تا نام تو برده می‏ شود، چراغ ‏های صلوات، در جان لحظه‏ ها فروزان می‏ شوند. تا فضیلتی از تو گفته می‏ شود، دل‏ها از بوی گل محمدی زنده می‏ شوند. یاد نوید بخش تو، درب‏ های صبح را به رویِ ما می‏ گشاید. قرآن تو، نزدیک‏ترین راه رهایی است و نهج ‏الفصاحه ‏ات، پاک‏ترین مبحث بندگی.

قرآن، معجزه ‏ای است که از دست‏ های روشن تو به ما رسید و مرهمی شد بر داغ‏ های همه روزه بشریت.نهج ‏الفصاحه، سرزمین پهناور دوستی است، زمزمه ‏های بهاری گنجشکان بر درخت است که روبه ‏روی لحظات خستگی انسان، قد می‏ کشد.دنیا، شاداب و جوان می‏ ماند؛ اگر سطری از اندرزهای تو را به کار بندد؛ همچنان‏ که منبر و مسجد و مأذنه از ذکر و نام تو فعال مانده ‏اند.

تو را نشناختیم یا رسول اللّه‏ صلی ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله ، تو را نشناخته ‏ایم و فقط می‏دانیم که نامت بر همه کائنات ترجیح دارد. چگونه می‏توان شعاع دایره خوبی‏ هایت را ترسیم کرد؟ 

«مدینه» با آن عظمتش، هیچ‏گاه ادعا نمی‏ کند که تو را شناخته است.

چگونه در خیال خام دنیا، رفتاری برای هم اعصار می‏ گنجید؟

یا نبی اللّه‏ صلی‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله ! مگر می ‏توان بر سنت شریف تو بوسه نزد؛ حال آنکه پاسخ‏گوی تمام نیازهای روز است؟! این درست که تو را نشناخته ‏ایم، اما همه هستی ما از احترام به نامت می‏ گوید که بیت بیت، قصیده ‏های روشن در دل‏ها می‏ کاری و نور می‏ پاشی در چشم ‏های خاک.
 


تاريخ : یک شنبه 25 آبان 1393  | 12:12 AM | نویسنده : یحیی طاهرزاده | نظرات 0
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید