در این بیعت بر باورهایم شاهد باش

اعتقادات ما مجموعه اى بهم پیوسته و غیر قابل تفکیک است. همین مجموعه است که روز قیامت باید در درگاه ربوبى به آنها پاسخگو باشیم. اگر مى توانستیم خدمت امام علیه السلام برسیم قطعاً سعى مى کردیم یک دور عقایدمان را در محضر او بازگو کنیم تا امضا فرماید، مانند حضرت عبد العظیم علیه السلام که عقاید خود را خدمت امام على النقى علیه السلام عرضه کرد. اکنون ما امام زمان علیه السلام خود را بر عقایدمان شاهد مى گیریم و مى گوییم:

أُشْهِدُکَ یا مَوْلاى، أَنّى أَشْهَدُ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ اللَّهُ... وأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ ورَسُولُهُ...

اى مولاى من، تو را شاهد مى گیرم که شهادت مى دهم خدایى جز اللَّه نیست ویگانه است وشریکى ندارد، وحضرت محمد صلى اللَّه علیه وآله بنده وپیامبر اوست وجز او و خاندانش براى خدا حبیبى نیست.

اى مولاى من، تو را شاهد مى گیرم که امیر المۆمنین على علیه السلام حجت خدا است. همچنین امام حسن وامام حسین وامام على بن الحسین و امام باقر محمد بن على وامام صادق جعفر بن محمد وامام موسى بن جعفر وامام على بن موسى الرضا وامام محمد بن على جواد و امام على بن محمد هادى و امام حسن بن على عسکرى علیه السلام حجتهاى خدا هستند و شهادت مى دهم که تو حجت خدایى.

شما اول وآخر هستید. رجعت شما حق است و شکى در آن نیست. در آن روز هر کس از قبل ایمان نیاورده یا در ایمانش کسب خیر و عمل صالح نکرده ایمانش فایده اى ندارد.

شهادت مى دهم که مرگ حق است، و نکیر و منکر حق است. دوباره زنده شدن پس از مرگ وآمدن به محشر حق است. پل صراط و کمینگاه قیامت وترازوى عدل الهى حق است. محشور شدن مردم و حسابرسى خداوند و بهشت و جهنم و وعده و وعید به آن حق است.

مولاى من، هر کس با شما مخالف باشد شقى است وهر کس از شما اطاعت کند سعادتمند است. شاهد باش بر آنچه شما را شاهد گرفتم. من دوست شمایم واز دشمن شما بیزارم. حق آن است که شما بدان راضى هستید، وباطل آن است که مورد رضاى شما نباشد. معروف آن است که شما به آن دستور دهید، و منکر آن است که شما از آن نهى کنید.

اى مولاى من، قلب من به خداوندى که یگانه است وشریکى ندارد مۆمن است، وبه پیامبر او و امیرالمۆمنین وبه شما - به اول وآخرتان - ایمان دارد ویارى من براى شما آماده شده ومحبت من براى شما خالص است.

در حسرت دیدار

(اى عزیز! ما و کسانمان به سختى افتاده ایم. با سرمایه اى اندک آمده ایم، پیمانه مان را پر کن و بر ما بخشش کن که خداوند بخشندگان را دوست مى دارد).(1)

این زبان حال برادران یوسف است آن که از رنج خشکسالى با سرمایه اى اندک، دست نیاز به سوى عزیز مصر دراز کرده بودند. و زبان حال ماست آن روز که تو بیایى و ما با سرمایه اى اندک و شرمسارى بسیار، دست نیاز به سویت دراز کنیم؛ که همه نیازمند توایم و امید بسته به لطف تو. توشه مان از حسنات خالى مانده و نامه ى اعمالمان از عصیان پر شده، اما منتظریم تا بیایى به این امید که با این سرمایه ى اندک، از مهر لبریزمان کنى و از لطف سرشارمان.

اى یوسف فاطمه علیهاالسلام مایه ى امیدمان عشق توست که همیشه در دلمان موج مى زند و سرمایه مان ناله هاى شبانگاهى که در دورى ات سر داده ایم. اى عزیز! اى مهربان! اى خدایى مرد! به سرمایه ى اندک و توشه ى خالى مان. منگر، به نیاز، امید و عشقمان بنگر! نور مهرت را در دل هامان بتابان، ما را در جاده ى رضایت خود راهى کن، دستمان را بگیر و یارى مان کن!

امام من! مولاى من! همه ى امید من! بارها خوانده ام داستان نیازمندانى را که بار نیاز بر در خانه ى پدرانت برده و سفره ى حاجت نزد امام عصرشان گسترده اند. و چه با مهر، بى آن که زبان به شکوه باز کنند، نیازشان برآورده و حاجتشان روا شد، دل شان از نور مهر ولایت لبریز و چشمانشان به جمال امام زمانشان روشن گشت.

 و اینک در عصر غیبت ما مانده ایم و یک دل پر حسرت و یک سینه ى پرسوز و یک چشم به راه مانده، در حسرت آن که نزد تو آییم و با تو شکوه کنیم، مى سوزم. دورادور تو را مى خوانیم و با تو نجوا مى کنیم. اما از تو نجوایى نمى شنویم. هر چند در یارى تو نیازى به خواهش ما نیست و در لطف تو حاجت به تمناى ما، اما نیاز ما دیدار توست. حاجتمان پابوس آمدن تو و آرزوى مان بودن در رکاب توست و ما در حسرت این نیاز سوخته ایم، اى مولاى پنهان از نظر!

اى خورشید نهان! از پس پرده ى غیب به در آى، دست دعا بردار و خدا را بخوان!

اجابت را از او بخواه و بر این حرمان، مهر پایان نه که تاب از دست رفته و جام صبورى لبریز گشته است.

پی نوشت:

1- یوسف (21) آیه ى 88.

بخش مهدویت تبیان

انتظار؛ هم سازنده، هم ویرانگر

انتظار مسأله ای است که متفکرانی چون شهید مطهری درباره اش نکته های فراوانی دارند.

در روزگاری که نگاه به مفهوم مهدویت و انتظار نتیجه اش کارهایی مثل ساختن مستند «ظهور بسیار نزدیک است» است که صدای اعتراض علما و مراجع را هم در می آورد. مرور نگاه آدم هایی چون شهید مرتضی مطهری حکم تنفس یک هوای تازه را دارد. نگاهی که در چند اثر ارزشمند ایشان که به بررسی مسأله مهدویت و انتظار پرداخته اند، به خوبی پیداست. شهید مطهری از منظری به انتظار نگاه می کند که سستی و رخوت در آن جایی ندارد و پویایی و حرکت به سمت ارزش ها را نتیجه این انتظار می داند. خب چه کسی بهتر از مطهری می تواند نکات علمی و عقلی این کلمه را باز کند؟

