ذوق شوق نینوا کرده دلم                              چون هوای جبهه ها کرده دلم

سرزمین نینوا یادش                                   کربلای جبهه ها یادش بخیر

سنگر خوب و قشنگی داشتیم                        روی دوش خود تفنگی داشتیم

جنگ ما را عاشق خود کرده بود                   جبهه ما را عاشق خود کرده بود

سلام بر کربلای ایران که در خود جوانانی از جنس علی اکبر و مردانی چون ابوالضل العباس و زنانی چون

زینب را دید.

سلام بر کربلایی که نشئت گرفته از کربلای حسین (ع) است. کربلایی که در آن چه جفاها در حق اهل بیتی شد که گناهشان جزء راستی و نیکی و دعوت به خداپرستی چیز دیگری نبود.

این قیام آنقدر برای مردم این مرز و بوم با ارزش بود که در هشت سال دفاع مقدس نام بیشتر لشکرها، تیپ‌ها، موقعیت‌ها و عملیات‌ها در دفاع مقدس، برگرفته از فرهنگ عاشورا بود.

1. نام لشکرها، تیپ‌ها و گردان‌ها

از دیگر نمودها و جلوه‌های عاشورا در فرهنگ دفاع مقدس، نام‌گذاری لشکرها، گردان‌ها، گروهان‌ها، پادگان‌ها، قرارگاه‌ها و حتی سنگرهای رزمندگان، به نام‌های آشنای کربلا، یاران و مظاهر فرهنگی عاشورا است.

این نام‌گذاری‌ها در روان و شخصیت رزمندگان و حتی نحوه عملیات جبهه‌ها، موثر بود. وقتی نام گردان حبیب بن مظاهر بود، این نام، رزمندگان را وا می‌داشت تا درباره شخصیت حبیب و نقش او در انقلاب عاشورا، آگاهی و آشنایی بیشتری کسب کنند. کسانی نیز که به آن گردان قدم می‌گذاشتند، به ویژه مبلغان روحانی، بر همان شخصیت تکیه و از او یاد می‌کردند. این تکرار، تلقین و تبیین، زمینه‌ساز انس و الفت بیشتر رزمندگان، با شخصیت کسی می‌شد که نام او زینت گردان یا آن مجموعه بود. به برخی از این نام‌ها اشاره می‌کنیم:

الف) لشکرها: 10 سیدالشهدا، 25 کربلا ، 31 عاشورا، 41 ثارالله، 32 انصارالحسین و 14 امام حسین.

ب) تیپ‌های مستقل و غیرمستقل: 44 قمر بنی‌هاشم، 57 ابوالفضل، 61 محرم، 10 محرم، 115 تکاوران نینوا، 27 حضرت عباس، 9 ابوالفضل، یکم ثارالله، 2 عاشورا، 3 کربلا، 79 اباعبدالله، 8 محرم، نینوا، (ناو تیپ) فرات، 2 کربلا و 3 عاشورا.1

ج) گردان‌ها: علی‌اکبر از لشکر 10 سیدالشهدا، زهیر از لشکر 10 سیدالشهدا، علی اکبر از لشکر 31 عاشورا و لشکر 10 سیدالشهدا، قمر بنی‌هاشم از لشکر 10 سیدالشهدا، حبیب بن مظاهر از لشکر 27 حضرت رسول، مسلم از لشکر 27 حضرت رسول، عاشورا از لشکر 6 ویژه پاسداران، امام حسین از لشکر 8 نجف، زینب از لشکر 10 سیدالشهدا، ابوالفضل از تیپ امیرالمومنین بوشهر، امام حسین از لشکر 110 خاتم الانبیا، بریر از لشکر 10 سیدالشهدا، امام حسین از لشکر 27 روح الله، امام حسین از تیپ حر، 61 علقمه از لشکر 27 حضرت رسول، ذوالجناح و راکبان کربلا.

مناطق آزاد شده و محورهای عملیاتی در طول سال‌های دفاع مقدس نیز اغلب نام‌هایی به خود می‌گرفتند که با فرهنگ عاشورا پیوند داشت؛ مانند محور کربلا، محور عاشورا، محور امام حسین (ع)، محور زین‌العابدین (نزدیک هویزه) و ...2.

گاهی نام رزمندگان، در لشکرها و گردان‌ها و گروهان‌ها و حتی دسته‌ها، پیوندی خاص با نام مجموعه می‌یافت؛ مانند نام شهید حسین خرازی، فرمانده شجاع لشکر امام حسین که با نام لشکرش، الهام‌بخش شعارها و سخن‌ها، قبل و پس از شهادتش شده بود.

