خوش آمدید

امام علی علیه السلام فرمودند :

خَطَرُ الدُّنیا یَسیرٌ ، وحاصِلُها حَقیرٌ ، وبَهجَتُها زورٌ ، ومَواهِبُها غُرورٌ ؛

دنیا ، اندک است و حاصلش ناچیز و شادى ‏اش دروغ و دِهِش‏ هایش پوچ.

غررالحکم : ح 5074

راوى گفت به امیرالمؤمنین علیه ‏السلام گفتم: چـگونه صبـح کردى؟ حضرت در پاسخ فرمودند:

کَیْفَ یُصْبِحُ مَنْ کانَ لِلّه عَلَیْهِ حافِظانِ، وَ عَلِمَ أنَّ خَطایاهُ مَکْتُوبَةٌ فِى الدّیوانِ، اِنْ لَمْ یَرْحَمْهُ رَبُّهُ فَمَرجَعُهُ اِلىَ النیرانِ.

چگونه صبح مى‏کند کسى که خـداوند بر او دو نـگهبان گـمارده است، و مى‏دانـد کـه خطـاهایش در دفـتر ویژه نوشـته مى‏شود، و اگر پـروردگارش به او رحـم نکند بازگشتـش به سـوى آتش است.

بحارالأنوار، ج 76، ص 15

عبدالله بن جعفر گفت: یک روزى صبح بر عمویم على علیه ‏السلام که مریض بود وارد شدم و گفتم: اى امیر مؤمنان چگونه صبح کردید؟ فرمودند:

یا بُنَىَّ کَیْفَ اَصْبَحَ مَنْ یَفْنى بِبَقائِهِ وَ یَسقُمُ بِدَوائِهِ وَ یُؤتى مِنْ مَأمَنِهِ؟

فرزندم چگونه صبح مى ‏کند کسى که با بقائش فانى مى ‏شود و با دارو و دوایش بیمار مى ‏شود و از همان جا که مطمئن است ضربه مى‏ خورد.

بحارالأنوار، ج 41، ص 164

امام علی علیه السلام فرمودند :

إن کُنتُم لِلنَّعیمِ طالِبینَ ، فَأَعتِقوا أنفُسَکُم مِن دارِ الشَّقاءِ ؛

اگر خواهان نیک‏ بختى و راحتى هستید، پس جان‏هایتان را از [بندگىِ این] سراى شوربختى (دنیا)، آزاد سازید.

غررالحکم : ح 3745

جیش بن معتمر گوید: در حـالى که على علیه ‏السلام در رحبه [رحبه محله ‏اى در کوفه است.] تکیه داده بود حـضورشان رسیـدم و گفتم: سلام بر تو و رحـمت و برکات خدا بر تو باد، چگونه صـبح کردید؟

فَرفَعَ رَأسَهُ وَ رَدَّ عَلَىَّ وَ قالَ: اَصْبَحْتُ مُحِبّا لِمُحِبِّنا، مُبْغِضا لِمَنْ یُبْغِضُنا؛

حـضرت علی علیه السلام سرشان را بلند کردند و پاسـخ سـلام را دادند و فـرمودند: صبـح کردم در حـالى که با دوستـدارمـان دوستم و با د شـمنان دشـمن.

بحارالأنوار، ج 68، ص 38

به امیرالمؤمنین علیه ‏السلام گفته شد: اى امیرمؤمنان چگونه صبح کردىد؟ حضرت فرمودند:

اَصْبَحتُ آکُلُ وَاَنْتَظِرُ اَجَلى؛

صبح کردم در حالى که(روزى خود را) مى‏ خورم و منتظر اجلم هستم.

بحارالأنوار، ج 78، ص 32

امام علی علیه ‏السلام فرمودند:

دَخَلْتُ عَلى رَسُولِ اللّهِ صلّی الله علیه و آله[ذاتَ یَوْمٍ] فَقالَ: کَیْفَ اَصْبَحتَ یا عَلِىُّ؟ فَقُلْتُ اَصْبَحتُ وَ لَیْسَ فى یَدى شَى‏ءٌ غَیْرَ الْماءِ، وَ أَنَا مُغْتَمٌّ لِحالِ فَرْخَىَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ علیهماالسلام فَقالَ لى: یـا عَلىُّ غَمُّ الْعَیالِ سَـتْرٌ مِنَ النّارِ، وَطاَعةُ الْخـالِقِ اَمـانٌ مِـنَ الْعَـذابِ، وَالصَّـبْرُ عَـلَى الطّاعَةِ جِـهادٌ، وَ اَفْـضَلُ مِنْ عِـبادَةِ سِتّـینَ سَنَـةً وَ غَـمُّ الْمَـوْتِ کَفّـارَةُ الـذُّنُـوبِ، وَ اعْلَمْ یا عَـلىُّ اَنَّ اَرْزاقَ الْعِـبادِ عَـلَى اللّهِ سُـبْحانَهُ، وَ غَمُّـکَ لَهُمْ لایَضُـرُّکَ وَ لایَـنْفَعُ غَـیْرُ اَنَّـکَ تُـوجَرُ عَـلَیْهِ، وَ اِنَّ أَغَـمُّ الْغَمِّ غَـمُّ الْعَیالِ؛

