سهم امام چقدر است؟

با نگاهی گذرا به فهرست و میزان زمان پخش برنامه‌های مختلف رسانه ملّی و نیز فهرستی از مطالب گوناگون منتشر شده در رسانه‌های مكتوب، به خوبی می‌توان به نكته بسیار مهم و متأسّفانه دردناكی پی برد و آن نكته چیزی نیست، جز غفلت ما از ذكر و یاد واسطه فیض پروردگار، حضرت صاحب الزّمان، ارواحنا له الفداء. به واقع گویا جایگاه و مقام آن عزیز یگانه را فراموش كرده‌ایم كه به هر موضوع ریز و درشت و بعضاً نه چندان مهم می‌پردازیم؛ ولی با فراغ بال در رسانه‌ها، مثل سایر صحنه‌های حیاتمان از یاد و ذكر ایشان غافلیم و گویا عادت كرده‌ایم هر كجا كم آوردیم، از سهم این برنامه‌ها و مطالب كوتاه كه یك میلیونیوم ساعت از حجم كلّیه برنامه‌های فرهنگی رسانه‌های رسمی و غیررسمی هم نمی‌شود، كم كنیم.

این عمل از دو حال خارج نیست، یا شأن موضوع و مطلب (مهدویّت) را اسفل و كم اهمّیت‌تر از سایر موضوعات، همچون تاسوعا و عید نوروز و... فرض كرده‌ایم یا آنكه مجموع ایّام و آنات و حوادث و رخدادهای ماضی و مستقبل را منفك و مستقل از آنچه كه در دایره گفت‌وگوهای ولایی مهدوی قابل شناسایی است، فرض كرده‌ایم وگرنه من دلیل روشن و قابل دفاعی برای این كم گذاشتن‌ها نمی‌شناسم.

از همین جا است كه خواستم خودم و دوستانم را متذكّر این معنا شوم و از زبان حضرات معصومان(علیهم السلام) عرض كنم كه:

«دنیا و هر چه در آن است، متعلّق به خدا، رسولش و ما، اهل‌بیت است.»

این كلام حضرت اباعبدالله، امام صادق(علیه السلام) است كه خلق مسلمان را متذكّر می‌شوند:

«هر كه چیزی از مال دنیا به دست آورد، باید تقوا پیشه كند و حقّ خدا، رسول خدا و اهل بیت(علیهم السلام) را بدهد، مباد كه مستوجب و مستحقّ بیزاری آنان شود.»(1)

به هر دلیل و حكمت، عادت كرده‌ایم كه سهم امام را تنها از خمس اموال منقول و غیرمنقول محاسبه كنیم؛ در حالی كه با صد تدبیر و حیله هم از ادای آن حدّاقل می‌گریزیم؛ در حالی كه در نزد آبرو، اعتبار، قلم، وقت ما و برنامه‌های رسانه‌ای رسمی و غیررسمی ما سهم بزرگی از حقّ امام باقی است كه الزاماً باید پرداخته شود.

مگر نخوانده و نشنیده‌ایم این فراز دعای «عدیله» را كه می‌فرماید:

«امام، آن كسی است كه «بِبقائِهِ بَقیّتُ الدُّنیا، بِیمنِه رزق الوری، و بوجودِهِ ثَبتّتِ الأرضِ و السَماء؛ به حضور اوست كه دنیا باقی است و به وجود او و بركت اوست كه رزق و روزیِ آفریده‌ها می‌رسد و به وجود اوست كه زمین و آسمان ثابت مانده است.» به قول شاعری:

می‌تراود از تو بوی زندگی            هست لبریزت سبوی زندگی

روح آبیِ تو سرشار خدا            خنده زیبا به روی زندگی

امام صادق(علیه السلام) می‌فرمایند:

«ما اهل بیت(علیهم السلام)، آن نعمتی هستیم كه خدا به سبب ما بندگان را نعمت داده است و این نعمتی است كه منقطع نمی‌شود و خداوند از حقّ این نعمتی كه به ایشان ارزانی داشته، سۆال خواهد كرد.» (2)

هر آنچه كه خیر و بركت و توفیق و روزی است از مسیر امام، به واسطه امام و به اذن امام عصر(عج) به ما رسیده است. صاحب نعمتی كه می‌بایست در صدر و ذیل تمامی سخنان، برنامه‌ها، بزرگداشت‌ها، اعیاد و ایّام از ایشان یاد شود و به واسطه‌اش خداوند را شكر گوییم. مباد كه با ناسپاسی نعمت را بدل به نقمت كنیم؛ در حالی كه مهربان‌ترین مهربان عالم است.