از مفهوم «انتظار» در طول تاریخ اندیشه اسلامی برداشت های متفاوتی شده است. هر بار کسی به تناسب فهم و درک خود دستی بر این واژه کشیده و به این درک خودش خشنود شده و همیشه حق را همان درک خودش پنداشته و بعد هم به تعبیر زیبای قرآن «کل حزب بمالدیهم فرحون» (هر فرقه ای بدان چه نزد آنهاست دلخوش شدند؛ سوره روم، آیه 32) استاد مطهری در این باره می گوید: «معلوم است که بدعت در دین خاتم هم امکان پذیر است چنان که ما هم که شیعه هستیم و اعتقاد داریم به وجود مقدس حضرت حجت بن الحسن، می گوییم ایشان که می آیند «یاتی بدین جدید». تفسیرش این است که آن قدر تغییرات و اضافات در اسلام پیدا شده است که وقتی او می آید و حقیقت دین جدّش را می گوید به نظر مردم می رسد که این دین غیر از دینی است که داشته اند و حال این اسلام حقیقی همانی است که آن حضرت می آورد.»(اسلام و مقتضیات زمان، جلد اول، ص 377، انتشارات صدرا)

انتظار؛ هم سازنده، هم ویرانگر

شهید مطهری درباره ی مفهوم انتظار هم متناسب با برداشت های متفاوت، این اندیشه را منشأ رشد و پویایی یا رکورد و عقب ماندگی دانسته است: «انتظار فرج و آرزو و امید و دل بستن به آینده دو گونه است، انتظاری که سازنده و نگهدارنده، تعهدآور، نیروآفرین و تحرک بخش است. به گونه ای که می تواند نوعی عبادت و حق پرستی شمرده شود و انتظاری که گناه است، ویرانگر، اسارت بخش و فلج کننده و نوعی اباحی گری باید محسوب شود. این دو نوع انتظار فرج، معلول دو نوع برداشت از ظهور عظیم مهدی موعود است و این دو نوع برداشت به نوبه ی خود، از دو نوع بینش درباره تحولات در انقلاب های تاریخی ناشی می شود.» (قیام و انقلاب مهدی از دیدگاه فلسفه ی تاریخ، صص7 و 8، انتشارات صدرا)

نگاه ویرانگر

در نگاه انتظار ویرانگر و منفی هر اصلاحی در جامعه محکوم است چرا که باید ظلم و تباهی رواج داشته باشد و حق و حقیقت هیچ طرفداری نداشته باشد، باطل یکه تاز میدان شود، تا انفجاری رخ دهد و انتظار به سرآید.(از نگاه شهید مطهری، تعبیر ظهور به انفجار نادرست است، چرا که مسأله قابلیت پیدا کردن جامعه برای پذیرش است و شرایط آن کمال نهایی را فراهم آوردن مثل رسیده شدن میوه در شرایط نامطلوب) بنابراین هر اصلاحی محکوم است، زیرا هر اصلاح یک نقطه روشن است. تا در صحنه اجتماع نقطه روشنی هست دست غیب ظاهر نمی شود، برعکس، هر گناه و فساد و هر ظلم، تبعیض و حق کشی و هر پلیدی ای به حکم اینکه مقدمه صلاح کلی است و انفجار را قریب الوقوع می کند رواست، زیرا «الغایات تبرّر المبادی» هدف ها وسیله های نامشروع را مشروع می کنند. پس بهترین کمک به تشریع در ظهور و بهترین شکل انتظار ترویج و اشاعه فساد است. اینجاست که گناه هم فال است و هم تماشا، هم لذت و کامجویی است و هم کمک به انقلاب مقدس نهایی!» (قیام و انقلاب مهدی از دیدگاه فلسفه ی تاریخ، ص 62 به بعد)

نگاه سازنده

در اندیشه آرمان گرایانه استاد مطهری، انتظار در معنای اوّلش بزرگ ترین محرک اجتماعی است که انسان را برای حاکمیت ارزش ها و محو ضد ارزش ها تشویق می کند. برای همین انتظار به این معنا را با فضیلت ترین عبادات دانسته اند: «افضل الأعمال إنتظار الفرج» (مجلسی،بحار الانوار، ج 52، ص122) شهید مطهری با استناد به آیات 5 سوره قصص، 105 سوره انبیا و آیات دیگری چنین نتیجه گیری می کند: «از این آیات استفاده می شود که ظهور مهدی موعود حلقه ای از حلقه های مبارزه اهل حق و اهل باطل است که به پیروزی نهایی اهل حق منتهی می شود. سهیم بودن یک فرد در این سعادت موقوف به این است که آن فرد عملاً در گروه اهل حق باشد. آیاتی که بدان ها در روایات استناد شده است، نشان می دهد که مهدی موعود (عج) مظهر نویدی است که به اهل ایمان و عمل صالح داده شده است. مظهر پیروزی نهایی اهل ایمان است.»(قیام و انقلاب مهدی از دیدگاه فلسفه تاریخ، ص 64) بنابراین هر مبارزه حق گرایانه ای، حلقه ای از حلقه های مبارزه جهانی و هر پیروزی، جلوه ای از پیروزی آن انقلاب بزرگ است.

بخش مهدویت تبیان

گشایش سبز

وقتى زمانه بر تو سخت مى گیرد، روزگار با چهره ى دشوارى ورنج به تو رو مى کند گرفتارى ها از هر سو دست وپاى دلت را مى بندد وهر خردى در برابر چشمت، اندوهى بزرگ جلوه مى کند وبر داغى مرهم ننهاده، داغى دیگر بر سینه ات زخم مى زند، آرزو مى کنى درى به وادى امن وآسایش گشاده شود که آفتابى دلچسب وسکوتى آرام بخش داشته باشد. به انتظار بهار مى نشینى، تا راه نجات تو از همه ى رنج ها باشد. آرزو مى کنى که در کارت فرجى حاصل شود، راهى باز شود، چاره اى ساز شود وسینه ى تنگت به نفسى آرام دل خوش کند.

اینک در عصر غیبت بهار، ما این گونه مانده ایم. دل هامان در بند تجمل ورفاه، چشم هامان اسیر رنگ ووارنگ دنیا وقلب هامان گرفتار غفلت وجهالت است. دشمن نفس از یک سو به تباهى مان مى کشاند وشیطان قسم خورده ى بیرونى نیز از سوى دیگر به ظلمت مان مى خواند. بلا بر ما شدت گرفته،(1) درماندگى مان آشکار شده،(2) پرده از کارمان برداشته شده،(3) زمین بر ما تنگ مى گیرد وآسمان از ما باران را دریغ مى دارد.(4) آرزومان گشایشى نیکوست،(5) فرجى آسمانى، زود ونزدیک؛ چشم بر هم زدنى بیش، تاب نداریم.(6) در عطش حیات خواهیم سوخت اگر تو نیایى، اى زنده ترین بهار حقیقت! او در گرداب گرفتارى ها غرق خواهیم شد، اى مهربان ترین منجى موعود. اى همه سپیدى وپاکى! اگر تو نیایى، در اسارت رنگ هاى مجازى تباه خواهیم شود. اى روشن ترین جلوه ى بهشت! چاره ى مان تنها به دست تواناى توست. در قفس غفلت را تنها نگاه رحیمانه ى تو مى گشاید، به نسیم رحمت تو اندوه از دل ها زدوده مى شود(7) وغم از سینه ها بار مى بندد،(8) زمین تاریک پر از ظلم وجور، به قدم پاک تو، از شمیم نور وعدالت پر مى شود.(9) اى کشتى نجات! اگر تو نیایى آسمان دلمان گرفته خواهد بود وداغ عصرهاى جمعه هر هفته بر دل هامان سنگینى خواهد کرد. دست وپامان در بند مادیت خاک، اسیر خواهد ماند.