روزى به حضور پیامبر خدا صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله رسیدم حضرت فرمودند: یا على چطور صبح کردى؟ گفتم صبح کردم در حالى که در دستم چیزى جز آب نیست، و براى حال دو فرزندم (امام) حسن و حسین (که درود خدا بر آنان باد) غمگینم. پیامبر اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله به من فرمودند: 
اى على غمخوارى براى خانواده سپر آتش است. و فرمـانبردارى از خـالق مایه امنـیت از عـذاب اسـت، و صـبر بر اطاعت جـهاد محسوب مى‏شود و از عبادت شصت سال برتر است و غم مرگ کفّاره گناهان است، اى على بدان که روزى بندگان به عهده خداوند سبحان است و غمگینى تو براى خاندان سود و زیانى به تو نمى ‏رساند جز این که پاداش به تو داده مى‏ شود، و دردناکترین غم ها غم خانواده است.

بحارالأنوار، ج 76، ص 16

جابربن عبداللّه انصارى مى‏گوید: روزى صبحدم، على بن ابى طالب علیه ‏السلام را ملاقات کردم و گفتم: اى امیرمؤمنان چگونه صبح کردید؟حضرت فرمودند:

بِنِعْمَةٍ مِنَ اللّهِ وَ فَضْلٍ مِنْ رَجُلٍ لَمْ یَزُرْ اَخا و لَمْ یُدْخِلْ عَلى مُؤْمِنٍ سُرُورا، قُلْتُ وَ ما ذلِکَ؟ قالَ یُفَرِّجُ عَنْهُ کَرْبا اَوْیَقْضى عَنْهُ دَیْنا اَؤَیَکْشِفُ عَنْهُ فاقَتَهُ؛

به نعمتى و بخششى از پروردگارم (و آن در امان بودن) از مردى که از برادرى دیدن نمى ‏کند، و مؤمنى را شادى نمى‏ سازد. گفـتم: شاد کردن مؤمن چگونه است؟ 
حضرت فرمودند: اندوهى را از او بر طرف کند یا قرض او را ادا کند یا نیاز او را برطرف نماید.

بحارالأنوار، ج 41، ص 164

جابربن عبداللّه گفت: روزى خدمت امیرالمؤمنین علیه ‏السلام رسیدم به حضرت گفتم: اى امیرمؤمنان چطور صبح کردید؟ حضرت فرمودند:

آکُلُ رِزْقى، قالَ جابِرُ: ما تَقُولُ فى دارِ الدُّنیا؟ 
قالَ: ما نَقُولُ فى دارٍ اَوَّلُها غَمٌّ، وَ آخِرُهَا الْمَوْتُ، 
قالَ: فَمَنْ اَغْبَطُ النّاسِ؟ 
قالَ: جَسَدٌ تَحْتَ التُرابِ، أمِنَ مِنَ الْعِقابِ، وَ یَرْجُوا الثَّوابَ؛

روزى خود را مى‏ خورم جابر گفت: به امام عرض کردم: درباره خانه دنیا چه مى‏ گویید؟
حضرت فرمودند: چه بگوئیم در مورد خانه ‏اى که اوّل آن غم و آخرش مرگ است. 
جابر گفت: خوشبخت ‏ترین مردم چه کسى است؟ 
حضرت فرمودند: جسمى که زیر خاک است، از عذاب در امان است، و امید پاداش دارد.

بحارالأنوار، ج 76، ص 16

روزى جابربن عبدالله انصارى به حضرت علّى علیه ‏السلام عرض کرد: چگونه صبح کردید؟ حضرت فرمودند:

أصْبَـحْنا وَ بِنـا مِنْ نِـعَمِ اللّهِ رَبِّنـا ما لانُـحْصیهِ مَـعَ کَـثْرَةِ ما نُعْصیهِ، فَـلانَـدْرى مانَشْـکُرُ اَجَمـیلَ ما یَنْـشُرُ أَمْ قَـبیحَ ما یَسْتُرُ؛

در حالى که با این همه گناه نعمت هاى بی شمارى از پروردگارمان داریم و نمى‏ دانیم کدامیک را شکر بگزاریم: خوبی هایى را که برملا مى کند، یا زشتی هایى را که مى‏ پوشاند.

تحف العقول، ص 210