گاهی رزمندگان در انتخاب واحد رزمی، تناسب نام خود را با واحد مربوط لحاظ می‌کردند؛ برای مثال، اکبر یا علی‌اکبر یا حبیب در گردان حبیب. دقائق و ظرائف دیگری نیز در این میان هست که میزان عشق و ایمان رزمندگان را به کربلا و فرهنگ عاشورا، نشان می‌دهد.

نام لشکرها، تیپ‌ها، گردان‌ها و گروهان‌ها بر روحیات، بافت مجموعه، شعارها و حتی نام افراد، اثر داشت؛ برای مثال، حبیب گردان حبیب، پیرترین چهره بود‌. در این گردان، برای صلوات فرستادن، می‌گفتند: بر «حبیب» خدا، محمد مصطفی، صلوات(با تاکید بر حبیب). در لشکر سیدالشهدا، امام حسین‌علیه‌السلام بیشتر با عنوان سیدالشهدا مطرح می‌شد و در گردان ابوالفضل، تیپ ابوالفضل یا گردان قمر ‌بنی‌هاشم، شعار صبح‌گاهی و سوگند‌ها به نام ابوالفضل بود و بیشترین روضه‌ها نیز به نام قمر بنی هاشم و ابوالفضل خوانده می‌شد.

در جبهه، سنگرهای جمعی و حتی انفرادی، اغلب به نام اباعبدالله متبرک می‌شد. تقدس و حرمت این نام، بیش از هر چیز، پاس داشته می‌شد. نمازخانه‌ها و «حسینیه»ها، نه تنها محفل و مجلس یاد اباعبدالله و مصائب عاشورا بود، بلکه نام و عنوان‌های کربلایی را همراه داشت؛ مانند حسینیه عاشقان کربلا و حسینیه ابوالفضل. نام شهیدان نیز بر پیشانی مساجد و حسینیه‌ها می‌نشست. مسجد‌ها و حسینیه‌های هر گردان، گروهان و دسته‌ای، به نام شهیدان همان گردان و گروهان، به ویژه به نام فرماندهان شهید، نام‌گذاری می‌شد.

در ایام محرم، جز مسجد، تکیه نیز برپا می‌شد. تکایا، هماره عنوان شهیدان کربلا را داشتند؛ مانند تکیه علی‌اکبر، تکیه ابوالفضل، تکیه قاسم و ... .

پادگان‌ها و قرارگاه‌ها که برخی مانند پادگان دوکوهه و قرارگاه کربلا، هنوز میعادگاه و کعبه عشاق و زیارتگاه مسافران به جبهه‌ها هستند نیز از نمادها، نمودها و نام‌های عاشورایی و جلوه‌گاه فرهنگ حسینی، سرشار بودند.

2. نام اعزام‌های سراسری

اعزام‌های سراسری رزمندگان اسلام و اعزام‌های محلی و منطقه‌ای، چه به لحاظ شیوه اعزام و چه به لحاظ نامی که بر پیشانی هر اعزام می‌درخشید، راوی عاشورا اندیشی و شوریدگی و شیفتگی به کربلا بود. کاروان‌ها، با بدرقه پرشکوه مردم، در طنین صلوات، زیارت عاشورا و شعارهای حماسی، راهی جبهه می‌شدند و در پیشاپیش آنها پرچم‌هایی در اهتزاز بود که عنوان‌هایی چون راهیان کربلا، انصارالحسین و وارثان عاشورا بر آن نقش بسته بود.

نخستین اعزام بزرگ، کاروان«راهیان کربلا» بود که در تاریخ 23/8/64 به جبهه‌ها اعزام شد و عملیات پیروزمندانه و افتخارآمیز والفجر 8، ره‌آورد آن بود. این اعزام تا فروردین 65 یعنی حدود 5 ماه، به منظور پاسداری از افتخارات و دستاوردهای این عملیات، استمرار یافت. کاروان «قاریان کربلا»، حرکت نمادینی بود که در دی‌ماه 64 با اعزام 150 تن از قاریان برگزیده قرآن کریم به جبهه‌ها انجام شد. این کاروان در جبهه‌ها با تشکیل کلاس آموزش قرآن، رزمندگان را با قرائت، تفسیر، مفاهیم و مضامین قرآنی آشناتر ‌کرد. برگزاری شب‌های قرآن و تداعی شب عاشورا و تلاوت قرآن اصحاب، از دیگر برنامه‌های این کاروان بود. درست در همان سال و همان ماه، کاروان «انصارالحسین» از شهرهای گوناگون کشور با نام‌های انصارالحسین، وارثان عاشورا و طلایه‌داران نینوایی، با بدرقه گرم و شورانگیز مردم به جبهه‌ها، اعزام شدند. امتداد این اعزام در روزهای دیگر نیز موجب قوت قلب رزمندگان و مایه یأس دشمن و امیدبخش مردم مؤمن و پاکبازی بود که چشم به جبهه‌ها و عملیات و پیروزی‌های رزمندگان دوخته بودند.

