غررالحكم، ح 197
امام علی علیه السّلام فرمودند:
اَلاِخلاصُ عِبادَةُ الْمُقَرَّبينَ.
اخلاص، عبادت مقربان الهي است.
بحار الانوار، ج 74، ص420
امام علی علیه السّلام فرمودند:
أفضَلُ العبادةِ الصّبرُ والصّمت و انتظارُ الفَرَج.
برترين عبادت ها، صبر، خاموشي و انتظار فرج مي باشد.
بحارالأنوار، ج 70، ص 111، ح 14
امام باقر علیه السّلام فرمودند:
لا یَكُونُ الْعَبْدُ عابِداً لِلّهِ حَقَّ عِبادَتِهِ حَتّی یَنْقَطِعَ عَنِ الْخَلْقِ كُلِّهِمْ، فَحینَئِذ یَقُولُ: هذا خالِصٌ لی، فَیَقْبَلُهُ بِكَرَمِهِ؛
بنده ای به حقیقت عبادت در برابر خداوند آن گونه كه حق عبادت اوست، نمی رسد مگر آن كه از همه قطع امید كند- و تنها امیدش خدای یكتا باشد- در یك چنین حالتی خداوند گوید: این عمل خالصانه برای من است و آن را مورد قبول و عنایت خود قرار می دهد.
بحارالانوار، ج 104، ص 98.
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
رَحِمَ اللّه ُ مَنْ أَعانَ وَلَدَهُ عَلى بِرِّهِ وَهُوَ أَنْ يَعْفُوَ عَنْ سَيِّئَتِهِ وَيَدْعُوَلَهُ فيما بـَيْنَهُ وَبَيْنَ اللّه؛
مِهر خداوندى از آنِ كسى بادكه فرزند خود را در نيكو شدنش يارى دهد، بدين گونه كه از خطايش درگذرد و براى او دعا كند تا رابطه اش با خدا برقرار باشد.
بحارالأنوار: ج 53، ص 165
امام مهدی علیه السّلام فرمودند:
مِنْ فَضْلِهِ، أنَّ الرَّجُلَ یَنْسَى التَّسْبیحَ وَ یُدیرُا السَّبْحَةَ، فَیُکْتَبُ لَهُ التَّسْبیحُ؛
از فضائل تربت حضرت سیّدالشّهداء (علیه السّلام) آن است که چنانچه تسبیح تربت حضرت در دست گرفته شود، ثواب تسبیح و ذکر را دارد، گرچه دعائى هم خوانده نشود.