بوی یار
این بچهها معماگونه هستند در عین گریستن مىخندند و در عین خندیدن مىگریند. دل دریایىشان مطمئن و آرام است اما در عین حال امواج بیقرارىشان بیتابانه خود را به ساحل بلند سینههاى ستبرشان مىكوبد. اینان ذخیرههاى خداوند براى عصر آخرالزمان هستند برگزیدگانى كه تاریخ، هزاران سال در انتظار قدومشان بوده است.
عصاره امتهاى پیشین همانان كه «فسوف یاتى الله بقومم یحبهم و یحبونه اذلة على المؤمنین و اعزة على الكافرین یجاهدون فى سبیلالله و لا یخافون لومة لائم»...
چه روزگار شگفتى، تاریخ آینده كره ارض بارور حوادثى بس شگفت استحوادثى كه مجد و عظمت جهانگیر اسلام را در پى خواهد داشت و این همه را تنها كسى درمىیابد كه منتظر است و بوى یار را از فاصلهاى نه چندان دور مىشنود و هر لحظه انتظار مىكشد تا صداى «اناالمهدى» از جانب قبله بلند شود و او را به سوى خویش فراخواند.
راهیان كربلا را بنگر، آنان خوب دریافتهاند كه زندگى به خون وابسته است و پیكر تاریخ، بىخون خدا، ثارالله، مردهاى بیش نیست و سر مبارك امام شهید برفراز نى رمزى استبین خدا و عشاق یعنى كه این استبهاى دیدار. به یادآر فرموده صاحبالزمان را كه ما را به اعمالى فراخواندهاند كه به محبتشان نزدیكتر است: «فلیعمل كل امرء منكم ما تقرب من محبتنا» و براستى مگر محبت آنان در چیست؟ در محبتحسین. محب حسین محبوب خداست و كدام راه از این نزدیكتر!؟
بشنو، زبان حال آنان را بشنو: حسینا! اماما! هرچند ما عاشورائیان قرن پانزدهم هجرى قمرى كربلا نبودیم تا به نداى هل من ناصر تو پاسخ گوییم و حق را یارى كنیم; اما حسینا ما مىدانیم كه تاریخ بر محور تو و عاشورا و كربلایت مىگردد و زمان از آن مىگذرد تا یاران تو را از صلب پدران و رحم مادرانشان بیرون كشد و همه آنان را در زیر علم خونخواهى تو گردآورد و آنان را وارث زمین گرداند و اینچنین همه تاریخ روزى بیش نیست و آن روز روز عاشوراست.
