خوش آمدید

امام علی علیه ‏السلام به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله عرض کردند:

یا رَسُولَ اللّهِ اِنَّ اَباذَرٍّ قَدَ وَ عَکَ فَقالَ صلّی الله علیه و آله: اِمْضِ بِنا اِلَیْهِ نَعُودُهُ فَمَضَینا اِلَیْهِ جَمیعا فَلَّما جَلَسْنا قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلّی الله علیه و آله: کَیْفَ اَصْبَحْتَ یا اَباذَرٍّ؟ قالَ: اَصْبَحْتُ وَ عَکا یا رَسُولَ اللّهِ، فَقالَ: اَصْبَحْتَ فى رَوْضَةٍ مِنْ رِیاضِ الْجَنَّةِ، قَد اِنْغَمَسْتَ فِى ماءِ الْحَیْوانِ، وَ قَدْ غَفَرَ اللّهُ لَکَ ما یَقْدَحُ مِنْ دینِکَ فَاَبْشِر یا اَباذَرٍّ.

اى رسول خدا ابوذر بیمار و تب‏دار است. پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند: 
برویم پیش او تا عیادتش کنیم، همراه یگدیگر پیش او رفتیم، وقتى که نشستیم، رسول خدا صلّی الله علیه و آله فرمودند: 
اى ابوذر چطور صبح کردى؟ ابوذر گفت: صبح کردم در حال تب‏دارى اى رسول خدا، 
رسول خدا صلّی الله علیه و آله فرمودند: در باغى از باغهاى بهشت صبح کردى، تو در آب حیات فرو رفتى، و خدا پوشانید آنچه را که به دین تو آسیب مى‏ رساند، پس بشارت باد بر تو اى ابوذر.

مستدرک الوسائل، ج 2، ص 57، ح 1398

امام على علیه ‏السلام فرمودند:

اَلْماعُونُ الزَّکاةُ المَفْرُوضَةُ، وَمَانِعُ الزَّکاةِ کَآکِلِ الرِّبا، وَ مَن لَمْ یُزَکِّ مالَهُ فَلَیْسَ بِمُسْلِمٍ؛

مقصود از ماعون [ برگرفته از آخرین آیه سوره ماعون: «ویمنعون الماعون» (ماعون را نمى ‏پردازند) نام سوره نیز از همین کلمه گرفته شده است.] (در قرآن) زکات واجب است، بازدارنده زکات همانند رباخوار است، کسى که زکات مالش را نپردازد مسلمان نیست.

بحارالأنوار، ج 96، ص 29

امام على علیه ‏السلام به مردى فرمودند:

کَیْفَ اَنْتُم؟ فَقالَ: نَرجُو وَ نَخافُ، فَقالَ علیه ‏السلام : مَنْ رَجا شَیْئا طَلِبَهُ، وَ مَنْ خافَ شَیْئا هَرِبَ مِنْهُ، ما أدْرى ما خَوْفُ رَجُلٍ عَرَضَتْ لَهُ شَهْوَةٌ فَلَمْ یَدَعْها لِما خافَ مِنْهُ، وَ ما أدْرى ما رَجاءُ رَجُلٍ نَزَلَ بِهِ بَلاءٌ فَلَمْ‏یَصْبِرْ عَلَیْهِ لِمایَرْجُو.

حال شما چطور است؟ او در پاسخ گفت: امیدوار و بیمناکم بعد حضرت علی علیه السلام فرمودند: 
هر که امید چیزى دارد آن را طلب مى‏ کند، و کسى که از چیزى بترسد از آن فرار خواهد کرد، نمى‏ دانم چگونه ترس دارد کسى که شهوت به او روى مى‏ آورد ولى به خاطر ترس از آن رها نمى‏ کند، و نمى ‏دانم چه امید دارد مردى که بلا و گرفتارى به او روى مى‏ آورد ولى به خاطر چیزى که به آن امیدوار است شکیبایى پیشه نمى‏ کند.