اعزام کاروان «وارثان عاشورا» در 26 مهرماه، «طلایه‌داران عاشورا» در 4 آبان و «کاروان نینوایی» در 17 آبان 65، تصویر دیگری از شور و حضور و قدرت امت اسلام و لبیک‌گویی به ندای امام، برای گرمی و سرزندگی جبهه‌ها بود.3

3. نام و رمز علمیات‌ها

با شروع تهاجم دشمن در 31 شهریور 59 و آغاز جنگ، عملیات چریکی، ایذایی، کلاسیک و غیرکلاسیک محدود و سپس عملیات گسترده غیرکلاسیک، آغاز شد.

اولین عملیاتی که با نام و عنوان انجام شد، عملیات «امام مهدی» در 26 اسفند ماه 59 در غرب سوسنگرد بود. از این عملیات تا عملیات «ثامن الائمه» که در تاریخ 5/7/60 انجام شد، حدود 10 عملیات محدود در جبهه‌های گوناگون رخ داد که عملیات‌های «فرمانده کل قوا، خمینی روح خدا»، «رمضان» و «شهید مدنی» از آن جمله‌اند. عملیات «ثامن الائمه»، اولین عملیاتی بود که رمز داشت. این عملیات، در شمال آبادان و با رمز «نصر من الله و فتح قریب»، انجام شد و در آن، حدود 150 کیلومتر مربع از خاک خوزستان از لوث وجود دشمن پاک گردید. اولین عملیاتی که رمز آن با فرهنگ عاشورا پیوند داشت، عملیات «طریق القدس» بود که به آزادسازی شهر بستان انجامید. رمز این عملیات، «یا حسین» بود.

نام‌ها و عنوان‌های دیگر، در طول هشت سال دفاع مقدس که بر پیشانی عملیات‌ها وجود دارند و پیوند با فرهنگ عاشورا دارند، عبارتند از:

ـ عملیات «ام الحسنین»، در منطقه کرخه نور، در تاریخ 24/12/60.

ـ عملیات «حسین بن علی» با رمز «یا جواد الائمه»، در منطقه میمک، در تاریخ 26/6/61.

ـ عملیات «مسلم بن عقیل» با رمز «یا اباالفضل العباس»، در غرب سومار، در تاریخ 9/7/61.

ـ عملیات«محرم» با رمز «یا زینب»، در منطقه عملیاتی شرهانی، زبیدات و بیات، در تاریخ 10/8/61.

ـ عملیات میمک با رمز «یا اباعبدالله الحسین»، در ارتفاعات مرزی میمک، در تاریخ 25/7/63.

ـ عملیات «عاشورای 1»، در منطقه عملیاتی تکاب و صائین‌دژ، در شمال کردستان، در تاریخ 23/5/64.

ـ عملیات «عاشورای 2» با رمز «یا مهدی ادرکنی»، در جنوب مهران، در تاریخ 24/5/64.

ـ عملیات «عاشورای 3» با رمز «یا سیدالشهدا»، در شمال فکه، در تاریخ 25/5/64.

ـ عملیات «عاشورای 4»، در غرب دریاچه ام‌النعاج، در هورالهویزه، در تاریخ 30/7/64.

ـ عملیات «کربلای 1» با رمز «یا اباالفضل العباس ادرکنی»، در منطقه مهران، در تاریخ 10/4/65.

ـ عملیات «کربلای 2» با رمز «یا اباعبدالله الحسین»، در منطقه عمومی حاج عمران، در تاریخ 10/6/65.

ـ عملیات «کربلای 3» با رمز «حسبنا الله و نعم الوکیل»، در تاریخ 11/6/65.

ـ عملیات نامنظم فتح 1 با رمز «یا زینب»، در تاریخ 19/7/65.

ـ عملیات «کربلای 4» با رمز «محمد رسول الله»، در غرب اروند رود، در تاریخ 3/10/65.

ـ عملیات «کربلای 5» با رمز «یا زهرا»، در منطقه شلمچه و شرق بصره، در تاریخ 19/10/65.

ـ عملیات «کربلای 6» با رمز «یا فاطمه الزهرا»، در شمال سومار، در تاریخ 23/10/65.

ـ عملیات «کربلای 7»، در حاج عمران، در تاریخ 12/12/65.

ـ عملیات «کربلای 8» با رمز «یا صاحب الزمان»، در شرق بصره، در تاریخ 18/1/66.