اگر تو نیایى حیات بوى ماندن نخواهد داشت وزنده بودن بوى زندگى نخواهد داد. بى تو اى حقیقى ترین حیات! همه چیز مجازى است. جز عشق تو هر عشقى مجاز است ورنگ غم دارد وجز در نگاه تو مهربانى بى معناست.

اگر تو نیایى، حق در غربت افول، خواهد ماند(10) وظلمت، پادشاه گستره ى وجود خواهد بود(11) واندوه، پرده اى بر همه ى زیبایى هاى طبیعت خواهد کشید.(12) هستى لحظه به لحظه در انتظار ظهور توست، اى شادى بخش روزگاران!(13) پس بیا، اى مهربان ترین نگاه وبتاب اى خورشید تاریکى ها!(14)

قدم برنه، اى بهارى ترین فصل!(15) بیا تا روزهامان درخشان شود(16) بیا تا پرچم هاى برافراشته ى تو را بر سر در همه ى دل هاى مان به پا کنیم. بیا ودر کارمان گشایشى کن!

لطیفا! مهربانا! به مهربانى ات باب فرج بر ما بگشا (17) وبه لطفت سلطه ى غم بر را از ما بردار!(18) رحمتى بر ما فرو فرست وگشایشى شیرین ودلپذیر در کارمان بنه!(19) دینمان را عزت بخش، حق را طالع کن، تاریکى را بمیران وپرده ى اندوه را برکش!(20) رحیما! به گناهانمان در مگیر، به سیاه رویى مان چشم مینداز، به تهى دستى مان در نکویى وطاعت غضب میاور. باران رحمتت را بر ما نازل کن، بهار را مژده ى ظهور ده، در ظهور منجى موعودمان تعجیل کن، چشم آلوده به دنیامان را به جمال نورانى اش روشن دا وبه نسیم آمدنش دل هاى مرده مان را مستى حیات بخش، اى مهربان ترین مهربانان!

پی نوشت:

1- مفاتیح الجنان، ص 221: (الهى عظم البلاء وبرح الخفا وانکشف الغطا وانقطع الرجا وضاقت الأرض ومنعت السماء)

2- همان، ص 221: (الهى عظم البلاء وبرح الخفا وانکشف الغطا وانقطع الرجا وضاقت الارض ومنعت السماء)

3- همان، ص 221: (الهى عظم البلاء وبرح الخفا وانکشف الغطا وانقطع الرجا وضاقت الارض ومنعت السماء)

4- همان، ص 221: (الهى عظم البلاء وبرح الخفا وانکشف الغطا وانقطع الرجا وضاقت الارض ومنعت السماء)

5- همان،ص 221: (ففرج عنا بحقهم فرجا عاجلا کلمح البصر او هو اقرب)

6- همان، ص 221: (ففرج عنا بحقهم فرجا عاجلا کلمح البصر او هو اقرب)

7- همان، ص 905: (بکم ینفس الهم ویکشف الضر)

8-  همان، ص 905: (بکم ینفس الهم ویکشف الضر)

9- همان، ص 224: (أنت الذى تملأ الأرض قسطا وعدلا بعد ما ملئت ظلما وجورا)

10- همان، ص 871: (واطلع به الحق بعد الأفول وأجل به الظلمة واکشف به الغمه)

11-  همان.

12-  همان.

13- همان،ص 874: (نضرة الأیام)

14-  همان، ص 874: (السلام على الشمس الظلام)

15- همان،ص 874: (السلام على ربیع الأنام)

16-  همان، ص 870؛ (فان أدرکت أیامک الزاهرة)

17-  همان، ص:220: (وافتح لى یا رب باب الفرج بطولک واکسر عنى سلطان الهم بحولک)

18- همان، ص:220: (وافتح لى یا رب باب الفرج بطولک واکسر عنى سلطان الهم بحولک)

19- همان، ص 220: (وهب لى من لدنک رحمةو فرجا هنیئا)

20-  همان، ص 871: (اللهم وأعز به الدین بعد الخمول واطلع به الحق بعد الافول واجل به الظلمة واکشف به الغمة)

بخش مهدویت تبیان

نظارت بر اعمال شیعیان در عصر غیبت

امام خمینی(رحمت الله علیه) می فرمایند:

نامه ی اعمال ما می رود پیش امام زمان ـ سلام الله علیه ـ هفته ای دو دفعه، به حسب روایت. من می ترسم که ما که ادعای این را داریم که تبع این بزرگوار هستیم، شیعه ی این بزرگوار هستیم، اگر نامه ی اعمال را ببیند ـ و می بیند، تحت مراقبت خداست ـ نغوذ بالله شرمنده بشود. شما اگر یک فرزندتان خلاف بکند، شما شرمنده اید. اگر این نوکر شما خلاف بکند، شما شرمنده اید. در جامعه آدم شرمنده می شود که پسرش این کار را کرده یا نوکرش این کار را کرده، یا اتباعش این کار را کرده. من خوف این را دارم که کاری ما بکنیم که امام زمان ـ سلام الله علیه ـ پیش خدا شرمنده بشود.

 اینها شیعه های تو هستند دارند این کار را می کنند! نکنید. یک وقت نکند، یک وقت خدای نخواسته یک کاری از ماها صادر بشود که وقتی نوشته برود، نوشته هایی که ملائکه الله که مراقب ما هستند، «رقیب» (1) هستند ـ هر انسانی رقیب دارد و مراقبت می شود. ذره هایی که بر قلبهای شما می گذرد رقیب دارد. چشم ما رقیب دارد. گوش ما رقیب دارد. زبان ما رقیب دارد. قلب ما رقیب دارد. کسانی که مراقبت می کنند اینها را ـ نکند که خدای نخواسته از من و شما و سایر دوستان ما و سایر دوستان امام زمان ـ سلام الله علیه ـ یک وقت چیزی صادر بشود که موجب افسردگی امام زمان ـ سلام الله علیه ـ بشود. مراقبت کنید از خودتان. پاسداری کنید از خودتان. اگر بخواهید این پاسداری شما در دفتری که پاسداران صدر اسلام در او ثبت است در آن دفاتر ثبت بشود، همان طور که آنها پاسداری می کردند از خودشان، شما هم از خودتان پاسداری کنید، تا ثبت بشود آنجا.

صحیفه امام؛ ج 8، ص 391

در روایات هم هست که هفته ای دو مرتبه اعمال عرضه می شود بر ولی امر؛ بر امام زمان ـ سلام الله علیه.توجه داشته باشید که در کارهایتان جوری نباشد که وقتی عرضه شد بر امام زمان ـ سلام الله علیه ـ خدای نخواسته آزرده بشود، و پیش ملائکه الله یک قدری سرافکنده بشود، که اینها شیعه های من هستند، اینها دوستان منند و برخلاف مقاصد خدا عمل کردند. رئیس یک قوم اگر قومش خلاف بکند، آن رئیس منفعل می شود. ...در هر جا هستید از خودتان ...پاسداری کنید تا به پیروزی بر نفس خودتان، و پیروزی بر همه ی شیاطین نایل شوید.