بحارالأنوار، ج 78، ص 51

روزى امام علی علیه ‏السلام از منزل خارج شدند و با سلمان برخورد کردند، به او فرمودند:

اَصْبَحْتُ فى غُمُومٍ اَرْبَعةٍ َقالَ لَهُ: وَ ما هُنَّ قالَ: غَمُّ الْعَیالِ یَطْلُبُونَ الخُبْزَ وَالشَّهَواتِ، وَ الْخالِقُ یَطْلُبُ الطّاعَةَ، وَ الشّیطانُ یَأْمُرُ بِالْمَعْصیَةِ، وَ مَلَکُ الْمَوْتِ یَطْلُبُ الرُّوحَ فَقالَ لَهُ: اَبْشِرْ یا اَبا عَبداللّهِ فَاِنَّ لَکَ بِکُلِّ خِصْلَةٍ دَرَجاتٍ؛

اى سلمان چگونه صبح کردى؟ سلمان گفت: با چهار غـم و اندوه صبح کردم، امام علیه ‏السلام فرمودند: آنها چیست؟ سلمان گـفت: 1 ـ غم خانواده که نان و خواسته‏ هاى مادى مى‏ خواهند. 2 ـ خالق (جهان) اطاعت و فرمانبردارى مى‏ طلبد. 3 ـ شیطان که دستور معصیبت مى‏ دهد. 4 ـ عزرائیل که جان را مى ‏طلبد. 
امام علی علیه ‏السلام فرمودند: بشارت باد که براى هر خصلتى درجه ‏اى براى تو خواهد بود.

بحارالأنوار، ج 76، ص 16

راوى گوید: از حضرت على علیه ‏السلام شنیدم که مى‏فرمودند:

اَثافىُّ الاِسْلامِ ثَلاثٌ لاتَنْفَعُ وَاحِدةٌ مِنْهُنَّ دُونَ صَاحِبَتَیهِما: اَلصَّلاةُ، وَ الزَّکَاةُ، وَ الْوِلایَةُ؛

ستونها و پایه‏ هاى اسلام سه تاست که هیچ یک از آنها بدون دو تاى دیگر سودى ندارد، آنها عبارتند از: نماز، زکات و ولایت.

بحارالأنوار، ج 68، ص 386

امام علی علیه السلام فرمودند :

المُؤمِنُ دَأبُهُ زَهادَتُهُ ؛

مؤمن، پیشه ‏اش زهد است.

غرر الحکم ، ح 2103

امام علی علیه السلام فرمودند :

الزُّهدُ أساسُ الیَقینِ ؛

زهد، پایه یقین است.

غرر الحکم ، ح 516

امام علی علیه ‏السلام فرمودند: شما را به زکات وصیّت و سفارش مى‏ کنم، از پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله شنیدم که مى‏ فرمودند:

اَلزَّکاةُ قَنْطَرَةُ الاِءسْلامِ فَمَنْ اَدّاها جازَ الْقَنْطَرَةَ، وَمَنْ اِحْتَبَسَ دُونَها وَهِىَ تُطْفى غَضَبَ الرَّبِّ؛

زکات پل اسلام است، پس کسى که زکات بپردازد از پل مى‏ گذرد، و کسى که آن را نگهدارد به پایین آن سقوط خواهد کرد، و (پرداخت) زکات خشم پروردگار را فرو مى‏ نشاند.

بحارالأنوار، ج77، ص407

امام علی علیه السلام فرمودند :

الزُّهدُ شیمَةُ المُتَّقینَ ، وسَجِیَّةُ الأَوّابینَ ؛

زهد، خوى پرهیزگاران و خصلت توبه ‏کاران است.

غرر الحکم ، ح 1713

امام علی علیه السلام فرمودند :

الزُّهدُ مَتجَرٌ رابِحٌ؛

زهد، سودایى سودآور است.

غرر الحکم، ح 550