ـ عملیات «کربلای 9» با رمز «یا مهدی ادرکنی»، در منطقه قصر شیرین، در تاریخ 20/1/66.

ـ عملیات «کربلای 10» با رمز «یا صاحب الزمان ادرکنی»، در منطقه ماووت عراق، در تاریخ 30/1/66.

ـ عملیات نصر2 با رمز «یا حسین مظلوم»، در میمک، در تاریخ 13/3/66.

ـ عملیات نصر 6 با رمز «یا اباعبدالله الحسین»، در میمک، در تاریخ 10/5/66.

ـ عملیات فتح 10 با رمز «یا اباعبدالله الحسین»، در شمال اربیل عراق، در تاریخ 13/6/66.

ـ عملیات نامنظم ظفر2 با رمز «لبیک یا حسین»، در شهر کفری از استان کرکوک عراق، در تاریخ 12/7/66.

ـ عملیات بیت المقدس 4 با رمز «یا اباعبدالله»، در منطقه سلیمانیه عراق، در تاریخ 6/1/67.

ـ عملیات بیت المقدس 5 با رمز «یا اباعبدالله الحسین»، در منطقه عمومی پنجوین، در تاریخ 23/3/67.

ـ عملیات بیت المقدس 7 با رمز «یا اباعبدالله الحسین»، در منطقه عمومی شلمچه، در تاریخ 23/3/67.

از مجموع 95 عملیات کوچک و بزرگ دفاع مقدس (از عملیات امام مهدی در تاریخ 26/12/59 تا عملیات مرصاد در تاریخ 5/5/67، 27 عملیات، نام یا رمز و یا نام و رمز عاشورایی و کربلایی داشته‌اند که از این تعداد، نام 19 عملیات و رمز 14 عملیات، عاشورایی بود.

این نام‌گذاری‌ها، از ارادت، ایمان و معرفت عاشورایی سرچشمه می‌گیرند و گواه آنند که نام حسین، عاشورا و کربلایش، الهام‌بخش، راهنما و پشتوانه روحی و فکری هشت سال دفاع مقدس بوده است.4  در مجموع، حدود نیمی از نام لشکرها و تیپ‌ها، الهام گرفته از فرهنگ عاشورا است. البته از نام دیگر معصومان نیز در اعزام‌های سراسری استفاده می‌شد. در آذرماه 65، اعزام بزرگ «سپاه محمد» برای عملیات کربلای 5، نمایش دیگری از وفاداری، پای‌فشاری بر ایمان و پیمان و عشق به اباعبدالله و جبهه و جهاد بود. در دی‌ماه سال 66 «سپاه حضرت امیر»، در بهمن ماه، «سپاه حضرت زهرا» و در اسفند ماه همان سال، «سپاه امام حسن مجتبی»، نیروهای لازم برای عملیات گسترده والفجر 10 در جبهه‌های غرب را تدارک دیدند که تصویری دیگر از شوق و شور و شکفتگی امت ما را ترسیم می‌کرد.

هدیه به روح بلند شهیدان و همه رزمندگان دفاع مقدس

http://faddak.mihanblog.com/post/57

این تصاویر در بحبوحه جنگ و محاصره شهر برداشته شده است. شهر در زیر آتش توپ و تانک و جنگنده ها و کاتیوشا است. اما عشق حسین که ، تازه در زیر باران آتش است که گل می کند.
به گزارش مشرق ، محرم و عاشورا ، اساس و ریشه ی تمام آن چیزی است که این روزها به نام انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی می شناسیم. بچه هایی که 8 سال از این آب و خاک دفاع کردند ، فقط و فقط از کربلا و عاشورا انگیزه گرفتند و بس.
اثبات این ادعا کار سختی نیست اما مجال دیگری می طلبد و صاحبان شبهه در این اصول هم مخاطب ما نیستند. پس می ماند صفای خودمان و بس.
تصاویر زیر ، به هیچ شرحی نیاز ندارند. این تصاویر در بحبوحه جنگ و محاصره آبادان برداشته شده است. شهر در زیر آتش توپ و تانک و جنگنده ها و کاتیوشا است. اما عشق حسین که ، تازه در زیر باران آتش است که گل می کند. بعضی از این عزاداران که در همین تصاویر نیز حضور دارند ، امروز میهمان سفره ی ارباب خود هستند. شهیدان حاج محمود حسن زاده، شهید عبدالحسین صابرلاری، شهید جمال غلامحسین گودرزی، شهید عزیز فرّخ نیا  مشعلی، شهید محمّدسعید کریمی ...

