبیه نمایند صخره ای سخت و مقاوم بود. هیچ پای قدرتی بر آن بالا نرفت، و هیچ پرنده ای بر اوج آن ننشست. «فِنْد» هر کوه تک افتاده ای است.

نهج البلاغه، حکمت 435

امام علی علیه السّلام فرمودند:

قَلِيلٌ مَدُومٌ عَلَيْهِ خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ مَمْلُولٍ مِنْهُ ؛

كارِ «اندك» ولي مداوم، برتر از كارِ «زياد» خستگي آور است.

نهج البلاغه، حکمت 436

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَا أَنْقَضَ النَّوْمَ لِعَزَائِمِ الْيَوْمِ ؛

چه بسيار تصميمهاي روز كه خواب بر باد دهد.

نهج البلاغه، حکمت 433

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لَيْسَ بَلَدٌ بِأَحَقَّ بِكَ مِنْ بَلَدٍ خَيْرُ الْبِلَادِ مَا حَمَلَكَ ؛

هيچ شهري براي تو بهتر از شهر ديگر نيست. بهترينِ شهرها آنجاست كه پذيرايت باشد.

نهج البلاغه، حکمت 434

امام علی علیه السّلام فرمودند:

إِذَا كَانَ فِي رَجُلٍ خَلَّةٌ رَائِقَةٌ فَانْتَظِرُوا (منْهُ) أَخَوَاتِهَا ؛

اگر در كسي «خوي» و خصلتي زيبا ديديد، «خوي هاي» زيباي ديگر را هم از او انتظار كشيد.

نهج البلاغه، حکمت 437

امام علی علیه السّلام به «غالب» پسر «صعصعه» پدر «فرزدق» شاعر در گفتگویی دو نفره فرمودند:

مَا فَعَلْتَ إِبِلَکَ الْکَثِیرَةَ قَالَ ذَعْذَعَتْهَا الْحُقُوقُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ علیه السلام ذَلِکَ أَحْمَدُ سُبُلِهَا ؛

آن همه شتران را چه کردی؟ گفت: ای امیر مؤمنان، حقوق مردم آنها را پراکند. حضرت فرمودند: بهترین راه بود.(یعنی این که حق الناس را پرداختی، بهترین کار بود.)

نهج البلاغه، حکمت 438