صحیفه امام؛ ج 12، ص 358

خلاف ما برای امام زمان سرشکستگی دارد، دفاتر را وقتی بردند خدمت ایشان و ایشان دید شیعه های او (خوب، ما شیعه او هستیم) شیعه او دارد این کار را می کند، این ملائکه الله که بردند پیش او دید، سرشکسته می شود امام زمان.

صحیفه امام؛ ج 8، ص 423

قبل از اینکه این نامه ی اعمال ما برای پیشگاه خدا و قبل از آن برای پیشگاه امام زمان ـ سلام الله علیه ـ برسد، خودمان باید نظر کنیم به این نامه ی اعمالمان، یعنی صفحه ی قلبمان، که همه چیز درش نقش می شود همان صورتِ نامه ی اعمال است. خودمان بفهمیم چکاره هستیم. آیا ما در این کاری که به ما محوّل است، با صداقت، صمیمیت، برای صلاح ملت و برای صلاح اسلام کار می کنیم؟ چه من که یک طلبه هستم و کارهای طلبگی می کنم و شما ...همه باید خودمان تشخیص بدهیم چه می کنیم.

صحیفه امام؛ ج 9، ص 441

این ادعایی که می کنیم که ما مُسلِم هستیم و ما طرفدار اسلام هستیم و طرفدار رژیم اسلامی هستیم، باید این قدم را هم برداریم که مهمش این قدم است که محتوای یک مملکتی اسلامی باشد. هر جایش برویم در مملکت اسلامی رفتیم، نه اینکه وقتی رفتیم بازار، ببینیم بازار همان بازار و همان رباخوری و همان اجحاف و همان گرانفروشی بیجا و همانها، و بعد هم فریاد می کند که اسلام! بعد هم چراغانی می کنند!خیال می کنند با این می شود امام زمان را بازی داد! نمی شود. تا یک نوری در قلب ما پیدا نشود فایده ندارد. هر چه از این اعمال بکنیم، اعمال است. از این اعمال همه می کنند، باید این اعمال بشود؛ نه اینکه اینها نشود، این اعمال بشود، پیوند با قلب داشته باشد، با قلبمان یک کاری کنیم که این عمل را قلب ما آورده باشد.

صحیفه امام؛ ج 9، ص 18

پی‌نوشت‌ها:

1- اشاره به آیه 18 سوره ق.

بخش مهدویت تبیان

ظهور نزدیک می شود با دعای من و تو

دعا از دو جهت در فرج و ظهور نقش ایفا می نماید. یكی نقش و تأثیرات دعا و دیگری فضاسازی اجتماعی و فردی و آماده كردن فضا برای ظهور.

اول؛ نفس دعا:

دعا اثرات بسیار شگرفی بر زندگی انسان و روح و روان او دارد. دعا انسان را به خدا نزدیك می نماید. او را بنده خدا می كند. به او امید و تحرك می دهد. رابطه انسان با خدا مستحكم و قوی می گردد. و آثار و فواید بسیار دیگری كه در این مقاله نمی گنجد. اما آنچه مهم است اثرات دعا بر فضاسازی جامعه برای آمادگی ظهور است كه بدان می پردازیم.

دوم؛ فضاسازی فردی و اجتماعی:

دعایی كه مورد نظر امام زمان علیه السلام است دعایی است كه قابل اجابت باشد و الا دعاهای بی روح و بی محتوا تأثیر آنچنانی برای فرج ندارد.

لذا دعا كننده باید اول خویش را به درجه اجابت دعا برساند سپس دعا نماید. و آماده كردن شرایط دعا خود موجب آماده شدن شرایط ظهور می گردد كه بدانها اشاره می كنیم:

1- معنوی شدن جامعه

از آثار مهم دعا معنوی شدن جامعه اسلامی است. جامعه ای كه راز و نیاز و درخواست در آن متبلور است قطعاً جامعه ای است كه معنویت در آن موج خواهد زد و این برای ساخت فضای ظهور بسیار مناسب خواهد بود.

2- شرایط برای اجابت دعا

هركس كه بخواهد دعایش مستجاب شود باید شرایط استجابت را در خود فراهم نماید كه هركدام در اصلاح جامعه نقش مهمی را ایفا می نماید. این شرایط عبارتند از:

الف) بنده خدا شدن

خداوند در قرآن كریم می فرماید: «إذ سألك عبادی عنی فأنی قریب اجیب دعوه الداع إذا دعان». برای استجابت دعا اول باید بنده خدا شد.

بنده خدا شدن یعنی انسان كاملا مطیع خدا شده و تمام كار و عملش در جهت جلب رضای او باشد. و این به تمام كارهای انسان جهت خدایی می دهد. درس خواندن، تدریس، پزشكی، مهندسی، صنعت و... همه در مسیر الهی قرار می گیرد و جامعه، جامعه ای الهی می گردد.

ب) اقتصاد حلال

در حدیث قدسی نقل شده است كه خداوند متعال فرمود: من استجابت دعا را در روزی حلال قرار داده ام، مردم در سروصدا و گریه دنبالش می روند و به آن نمی رسند.

كسب روزی حلال، خود مقدمه اصلاحات گسترده ای در زمینه های اقتصادی و غیراقتصادی خواهد شد. گرانقروشی و كم فروشی و ربا و... به فراموشی سپرده شده و انسان برای كسب لقمه حلال سعی خواهد كرد كه غش را از كار و... خالی نموده و در برابر حقوقی كه از بیت المال می گیرد به نحو احسن كار انجام دهد. راننده تاكسی و... همه افراد با اصلاح كسب خود هم اصلاحات اقتصادی انجام داده و هم كار خود را به سوی اصلاح پیش خواهند برد.

منشأ بسیاری از مفاسد و گناهان در جامعه مسئله پول و اقتصاد است. ایجاد بازار ربا، كلاهبرداریهای آنچنانی، اختلاس، رشوه و... كه چهره جامعه را سیاه نموده است، علت اصلی آن اقتصاد است. و وقتی انسان بداند كه این حربه های ناسالم تأثیر منفی بر روند كار معنوی او دارد و آن را ترك كند تا لقمه حلالی بدست آورد، ریشه اصلی این مفاسد را قطع خواهد كرد.

ج) ترك گناه

دعای انسان گنهكار مستجاب نمی گردد. حضرت موسی علیه السلام از راهی می گذشت. مردی در حال سجده بود و دعا می كرد. حضرت رفت و برگشت و دید هنوز در حال سجده است و دعا می كند. عرض كرد: خدایا اگر من بودم دعایش را مستجاب می كردم. وحی آمد ای موسی، اگر تا آخر عمر در سجده باشد دعایش را مستجاب نمی كنم چون اهل گناه است.

لذا انسان برای استجابت دعایش چاره ای جز ترك گناه ندارد و این خود باعث می شود دامنه فساد و ظلم و گناه و... از جامعه جمع شده و جامعه ای سالم بوجود آید.