 نهضت ‏عاشورا و اهداف آن

به دنبال طرح موضوع آگاهی حضرت امام‏حسین (ع) از سرنوشت‏حرکت و نهضت‏خویش و شبهه‏ای که یکی از نویسندگان در تحلیل حرکت‏حضرت و علم ایشان به سرانجام شهادت ایجاد کرده بود و پیرو پرسشهایی که برخی روحانیون در این خصوص از محضر علامه سید محمد حسین طباطبایی «قدس سره‏» کردند، ایشان رساله‏ای کوتاه را در باره علم امام نوشتند و در آن زمان منتشر شد. این رساله همان گونه که آیة‏الله رضا استادی در مجموعه «بیست مقاله‏» که به همت ایشان منتشر شده، آورده‏اند، «در عین اختصار و کوتاهی از اتقان و استحکام فوق‏العاده‏ای برخوردار است.» البته همان نویسنده همان زمان بر این رساله خرده‏گیری کرده و نقد نوشت ولی علامه طباطبایی قدس‏سره با پاسخهای خویش، بر مطالب رساله تاکید ورزیدند. نقد و پاسخ نیز در همین مجموعه، پس از اصل رساله آمده است.
بخش اول این رساله در موضوع علم امام (ع) است که علاقه‏مندان می‏توانند برای مطالعه آن به این مجموعه مراجعه کنند. مرحوم علامه عالی‏مقام، در ادامه رساله با عنوان «نهضت‏سیدالشهدا (ع) و هدف آن‏» به تحلیل کوتاه قیام حضرت (ع) پرداخته‏اند. شخصیت علمی و استحکام تحلیل ایشان که در عین اختصار، نگاشته شده، ما را بر آن داشت که در سرآغاز مقاله‏های این دفتر ویژه نامه متن آن را عینا از مجموعه یاد شده، برای خوانندگان ارجمند بازگو کنیم.

با یک سیر اجمالی در وضع عمومی آن روز، می‏توان نسبت‏به تصمیم و اقدام سیدالشهدا (ع) روشن شد. تیره‏ترین و تاریک‏ترین روزگاری که در جریان تاریخ اسلام به خانواده رسالت و شیعیانشان گذشته، دوره حکومت‏ بیست‏ ساله معاویه بود.

هدف عاشورا - زنده کردن عزت اسلام

وجه تمايز شيعيان جهان در طول تاريخ اسلامي با ديگر مسلمانان الگوپذيري از امامان معصوم، و مقتدا قرار دادن اين رهروان راستين شريعت محمدي ـ صلي الله عليه و آله ـ و عشق و ايمان حقيقي به اين مشعلان فروزان جامعه بشري بوده است. به دليل اعتقاد به مشروعيت انحصاري امام معصوم و منصوص بود كه در نزد شيعه تا قبل از غيبت، تمامي قدرتهاي حاكم صراحتاً نامشروع تلقي مي‌شوند و از زمان غيبت به بعد نيز سازش و همراهي با حكومت‌هايي كه جامع شرائط نيابت از امام غايب نبوده‌اند اگر نه ناممكن بلكه همواره دشوار بوده است.

شيعيان همواره در اقتدا به امامان خويش در سازش‌ناپذيري با حاكمان جور شهره بوده‌اند و عزت و افتخار خود را در قيام بر عليه باطل جستجو مي‌كرده‌اند. در بررسي و تبيين بهتر اين مسئله توجه به دلايل قيام امام حسين ـ عليه السّلام ـ براي درك بهتر نوع الگوپذيري شيعيان از ايشان در كسب عزت و افتخار اسلامي ضروري است كه در اينجا با توجه به حفظ اختصار تنها به ذكر دو نمونه اكتفا مي‌كنيم:

