سایت تک کدر

پیکرش که نقش زمین می گردد ، آسمان بغض می کند ...نفس باد تنگ می شود و فریاد خاموشی درگلو می شکند ...فریادی در دیده مبهوت و نگران زینب کبری (س) ...

دشنه که بوسه بر حنجر تشنه می زند ، بغض ها فریاد می شوند ...نعره می زند زمین شیون می کند افلاک خون گریه می کند ...چشم جهان به دستان لرزان ملعون دو عالم خیره می ماند که جدا می کند سر از پیکر عطشان و نیمه جان پسر فاطمه (س) ... نگاه غمین زینب می کاوید رد خون را در گودی قتلگاه ...افلاکیان بهت زده می نگرند به ظلم عظیم جاهلان خاک نشین...زمزمه ای می پیچد...چگونه است مسلمانان امام خود را می کشند ؟

 

زمین تاب نمی آورد جسم به خون نشسته نواده پیغمبر را ...خاک ضجه می زند و یکی می گردد ناله اش با ناله غریب و غم زده دشت کربلا ...مجمع های غم و اندوه به دستان ملائک سیاه پوش بر فرش زمین گسترانیده می گردد ...گویی برای تسلیت راهی ارض پر از جور گشته اند ...تسلیت سوگ عظمای جهادگر دین ، زمام دار شیعیان عالم ، حسین شهید ...

زبان لبریز می گردد از اشک سرریز چشمان به گود نشسته سیلی خورده سه ساله ، خاطرش مکدر می گردد و برغریبی اهل بیت حسین (ع) در شگفت می ماند ...براستی کدامین عهد و پیمان اینگونه است که پیمان کوفیان بوده ...پیروان کدامین دین چنین به رزم امامشان صف می کشیدند ...کدام غریب به غربت نشینی حسین و یارانش در کوفه شبیه است ...

لعنت جاویدان بر شما باد نا اهلان همیشه جاهل ، بد طینتان بد پیمان ...پیکر حسین که بر زمین غرق به خون گشت ، داغدارنمود عالمیان را تا همیشه ...و به آتش کشید افلاک را ...گویی بند از دل ابر کشیدند که برای همیشه میخکوب آسمان ماند ...

دشت سالهاست که حیران است از قساوت دستی که به ربودن گوشواره گوش را درید و انگشتری با انگشت به یغما برد .خیمه به آتش کشیدند ، آتش به عالم زدند و بر جان زینب که تنها ماند با طفلانی که یتیم بودند و چشم امیدشان به عمه بود ...

حکایت غریبیست حکایت حسین و یاران عطشانش...حکایتی که به بازی می گیرد مرگ را و عیان می سازد معیار دین فروشان مزور و ریاکار و رذالت ملحدان مدعی دین را ...عمق جنایت و قساوت کوفیان در حق امامشان بدان حد است که در وهم بشر هم نمی گنجد و عقل درمانده می ماند در فهمش ...عجب است و به معجزه ای می ماند رویداد تکرار نشدنی عاشورا و جهاد همیشه جاویدان نوه رسول خدا (ص) ، سوگ فرزند علی اولی (ع) و فاطمه عظمی (س) کهنه نمی شود ...

رنگ نمی بازد ...جاوید است و تا ابد جانگداز ...این چه سری است و چه رمزی است که تکرارش مکدر نمی گرداند خاطر احساس و عشق را و پر شورتر می گردد هر سال ...چه دلگیر است قصه مردی از تبار نور که اسیر جهل و کین هم عصرانش گشت . روایتش به افسانه می ماند بسی تلخ و دلخراش ...نه واقعه ای حقیقی و به غایت زنده و البته جاویدان ... مظلوم سر بریده ای که معنا کرد جهاد را ...دین را ...و عشق را ..

و زنده داشت به خون پاکش اسلام و ایمان را ...ورسوا نمود ملحدان مدعی دین و شریعتی را که از آن او و خاندانش بود . بی ایمانانی که به سخره انگاشته بودند اسلام را ... دریغا که افسانه نبود جور کوفیان بر حسین غریب ...بله واقعه ای شد پویا و جاری در هر عصر و زمانی .

به راستی هیچ قیامی این چنین نبوده و نخواهد بود . هیچ مصیبتی دلها را بدین حد نسوزانده و چشم ها را نگریانده ...هیچ مکتبی به سان مکتب حسین (ع) عاشق و پر شور نپرورانده و هیچ جهادی به جاودانگی جهاد کبیرش به یادها نمانده ...نمی دانم جنس اندوه و سوگش از چیست که جان طالبش گشته و رنگ سیاه ماتمش از کدامین غم لبریز گشته که در چشمان تر هزاران شیفته اش در این ایام به خوبی پیداست . او که قیامش روح به کالبد بشر دمید و شوری بپا کرد تا همیشه باقی که انقلاب ها را سرچشمه شد و اسلام را رنگی دگر از عشق و جهاد بخشید . به واقع که نامش مرحم است و شفا و تربت پاکش پیشگانیگاه عاشقان یکتاپرست .کربلا به حسین معنا یافت و انتهای آغاز گشت .

اتنهای آزمونی که تابحال از بشر ستانده شده . انتهای مردانگی و استقامت ، انتهای شجاعت و البته انتهای ظلم و جنایت و اوج کم خردی و جهالت ... فقر مردانگی و ضلالت و آغاز بشریت ، ابتدای انسانیت و مبدا و منبع عشق ...

 عشقی که با نام حسین مزین گشت ...