و پاك شدن گناه از سطح جامعه یعنی شستن تمام نابسامانی ها و كثافات از تابلوی زندگی. و آن وقت است كه:

- خانواده ها، سالم خواهند شد

- جوانان و فرزندان، سالم خواهند شد

- در مدارس تبعیض بین فرزند پولدار و فقیر نخواهد بوده و دانش آموزان پاك اند

- در ادارات دیگر گناهی نیست و حق ارباب رجوع داده می شود

- فیلمهای مبتذل از جامعه پاك می شود

- بی حجابی و بدحجابی رخت برمی بندد

و...

د) اضطرار

خداوند در قرآن می فرماید: «أمن یجیب المضطر إذا دعاه و یكشف السوء». از شرایط استجابت دعا اضطرار است. رسیدن به این حالت، حالت استجابت دعا است و برای ظهور چاره ای جز ایجاد اضطرار نیست و آن هم باید ایجاد شود. معرفی امام زمان علیه السلام - فلسفه غیبت-، آثار وجود نازنین آن حضرت و ضرر هنگفتی كه به مسلمین به خاطر غیبت می رسد خود ایجاد كننده حالت اضطرار است.

آیا می دانید امام زمان علیه السلام چقدر بخاطر غیبت ناراحتند؟

آیا می دانید اگر ظهور یك ساعت جلو بیفتد وضعیت بشر چقدر مطلوب خواهد شد؟

آیا می دانید تنها كسی كه فقر را از دنیا جمع می كند، ظلم و بی عدالتی را بر می دارد، به انسان آزادی واقعی می دهد، به انسان كرامت و شخصیت می دهد، امام زمان علیه السلام است؟

آیا می دانید تنها با ظهور، دین در دنیا سیطره می یابد و و مدینه فاضله ایجاد می شود؟

آیا می دانید تنها با ظهور است كه امنیت همه جا را می گیرد؟

اگر جواب این سۆالها دانسته شود حالت اضطرار واقعی پیش می آید و آن زمان ظهور است.

ه) فراهم كردن اسباب ظهور

در روایت نقل شده است كه دعای بدون اسباب همانند تیر بدون كمان است. دعا كننده باید اسباب را نیز فراهم نماید. مثلا كسی كه آرزو دارد در كنكور قبول شود باید تلاش كرده درس هم بخواند. كسی كه منتظر فرج است و دعا می كند باید اسباب ظهور را هم فراهم نماید كه اسباب ظهور اكثر آن مربوط به مردم است. چون علت اصلی غیبت عدم وجود انسانهای قدرشناس است. لذا برای ایجاد اسباب باید اقدامات زیر صورت گیرد:

1- ساختن فرد

افراد جامعه باید اول خویش را بسازند تا جزء یاران واقعی آن حضرت باشند. در روایت نقل شده كه قدرت یاران امام زمان علیه السلام چهل برابر مردان امروزی است. این بدان معناست كه یاران امام زمان علیه السلام در اكثر زمینه ها قدرتمندند. هم در زمینه علم و تكنولوژی و هم در زمینه اخلاق و تربیت فرزند و زندگی و...

2- ساختن و پرورش نیرو

انسان برای فراهم كردن اسباب چاره ای جز پرورش نیرو و هدایت دیگران ندارد و این تحرك عظیم اجتماعی بوجود خواهد آورد كه هركس به ساخت دیگری بپردازد. و جامعه تبدیل به مدرسه ای شود كه همه سعی در ساخت و پرداخت هم دارند. و اینجاست كه امربه معروف و نهی از منكر نیز تجلی یافته و جامعه ولائی آماده ظهور بوجود خواهد آمد.

و) ایجاد نشاط اجتماعی و كار

توكل بر خدا و امید به استجابت دعا از شرایط استجابت است. ایجاد روحیه توكل در یاران و منتظران امام زمان علیه السلام باعث قدرتمند شدن یاران و ساخته شدن یارانی شجاع، قوی و عزیز خواهد شد كه به هیچ وجه زیر بار ظلم نرفته و هیچ هراسی به دل راه نداده و سایه الهی را روی سرخود ببینند.

و از سویی دیگر امید به استجابت دعا در انسان ایجاد نشاط نموده و روح او را صیقل داده و پویایی و تحركی بزرگ برای ایجاد انقلابی عظیم بوجود خواهند آورد.

بخش مهدویت تبیان

دوازده مهدی!

الفبای مهدویت

برای ارتباط با دیگران، محتاج کلمه ها هستیم. هر روز حرف ها را کنار هم می چینیم و واژه می سازیم. کلمه ها را کنار هم می گذاریم و جمله می سازیم. جمله ها را کنار هم می چینیم و حرف می زنیم و می نویسیم ،ولی خیلی وقت ها همین کلمه ها برایمان عادی و دم دستی می شوند که به معنای شان توجه نمی کنیم و اگر کسی از ما بپرسد، این کلمه یعنی چه، واقعاً می مانیم چه پاسخی بدهیم. ازاین دست واژه ها در لغت نامه ارتباطی ما کم نیست. در لغت نامه فرهنگ انتظارمان هم کم نیست، واژه هایی که مدام در وادی انتظار و مهدویت به کار می بریم، اما به معنای آن کم تر می اندیشیم.

مهدی

«مهدی »مشهورترین لقب امام زمان (عج)درمیان همه فرقه های اسلامی است. «مهدی » به معنای هدایت کننده و هدایت یافته است، ولی در بیشتر روایت ها به معنای هدایت شده آمده است.

از امام باقر(علیه السلام) نقل شده که امام زمان (عج)، «تنها به این خاطر مهدی نامیده شد که از طرف خدا به هر کار نهان و سری هدایت می شود و تورات و انجیل را از نقطه ای از زمین که انطاکیه ( قسمتی از شام ) نام دارد، خارج می سازد ».(1)

از امام صادق (علیه السلام)پرسیدند: «چرا امام دوازدهم، مهدی نامیده شده است ؟» فرمود :«برای این که به تمام امور پنهان، هدایت می شود.»

امام صادق (علیه السلام)فرمود :«قائم را به این دلیل مهدی نامیدند که مردم را به سوی امری که از آن گم شده اند، (برآن ها پوشیده است )هدایت می کند ».(2)

این لقب اختصاص به آخرین امام ما ندارد و بقیه امامان نیز مهدی هستند ؛ اما تنها از آخرین امام به عنوان مهدی یاد شده است. امام حسین (علیه السلام) فرمود :«دوازده مهدی از ماست. اول ایشان امیر مومنان علی (علیه السلام) بود و آخر ایشان، نهمین فرزند از نسل من است ».

امام صادق (علیه السلام) نیز فرمود :«ما دوازده مهدی می باشیم ». منظور امامان معصوم از این که همه ما مهدی هستیم، این بود که آن ها خود از طرف خدا هدایت شده اند و هدایت کننده مردم به طرف حق هستند.(3)

این لقب از زمانی که پیامبر اکرم(ص) موضوع مهدویت را مطرح کرد، برای امام زمان (عج) به کار رفت و در کتاب های سنی و شیعه بیان شد. پیامبر(ص) در روایت های فراوانی، امام دوازدهم و نجات دهنده آخرین را مهدی (عج) نامیده است.