1ـ انجام تكليف در سخت‌ترين شرائط: اساسي‌ترين عامل براي قيام امام حسين ـ عليه السّلام ـ انجام تكليف الهي و عمل به فريضة امر به معروف و نهي از منكر بوده است، علامه طباطبائي در تفسير آية،  «فقاتل في سبيل الله لاتكلف الاّ نفسك و حرّض المؤمنين»(1)
 مي‌فرمايند منظور از لا تكلّف الا نفسك اين است كه هر انساني مكلّف به انجام وظيفة خويش است زيرا خداوند خطاب به پيامبر مي‌فرمايد اگر مردم در امر جهاد كندي و سستي كنند وظيفة شخصي تو به قوّت خود باقي است، تو خود به مقاتله بپرداز و البته وظيفة تو نسبت به ديگران ترغيب و تشويق آنان نيز خواهد بود(2)
بر اين اساس در جامعه اسلامي اگر هر كس تنها به وظيفة خود عمل كند و ديگران را نيز امر به معروف و نهي از منكر نمايد عزت و افتخاري از آن بالاتر در سربلندي آن جامعه متصوّر نخواهد بود. امام حسين ـ عليه السّلام ـ در نخستين گامهاي تاريخي خويش در پاسخ مروان بن حكم فرستاده يزيد براي اخذ بيعت از ايشان ضمن تشريح جايگاه خود و يزيد فرمودند:
«... و مثلي لا يبايع مثله»(3) «...فردي همچون من با فردي مثل يزيد بيعت نمي‌كند...»
نكته در اينجاست كه ايشان اين عدم بيعت را متعين در يك شخصيت خارجي خاص و منحصر به زماني خاص نمي‌دانستند بلكه به اعتقاد ايشان هركس پيرو راستين ايشان باشد با فرد فاسقي همچون يزيد سازش نخواهد كرد بر اين اساس در هر زماني تكليف شيعيان در برابر يزيديان زمان روشن خواهد بود. امام در حين خروج از مدينه در وصيت نامه‌اي كه به برادر گرامي‌شان محمدبن حنفيه نوشتند پس از اقرار به وحدانيت الهي فرمودند: «... انّما خرجت لطلب الاصلاح في امة جدي اريد ان امر بالمعروف و انهي عن المنكر»(4) «...همانا خروج من براي طلب اصلاح در امت جدم و انجام امر به معروف و نهي از منكر بوده است.» كه در اين عبارت به خوبي فلسفه قيام ايشان و درسي كه شيعيان بايد از آن بگيرند مشهود است.

2ـ پاسداري از اسلام و امامت در كربلاء: نكته دوم در انگيزه قيام امام حسين ـ عليه السّلام ـ كه مي‌تواند بهترين درس براي شيعيان ايشان باشد پاسداري از اسلام و امامت بود. هدف امام در پاسداري از اسلام مقابله با وضعيتي بود كه در ضمن آن حلال الهي حرام و حرام الهي حلال گرديده بود، حق و حقيقت قرباني هوي و هوسهاي هوسبازان شده و بطور كلي اسلام در معرض خطر بعدي قرار گرفته بود اين وضعيتي است كه در هر زماني رخ دهد تكليف مسلمانان بر قيام عليه باطل و احقاق حق براي پاسداري از دين اسلام تعلق خواهد گرفت، الگوي ديگر واقعه عاشورا پاسداري از مقام والاي امامت و ولايت بود كه اصحاب امام در شب عاشورا عليرغم اعلام رفع بيعت امام از ايشان با قلبي آكنده از عشق الهي و علاقه شديد به امام خويش ايستادگي و صلابت خود را در دفاع از مقام شامخ ولايت تا آخرين قطره خون اعلام داشتند و عزت و افتخار شهادت در راه حق را بر ذلت زندگي تحت حاكميت باطل ترجيح دادند.(5) اين بزرگترين درسي است كه ما در حادثه خونين كربلا مي‌توانيم از ياران با وفاي امام بگيريم شب عاشورا كه به حق بايد آن را شب پاسداري از مقام امامت و ولايت ناميد بهترين ترجمان كسب عزت و افتخار جامعه اسلامي را در پيروي و حمايت قاطع از مقام ولايت مي‌داند، شيعيان به حق آموخته‌اند در موقعيتي كه كيان اسلام در معرض خطر قرار مي‌گيرد همچون امام خويش تا آخرين لحظه كه خود و ياران و زنان و فرزندانش را در معرض شهادت و اسارت مي‌ديد ولي هرگز حاضر به پذيرش ذلت زندگي تحت حاكميت ظلم نشد بلكه مرگ در اين راه را سعادت توصيف نمود،(6) آنان نيز با الهام از اين حادثه عزت و سربلندي خود را در پيروي از مقام ولايت و قيام عليه حاكمان طاغوت جستجو كنند. دشمنان انقلاب اسلامي با درك اهميت اين مسئله همواره سعي داشته‌اند با تبليغات سوء و دشمني‌هاي مكرر در اين پيوستگي بين رهبر و جامعه اسلامي رخنه ايجاد نمايند لكن تا زماني كه اتحاد و پيروي مردم از ولي فقيه جامعه اسلامي به قوت خود باقي است عزت و افتخار ايشان نيز محفوظ، و نظام اسلامي با شكوه و صلابت به راه خود ادامه خواهد داد «انشاء الله»

پی نوشتها :
1- سورة نساء، آية 84.
2- علامه طباطبائي،‌ تفسير الميزان، ج5، مركز فرهنگي رجاء، چاپ چهارم 1367، ص 41.
3- ناسخ التواريخ، ج1، ص 386.
4- همان، ج2، ص 9.
5- ر.ك: سيدهاشم رسولي محلاتي، زندگاني امام حسين ـ عليه السّلام ـ تهران دفتر نشر فرهنگ اسلامي، چاپ سوم 1378، ص 393 به بعد.
6- «اني لا اري الموت الا سعادة و الحياة مع الظالمين الا برما» بحارالانوار، ج44 ص 381.

