خوش آمدید

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا ؛

آيا آزاده اي نيست كه اين ته مانده بي ارزش را به اهلش واگذارَد و خود را اسير دنيا نكند بهوش باشيد كه ارزش شما تنها بهشت است، پس خود را جز بدان مفروشيد.

نهج البلاغه، حکمت 448

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَا مَزَحَ رَجُلٌ مَزْحَةً إِلَّا مَجَّ مِنْ عَقْلِهِ مَجَّةً ؛

آدمي شوخي نكند مگر آنكه تيري عقل او را هدف گيرد.

نهج البلاغه، حکمت 442

امام علی علیه السّلام فرمودند:

زُهْدُكَ فِي رَاغِبٍ فِيكَ نُقْصَانُ حَظٍّ وَ رَغْبَتُكَ فِي زَاهِدٍ فِيكَ ذُلُّ نَفْسٍ ؛

سردي و بي رغبتي تو با كسي كه تو را خواهد و به تو عشق ورزد، كم بهرگي تو است و ميل تو به آن كسي كه تو را نخواهد، خواري تو است.

نهج البلاغه، حکمت 443

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَا زَالَ الزُّبَيْرُ رَجُلًا مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ حَتَّى نَشَأَ ابْنُهُ الْمَشْئُومُ عَبْدُ اللَّهِ) ؛

«زبير» تا آنگاه كه فرزند نامبارك خود را نياورده بود از ياران ما اهل بيت بود.

نهج البلاغه، حکمت 444

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَنْهُومَانِ لَا يَشْبَعَانِ طَالِبُ عِلْمٍ وَ طَالِبُ دُنْيَا ؛

دو گرسنه اند كه هرگز سير نشوند: دانشجو، و دنيا طلب.

نهج البلاغه، حکمت 449

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الْغِنَى وَ الْفَقْرُ بَعْدَ الْعَرْضِ عَلَى اللَّهِ ؛

«توانگري» و «تهيدستي»، پس از عرضه كردار، به دادگاه عدل الهي است.

نهج البلاغه، حکمت 446

از امام علی علیه السّلام پرسیدند: بهترین و بزرگترین شاعران کیست؟ حضرت فرمودند:

إِنَّ الْقَوْمَ لَمْ یَجْرُوا فِی حَلْبَةٍ تُعْرَفُ الْغَایَةُ عِنْدَ قَصَبَتِهَا فَإِنْ کَانَ وَ لَا بُدَّ فَالْمَلِکُ الضِّلِّیلُ یرید إمرأ القیس ؛

شاعران در یک زمینه شعر نسروده اند تا چون سوارکاران که از خطّ مسابقه درگذرند، معیّن شوند. پس اگر ناگزیر کسی را باید نام برد، شاه گمراه است یعنی «امرؤ القیس».

نهج البلاغه، حکمت 447

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الْغِيبَةُ جُهْدُ الْعَاجِزِ؛

بدگويي پشت سر ديگران، سلاح ناتوانهاست.

نهج البلاغه، حکمت 453

امام علی علیه السّلام در ستایش انصار (یاران پیامبر که در مدینه ایمان آوردند) فرمودند:

هُمْ وَ اللَّهِ رَبُّوا الْإِسْلَامَ کَمَا یُرَبَّى الْفَلُوُّ مَعَ غِنَائِهِمْ بِأَیْدِیهِمُ السِّبَاطِ وَ أَلْسِنَتِهِمُ السِّلَاطِ ؛

به خدا سوگند، ایشان اسلام را با توانگری، دستهای بخشنده و زبانهای گویا و بُرنده خود پرورش دادند همان گونه که کرّه اسب تازه از شیر گرفته را پرورند.

نهج البلاغه، حکمت 457

امام علی علیه السّلام فرمودند:

عَلَامَةُ الْإِيمَانِ أَنْ تُؤْثِرَ الصِّدْقَ حَيْثُ يَضُرُّكَ عَلَى الْكَذِبِ حَيْثُ يَنْفَعُكَ وَ أَنْ لَا يَكُونَ فِي حَدِيثِكَ فَضْلٌ عَنْ عِلْمِكَ وَ أَنْ تَتَّقِيَ اللَّهَ فِي حَدِيثِ غَيْرِكَ؛

نشانه ايمان، گزينش راستگويي بر دروغگويي است آنجا كه راستي به زيانت و دروغ به سودت باشد. ديگر آنكه بيش از داناييت سخن مگو، و سوم آنكه در باره ديگران با احتياط و خداترسي سخن گو.

نهج البلاغه، حکمت 450