پی نوشت:

1.سوال از امام مهدی (عج)در روایات و احادیث.

2.فرهنگ موعود، حسین کریم شاهی بیدگلی، ص 237.

3.فرهنگ نامه مهدویت، خدا مراد سلیمیان، بنیاد فرهنگی حضرت مهدی، مرکز تخصصی مهدویت، اول، 1383، ص 386 -387.

بخش مهدویت تبیان

موعودگرایی در فضای مجازی

نگاهی به نتایج راه یابی مفهوم مهدویت در فضای اینترنت

درجهان مجازی، پدیده ها بر اثر کنش پدیده های جهان واقعی شکل گرفته و تغییر می کنند.در واقع جهان مجازی تا سر حد ممکن از جهان واقعی تأثیر می گیرد و سپس بر آن تأثیر می گذارد.در این میان پدیده هایی که در دنیای مادی با اقبال روبرو شوند، در دنیای مجازی نیز رشد کرده و به گونه ای اثرگذار تبدیل می شوند.اعتقادات انسان ها جزو همین دسته به شمار می روند؛ دینداری، عقاید اقتصادی، عقاید سیاسی و از همه مهمتر اعتقاد به ماوراءالطبیعه هنگامی که پای خود را به دنیای مجازی باز کردند، با اقبال روز افزون کاربران روبرو شدند.کاربران دنیای مجازی را به عنوان هدیه ای پذیرفتند که می تواند به آنها در حرکت به سمت اعتقادشان کمک کند.در این میان اجتماعات دینی در بسیاری از کشورها به علت پیشرو بودن در مواجهه با تحولات جدید، زودتر از دیگر پدیده های مشابه به دنیای مجازی اینترنت مهاجرت کردند.کلیساهای مجازی، وب سایت های تبلیغ اسلام و اتاق های گفت و گوی دینی مثال های خوبی از استفاده پیروان ادیان از اینترنت به شمار می روند.

شاید در ایران کمتر اتفاق بیفتد اما در خواست های جمع آوری اعانه برای انجام مراسم مذهبی نیز از ورای فیبرهای نوری به شکل کدهای صفر و یک می گذرند و درصندوق پستی یک دیندار منتظر می مانند تا او پس از انجام کارهایش، آنها را باز کند و سپس با چند کلیک، صدقه روزانه اش را برای انجام مراسم مذهبی یا کمک به بی خانمان ها واریز کند.این چنین هم در وقت صدقه دهنده صرفه جویی می شود و هم صدقه گیرنده می تواند اعانه را در اسرع وقت به شکل مادی در آورده و برای مثال به کودکان گرسنه آفریقایی اهدا کند.

از سوی دیگر استفاده از دنیای مجازی باعث تأثیر بر نفس پدیده های اعتقادی هم می شود.کسی که تا قبل از متصل شدن به شبکه، هر یکشنبه در کلیسا با جماعتی دیگر از دینداران نزدیک هم دعا می کرده است و عبادت جمعی خداوند را تحت رهبری یک عالم دینی تجربه کرده است،حالا بیش از پیش با فردی شدن این عبادت روبه رو است.او دیگر به جای نشستن روی نیمکت های چند نفره که جایگاه هر کس براساس شأن اجتماعی اش مشخص می شده است، پشت رایانه می نشیند و از ورای یک اتاق چت اعترافات خودش را برای پدر بیان می کند.پدر مقدس نیز در داخل کلیسای مجازی نشسته است و به جای وعظ و خطابه برای جمعیتی منتظر، از صفحه کلید یا میکروفون بهره می گیرد و مشتاقان کلام خداوند را بهره مند می کند و در این حال می تواند به محتویات بشقاب غذای خودش هم توجه کند.در واقع عبادت خداوند همه جایی و همه مکانی می شود و دیگر لازم نیست برای این عبادت لباس مخصوص پوشید.

بعد از گذشت مدتی، دیگر کلمات کتاب مقدس هم کم می آورند و پدرمقدس برای جلب توجه پیروانش و افزایش آمار بازدید وب سایت کلیسا، دست به نوآوری هایی می زند و کم کم شخصیتی دیگر از خود در دنیای مجازی ترسیم می کند؛ شخصیتی که به موازات آن خداوند جدید و مۆمنان جدیدی هم شکل می گیرند.در این دیدگاه مۆمنان کسانی هستند که ساعات بیشتری در وب سایت و اتاق چت کلیسای مجازی وقت صرف می کنند و در عین حال منابع بیشتری از کارت اعتباریشان وارد حساب کلیسا می شود.دیگر شرکت در مراسم واقعی مذهبی ارزش خود را از دست می دهد و مۆمنان به جای کتاب مقدس، رایانه های جیبی را مقدس می دانند.

هدف از بیان این مثال ها این بود که منافع و مضرات ورود بعضی از پدیده ها به دنیای مجازی را نشان داده، به بررسی توجه به مسأله مهدویت در اینترنت بپردازیم.

هر فرد می تواند با ایجاد یک وبلاگ ساده،از یک طرف سۆالات خود را درباره مسأله مهدویت بپرسد،از طرف دیگر عالمان این رشته می توانند با ایجاد وب سایت هایی اطلاعات مورد نیاز را در اختیار علاقه مندان قرار دهند و درعین حال به طور مستقیم سۆالات ایشان را پاسخ دهند؛ ارتباطی متناوب و مستمر که سۆالات بی پاسخ را به جواب رهنمون می شود و در عین حال پاسخ گیرنده را از مراجعه حضوری به پاسخگویی که ممکن است در یک مکان نباشد، بی نیاز می کند.

از سوی دیگر، بازگویی احساسات و دل گویه های یک منتظر در محیط اینترنت، باعث سبک شدن خود او و توجه دیگران به مسأله مهم انتظار است.این بازگویی احساسات می تواند در صورت هدایت درست، به بیان وظایف و تکالیف یک منتظر و در عین حال تصحیح اعمال و رفتارهای او منجر شود.همچنین جمع هایی که از منتظران آشنا شده در دنیای مجازی شکل می گیرد، مانند بیشتر تشکل های برآمده از جامعه مجازی، موفق خواهد بود؛ چرا که در موقعیتی خاص حول یک محور مشخص شکل می گیرند و پس از یک کنش اجتماعی مشخص که می تواند سفری به جمکران یا یک گردهمایی کوچک باشد، جدا می شوند؛ بی آنکه مشکلات افراد گروه برخود تشکل اثری بگذارد.

اما همچنان که مهدویت می تواند از جامعه مجازی به عنوان ابزاری خوب استفاده کند، به راحتی نیز در معرض تأثیر این رسانه قراردارد.مجازی شدن بیش از حد ارتباطات، همان طور که دیگر معتقدان را تهدید می کند، این گروه را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. شخص در مورد کسی که با او ارتباط دارد، شخصیتی مجازی خلق می کند که در بسیاری از موارد با شخصیت اصلی او فرق دارد.حال وقتی این شخصیت اصلی آشکار می شود، به جای نقد این شخص، نقد عقیدتی صورت می گیرد و دیگر اشخاص تصور می کنند که عقیده او اشتباه است نه شخصیت او!