منبع:http://ashoora.ir

آثار سیاسی عاشورا –احیای امر بمعروف و نهی از منکر

تفسير و احياى اسلام و امر به معروف و نهى ازمنكر

از جمله آثار مهم سياسى - اجتماعى قيام و نهضت حياتبخش حسينى كه به جاى مانده، آشكار ساختن اسلام صحيح و احياى امر به معروف و نهى از منكر بود تا بطلان اسلام انحرافى اموى كه پس از زمان رحلت نبى اكرم (ص) صورت گرفت، روشن شود.

خاندان بنى اميه در تبليغات خود، خويش را از خاندان رسول خدا (ص) قلمداد كرده و اسلام را وارونه به مردم نشان داده بودند و ايشان را در امور دين به ادعاى اينكه اولى الامر واجب الاطاعه هستند در حيرت و سرگردانى گذاشته بودند؛ اما امام حسين (ع) با قيام خود همه اين توطئه‏ها را بهم ريخت و اسلام اموى و دين يزيدى را از اسلام ناب محمدى جدا ساخت، و با نماز خونين خود در ظهر عاشورا، نماز را اقامه كرده عملاً معنا نمود.

چنانكه در زيارت وارث مى‏خوانيم: «اشهد انك قد اقمت الصلوة و اتيت الزكوة و امرت بالمعروف و نهيت عن المنكر».

  بنابراين، نهضت و شهادت سيدالشهداء (ع) دو معنى داشت:

1-      نفى آنچه به نام اسلام مطرح بود،

2-      اثبات آنچه از اسلام فراموش گشته و انكار شده بود - مانند امر به معروف و نهى ازمنكر - و اين هر دو با هم، يعنى «احياى اسلام محمدى».  

پس از شهادت امام حسين (ع)، گروه مكتبى، به حركت توده‏اى مخالف تبديل شد كه بدون استثنا همه مسلمين را در بر گرفت، زيرا مسلمانان به حقيقت اسلام و هدف تفكر مكتبى پى برده بودند، طرز تفكرى كه از روز اول، شعار حكومتى غير منحرف و صالح را فرياد مى‏كرد. در آن زمان، تمام جهان اسلام دريافته بود كه سكوت امت بر انحراف رهبرى، خطايى فاحش به شمار مى‏آيد. زيرا اين سكوت به فاجعه كربلا منجر شد. و همين امر آغازى شد براى انقلابها و امر به معروف و نهى از منكر.

آرى، كار انبيا و اولياى الهى در حقيقت امر به معروف و نهى از منكر و شناساندن معروف و منكر به مردم بوده است، و در اين راستا، نه تنها به سخن بسنده نكردند كه از درگيرى و تحمل سختيها و دشواريهاى آن نيز نهراسيدند. در اين بين رسول اكرم (ص) شناب بيشترى به آن دو امر داده و با تلاش و پيگيرى اسلام را پيروز كرد.  

اما بعد از رحلت پيغمبر (ص)، مردم از خط مستقيم محمدى منحرف شدند و نا اهلان را به خلافت پذيرفتند كه عامل مهم اين مصيبت، جهل مردم و بى توجهى به امر به معروف و نهى از منكر بود. و امام حسين (ع) با قيام مصلحانه خود احياگر حقيقى اين دو فريضه الهى است. چنانكه سر قيام خويش را «اصلاح نمودن امت جدش و امر به معروف و نهى از منكر» معرفى مى‏نمايد. او با قيام خود به اين دو اصل اسلامى، اعتبار و آبروى شايسته داد و ارزش آنها را در جهان اسلام بالا برد، يعنى در حالى كه ديگران آن را در مرز ضرر شخصى متوقف مى‏كنند و ارزش آن را پايين مى‏آورند، نهضت حسينى مرزى براى آن نمى‏شناسد.