احساس گرایی و دل گویه نویسی مفرط نیز آفت دیگر حضور مهدویت در اینترنت است.فرد به جای مطالعه عمیق در مسأله مهدویت، به بیان احساسات خود روی می آورد و خود را منتظر واقعی می داند، در حالی که یک منتظر واقعی وظایفی نیز دارد و تنها وبلاگ خوانی و دل نوشته نویسی نمی تواند یک منتظر را در انجام تکالیفش موفق کند.در واقع منتظر وبلاگ نویس از فهم عمیق مسائل مهدویت بدون مطالعات عمیق باز می ماند.

در عین حال وبلاگ نویسان به آفت دیگری هم دچار می شوند که در اینجا از آن با عنوان «کرامت گرایی»یاد می کنیم.فرد به دنبال نقل کراماتی می افتد که بسیاری از آنها یا حقیقت نداشته و یا آن طور که نقل می شود، اتفاق نیفتاده است.این آفت نیز پرداختن به عمق مسأله مهدویت را که خود یک طرح راهبردی است، با مانع روبرو می کند.

از دیگر آفت هایی که گریبانگیر مهدی جویان در فضای مجازی می شود، آفت «بی عملی»است، بی عملی در واقع آفتی است پنهان.منتظر در عین حال که خود را در فعالیت هایی مانند اتاق های چت، وبلاگ نویسی وشبکه های اجتماعی غرق می بیند اما در عین حال کار مفیدی انجام نمی دهد.به قولی مانند برخی مداحان اشکی می گیرد یا اشکی می ریزد اما همه چیز به همان اشک ریختن و اشک گرفتن خلاصه می شود و چیزی بر اطلاعات منتظر افزوده نمی شود و گامی نیز در جهت زمینه سازی ظهور برداشته نمی شود.گویی منتظر، در انتظار این است که مهدی(عج)و خدایش مانند موسی(علیه السلام) بروند و زمینه ها را مهیا کنند و سپس منتظر در سفره آماده ظهور بنشیند، نه تلاشی لازم است و نه تلاش مثبتی.

از دیگر آفت های مهدویت در فضای مجازی، نزدیک دیدن آخر الزمان آن هم به طور اشتباه است.تعیین وقت برای ظهور همیشه نفی شده است و کلام مشهور«کذب الوقاتون»راهنمایی ما در برخورد با تعیین کنندگان وقت ظهور است.اگر چه برای ظهور امام زمان(عج)علائمی متصور است، اما قرار نیست هر علامتی که دیده می شود، علامت قطعی ظهور باشد.متأسفانه بعضی از منتظران در مواجهه با آشفتگی های جهان معاصر، به سرعت احساس نزدیک بودن آخر الزمان و به تبع آن ظهور مولا را می کنند.

اینها آفت های منتظری بود که به راستی انتظار مهدی(عج) فاطمه را می کشد، اما بسیاری از شهروندان جامعه مجازی در انتظار منجی ای دروغین به سر می برند.برای منجی ای که در واقع منجی نیست فعالیت می کنند و درنهایت دعایشان به ظهور منجی حقیقی نمی انجامد.این عده آگاهانه و ناآگاهانه منجی ای دیگر را می جویند که در واقع منجی حقیقی نیست.

پیروان فرقه های انحرافی مانند بهائیت و هوادارن مدعیان ارتباط با امام زمان(عج) از این جمله اند که فضای مجازی را جای خوبی برای رشد و نمو خود می یابند.این عده فضای قشنگی را تصویر می کنند و ادعاهای زیبایی دارند که در واقع سرابی بیش نیست و این سراب در فضای مجازی که خود بر پایه مجاز قرار دهد، نمود بهتری دارد.

نکته:

طبیعت مسأله موعود گرایی که با پذیرش دل های انسان همراه است، باعث شده است تا از هر وسیله ای برای تبلیغ آن استفاده شود.تبلیغ چهره به چهره، تبلیغ مکتوب و در نهایت تبلیغ در دنیای مجازی از ابزارهای مناسبی است که می تواند به کار گرفته شود.یک فرد معتقد به آمدن منجی، سعی می کند از تمام این ابزارها استفاده کند و اعتقاد خود را برای دیگران تشریح کند.تبلیغی مناسب که اگر با توجه به محدودیت های ابزار انجام شود، مۆثر خواهد بود.فضای مجازی اما فضای پیچیده ای است.اما اعتقاد یک منتظر واقعی این است که حضور مولا در همه جا قطعی است و هیچ فعالیتی حتی در حد یک وبلاگ کوچک یا دل نوشته های نیمه شب یک منتظر عاشق، بی پاسخ نمی ماند.

بخش مهدویت تبیان

دعای عهد فقط خواندنی نیست

اگر كه، من و تو، همان كاری را بكنیم كه همه می‌كنند؛ قطعاً، به همان نتیجه‌ ای‌خواهیم رسید، كه همه می‌رسند.

از راهِ كارهایِ تكراری و همیشگی، هرگز، نمی‌توان به دستاوردهایِ نو و غیرتكراری رسید:

به هرزه، بی «می» و «معشوق»، عُمر می‌گذرد

 بَطالتم بَس؛ از امروز، كار خواهم كرد

به یادِ «چشمِ» تو، خود را، خراب خواهم ساخت

 بنایِ «عهد قدیم»، استوار خواهم كرد ...

دُعای عهد قدیم، فقط خواندنی نیست؛ كار كردنی ـ هم ـ هست، به كار بردنی ـ هم ـ هست.

دعای عهد، پیمان‌نامه‌یی ست كه ـ حتماً ـ به امضای دو طرف باید برسد؛ وگرنه، نه معنا دارد و نه موجودیت! پیمان‌شكنی، ریشه در نادانی و سُست عهدی دارد.

نمی‌شود ندانست، و كاری كرد!

آن كه نمی‌داند چه می‌كند، در واقع، دارد كاری نمی‌كند؛ و ای كاش، اصلاً، كاری نمی‌كرد! پیامبر دل‌آگاه و دلسوزمان ـ حضرتِ ختمی مرتبت، صلّی الله علیه و آله ـ با دلشوره‌یی دلسوزانه می‌گفت: «آن‌كه، نادانسته كاری می‌كند؛ به جای آن‌كه كار را درست كند، خراب‌تر ـ هم ـ خواهد كرد!»

[نهج‌الفصاحه/سخن شمارة 3058]

توبه و تغییر، تنها راه، برای كاری كردن ا‌ست.

انقلاب، دیگرگون‌سازی ‌ست: انقلاب، دیگرگون شدن‌ست. انقلاب، دیگرگون كردن‌ست.

و «خلّاقیت»،

یعنی این‌كه شما كاری بكنید كه تا كنون نمی‌كرده‌اید؛ و در نتیجه، به دستاوردی نایل شوید، كه تاكنون در دنیای‌تان نبوده است!

«انتظار» هم، نوعی انقلاب است؛

«انتظار» هم، نوعی خلّاقیت است. از «خلّاقیت انتظار»، می‌باید به‌طور «خلّاقانه» بهره گرفت.

وگرنه، همین انتظاری كه می‌توانست بهترین «فرصت» برای «زمین» و «زمان» باشد، به صورت بدترین «تهدید» رُخ می‌تواند نمود!

بیایید كاری بكنیم،

و با «مدیریتِ تهدیدها»، بهترین فُرصت‌های انسان و جهان را، بیافرینیم.

از هر فرصتی كه به خوبی استفاده نكنیم ـ باور كنید كه خودش به بدترین تهدید، تبدیل خواهد شد.

نمی‌شود كاری نكرد، و به جایی رسید؛ و شاید «مسأله‌شناسی»، نخستین كاری باشد كه باید كرد. آن كس كه مسأله‌هایش را نمی‌شناسد، و یا اگر می‌شناسد، آن‌ها را نمی‌تواند دسته‌بندی و اولویت‌بندی كند ـ حتماً ـ شكست خواهد خورد! ... امّا، آن‌كه مسألة خودش را ـ مسألة اساسی و حیاتی خودش را ـ  به خوبی شناخته است؛ به واقع، در راهِ نوآوری و «مهندسیِ‌ مجدّدِ زندگی»،‌ گام نهاده است. «خلّاقیت»، دوباره دیدن‌ست؛ و «نوآوری»، دست دادن با آینده‌یی ست كه آمدنی‌ست!

بخش مهدویت تبیان

صاحب شمشیر کنایه از چیست؟

صاحب السیف

شاید شما هم به گوش تان خورده باشد؛ وقتی می خواهند مردم را از آمدن امام مهدی(عج) بترسانند، می گویند: او كه بیاید، همه را گردن می زند، همه را از دم تیغ می گذراند؛ مگر نشنیده اید كه به او می گویند صاحب السیف؟!

درست است؛ صاحب السیف یكی از لقب های حضرت است كه به معنی صاحب شمشیر است و در بعضی از روایت های معصومین(علیهم السلام) به آن اشاره شده است. بعضی فكر می كنند كه قرار است ایشان با شمشیر ظهور كند و می گویند در عصر بمب اتم و هزار جور سلاح مخرب هسته ای و غیر هسته ای دیگر، حضرت چه طور می خواهد با شمشیر بجنگد؟

«سیف» در این جا به معنی ابزار غلبه و قدرت است و مقصود از خروج با شمشیر، مأموریت به جهاد و استفاده از اسلحه است؛ بنابراین قیام با شمشیر، كنایه از قیام با اسلحه و جهاد است؛ می توان گفت كه تعیین نوع مأموریت آن حضرت است و این كه حضرت مأمور به صلح و آشتی با كفار و دشمنان خدا نیست.(1)

آن حضرت و اصحابش با هر اسلحه ای كه لازم باشد، با دشمنان جهاد می كنند و از هر نوع اسلحه ای كه در زمان ظهور حضرت متداول باشد، و به استفاده اش احتیاج داشته باشند، استفاده می كنند.

البته این را هم باید از قول امام باقر(علیه السلام) بگوییم كه فرمود: «... همه ی ما صالب شمشیر و وارث شمشیریم(شمشیر پیغمبر به ما به ارث رسیده و همراه ما است).»(2) این ارثی است كه از پیامبر(صلی الله علیه و آله) به هر كدام از امامان ما رسیده است و حالا در دست امام زمان ما است؛ اما دلیل آن نیست كه حضرت مهدی(عج) در زمان ظهور فقط با این سلاح می جنگد و سلاح های دیگر را به كار نمی برد. در ضمن همان طور كه گفتیم، قرار است كه امام(عج) رودر روی دشمنان خدا بایستد، نه دوستانش؛ پس سعی كنید تحت تأثیر این سم پاشی های مغرضانه و بی اساس قرار نگیرید.

صاحب الغیبه

در برخی از روایت ها از این لقب، برای معرفی حضرت مهدی(عج) و اثبات غیبت برای ایشان استفاده شده است. امام رضا(علیه السلام) فرمود: «... و هو صاحب الغیبه قبل خروجه»(3)؛ «و او است صاحب غیبت قبل از ظهورش...» هم چنین از امام حسین(علیه السلام) نقل شده است: «قائم هذه الام هو التاسع من ولدی و هو صاحب الغیبه...»(4)؛ «قائم این امت، نهمین فرزندان من است و او صاحب غیبت است...»

البته احتمال دارد منظور از این تركیب، لقب نباشد؛ بلكه منظور، ترجمه ی آن باشد؛ یعنی، كسی كه دارای غیبت است.(5) احتمال دیگر این كه لقب هم مثل بعضی از لقب های دیگر كه برای امام به كار رفته، برای تقیه استفاده شده است. دلیلش هم به خاطر جو خفقان آن زمان و ترس از دشمنان حضرت بوده است.

باب الله

یكی از لقب های حضرت مهدی(عج) است. اگر زیارت آل یاسین را خوانده باشید، حتماً به این عبارت برخورده اید: «السلام علیك یا باب الله و دیان دینه». در دعای ندبه هم می خوانیم: «این باب الله الذی منه یۆتی»؛ «كجاست آن باب اللهی كه از آن وارد شوند؟»

امام صادق(علیه السلام) می فرماید: «جانشینان پیامبر، همان ابواب خدایند؛ درهایی كه از طریق آن ها می توان به حق رسید. اگر آن ها بودند، خداوند شناخته نمی شد.»(6)

امام باقر(علیه السلام) هم فرمود: «نحن حجه الله و باب الله»(7)

حالا باب الله یعنی چه؟

یعنی همان گونه كه در،‌ وسیله ی ارتباط است و هر كسی بخواهد وارد خانه ای شود، باید از در وارد گردد، امامان ما هم باب هستند و هر كس می خواهد به خدا برسد، باید از طریق این خاندان قدم بر دارد.

از آغاز عالم، همه ی پیامبران و اوصیای آن ها، باب الله بوده اند. در هر عصری و زمانی، خدا دری گشوده و بابی برای هدایت بندگانش باز كرده است. امروز هم در عالم هستی، خدا یك باب دارد و آن هم امام زمان(عج) است؛ هركس می خواهد به آن جا كه باید برسد، باید از این در وارد شود. هرچند، عصر غیبت است؛ اما درهای رسیدن به خدا باز است.(8)

پی نوشت ها :

1-نگاه كنید به:پاسخ به ده پرسش پیرامون امامت، خصائص و اوصاف حضرت مهدی ارواحنا فداه، آیت الله صافی گلپایگانی، مركز نشر و آفرینش های هنری مسجد مقدس جمكران، ص24.

2-كافی، ج1، ص536، ج1، به نقل از فرهنگ نامه ی مهدویت، خدامراد سلیمیان.

3-كمال الدین و تمام النعمه، ج2،ص42،ح5.

4-همان، ج1،ص317.

5-نگاه كنید به:فرهنگ نامه ی مهدویت.

6-تفسیر برهان، ج 1 ص 84.

7-همان.

8-نشریه ی موعود، شماره ی 17،ص84.

بخش مهدویت تبیان