گاهى گفته مى‏شود: فقهاى شيعه شرايطى را براى امر به معروف و نهى از منكر ذكر كرده‏اند كه از آن جمله: ايمنى از ضرر بر جان و مال و ناموس است. پس شهادت حسين (ع) چگونه امر به معروف و نهى از منكر و يا برانگيزاننده بر آن است؟

در جواب بايد گفت: گاهى اوقات انسان با مسئله‏اى مواجه مى‏شود كه ناچار است بين از خود گذشتگى براى نجات دين و ميهن از نابودى و هلاكت، و به زندگى خويش پرداختن و دين و وطن را رها كردن، يكى را انتخاب كند. و ترديدى نيست كه او بايد شهادت و از خودگذشتگى را اختيار كند. تا عمل كرده باشد به دو قاعده قطعى: «تقديم اهم بر مهم» و «دفع ضرر اشد به ضرر اخف». و چنانكه مى‏دانيم كه در زمان خلافت يزيد به جايى رسيده بود كه قيام امرى واجب و تكليف الهى بود، اگر چه منجر به شهادت حسين (ع) و اسارت خاندانش گردد. و اگر ايمنى از ضرر، يك واجب مطلق بود و قيدى نداشت، هرگز جهاد در راه خدا بر مسلمانان واجب نمى‏گشت بلكه شهادت در راه خدا معصيت محسوب مى‏شد! و حال آنكه چنين نيست. 

استاد شهيد مطهرى (ره) در اين باره مى‏فرمايد: «امر به معروف و نهى ازمنكر در مسائل بزرگ مرز نمى‏شناسد، هيچ چيزى، هيچ امر محترمى نمى‏تواند با امر به معروف و نهى از منكر برابرى كند. نمى‏تواند جلويش را بگيرد. اين اصل داير مدار اين است كه موضوع امر به معروف و نهى از منكر چيست. اينجاست كه مى‏بينيم حسين بن على (ع) ارزش امر به معروف و نهى از منكر را چقدر بالا برد. همانطور كه اصل امر به معروف و نهى از منكر را چقدر بالا برد. همانطور كه اصل امر به معروف و نهى از منكر، ارزش نهضت حسينى را بالا برد، چون حسين بن على (ع) فهماند كه انسان در راه امر به معروف و نهى از منكر به جايى مى‏رسد كه مال و آبروى خودش را بايد فدا كند، ملامت مردم را بايد متوجه خودش كند؛ همانطور كه حسين كرد». (حماسهء حسينى , شهيد مطهرى , ج 2 ص 130)

آرى، به بركت وجود مقدس حسين و نهضت حياتبخش وى و شهادت مظلومانه و در عين حال رسواگر او، حقيقت اسلام تفسير شد و امر به معروف و نهى از منكر احيا گرديد.

منبع:http://ashoora.ir

آثار سیاسی عاشورا – بيدارى خفتگان و رهايى از ضلالت

 بيدارى خفتگان

از جمله آثار و بركات كه قيام و شهادت سيدالشهدا (ع) در بعد سياسى - اجتماعى داشت، بيدار شدن خفتگان و انتقال روح مبازره جويى بر عليه ظلم و ستم بوده و هست.

براى تنوير ذهن و تصوير مطلب، لازم است به طور اجمال اشاره‏اى به وضعيت جامعه اسلامى آن دوران داشته باشيم . مردم آن زمان به چند دسته تقسيم مى شوند:

  دسته اول: كه قسمت عمده مردم را تشكيل مى داد، كسانى بودند كه در مقابل فساد معاويه ، اراده خود را از دست داده بودند و به پستى و خوارى ناشى از فساد كه پيرامون خلافت اسلامى را فرا گرفته بود تن در داده بودند.

دسته دوم : كسانى بودند كه منافع خصوصى خود را بر رسالت و امامت ترجيح مى دادند. اين دسته بر خلاف دسته اول فارغ از ظلم و انحراف بنى اميه بودند و آن را احساس نمى‏كردند.

دسته سوم : ساده لوحانى كه فريب فرمانروايان بنى اميه را خورده بودند. و اگر نبود قيام و مقاومت امام حسين و اصحاب راستين پيامبر به رهبرى اهل بيت (ع) ، ساده لوحان بسيارى فريب خورده و مى‏گفتند كه اگر اين دستگاه سلطنتى و كارهاى آن قانونى نبود، صحابه رسول خدا (ص) خاموش نمى‏نشستند.

دسته چهارم: كسانى بودند كه مى‏پنداشت امام حسن (ع) خلافت را به معاويه واگذار كرده و با وى به خاطر اوضاع و احوال پيچيده زمان سازش نموده است ! زيرا اگر چه براى مردم كوفه و عراق كه از نزديك در جريان بودند، ماجراى صلح تحميلى آشكار بود؛ اما مسلمانانى كه در گوشه و كنار جهان اسلامى آن روزگار پراكنده بودند - مانند مردم خراسان - و از دور دستى بر آتش داشتند از ابعاد مسئله بى‏خبر بودند از اين رو امام حسين (ع) با قيام خونين خود ثابت كرد كه صلح برادرش به معناى كناره‏گيرى از رسالت اهل بيت (ع) نيست.