امام علی(علیه السلام) خطاب به رمیله فرمودند:

«هیچ مۆمنی بیمار نمی‌شود؛ مگر اینكه ما هم به خاطر او بیمار می‌شویم و هیچ مۆمنی غمگین نمی‌شود؛ مگر اینكه ما هم در غم او غمگین می‌شویم و هیچ دعایی نمی‌كند؛ مگر آنكه ما به دعای او آمین می‌گوییم و سكوت نمی‌كند؛ مگر آنكه ما برایش دعا می‌كنیم.»(3)

در تندباد حوادث و فتنه‌های آخرالزّمانی كه هر دم رو به فزونی است و در میان حملات جنود ابلیسی كه از فراز و فرودمان هر لحظه، چون طوفان حمله می‌آورند، چه كسی است كه پناه امن و حصن حصین باشد؟ گویا خود را ایمن شناخته‌ایم یا پناهگاهی امن‌تر یافته‌ایم وگرنه چرا چنین ... ؟

این سخن جز آن است كه امروزه روز، تنها با رویكرد مهدوی می‌توان به تفسیر و رمزگشایی از همه حوادث و رخدادهای سیاسی، طبیعی، اجتماعی و حتّی فرهنگی در سطح كلان و خرد پرداخت.

امام باقر(علیه السلام) فرمودند:

«مهدی از همه شما بیشتر مردمان را پناه می‌دهد و از همه شما علمش افزون‌تر است و از همه رحمت و لطفش فراگیرتر.»

اگر چنین نبود، در آن سحرگاه و در سرداب مقدّس این مناجات، چنان كه سیّد بن طاووس نقل كرده است، از ایشان شنیده نمی‌شد:

«خداوندا! شیعیان ما از پرتو انوار ما خلق شده‌اند و از زیاده گِل ما سرشته گردیده‌اند، آنها گناهان زیادی به اتّكای محبّت ما و ولایت ما مرتكب شده‌اند، اگر گناهان آنها در ارتباط با توست، از آنها درگذر كه ما نسبت به حقّ خود اظهار رضایت كرده‌ایم و آنچه از گناهان در ارتباط با خودشان و مردم است، خودت بین آنها اصلاح كن و از خمس كه حقّ من است به آنها بده تا راضی شوند و آنها را از آتش نجات بده و با دشمنان ما در سخط خود جمع نفرما.»(4)

هیهات! ندانستیم كه به قول امام حسن عسكری(علیه السلام)، یتیم‌تر از هر یتیم آن كسی است كه از امامش دور افتاده و قادر نیست او را بیابد و نمی‌داند احكام دینش را چه سازد و از كجا حاصل كند.

خودم و شما را متذكّر این همه غفلت می‌شوم و دعوت می‌كنم به ادای حقّ امام و تجدید عهد با امام، چنان كه در نامه‌ای به شیخ مفید(ره) فرمودند:

«اگر شیعیان ما كه خداوند توفیق طاعتشان دهد، به عهدی كه با ما داشتند وفا می‌كردند، همانا فیض دیدار ما از آنان سلب نمی‌شد.»(5)

والسّلام

پی‌نوشت‌ها:

1. اصول كافی، كتاب حجّت، ج 2.

2. نورالثّقلین، ج 5، ص 663.

3. بحارالأنوار، ج 26، باب 9، ص 140.

4. كمال الدّین و تمام النّعمه، ج 2، ص 149.

5. احتجاج طبرسی، ج 2، ص 498؛ تحفه امام مهدی(ع)، ص 129.

اسماعیل شفیعی سروستانی

بخش مهدویت تبیان

انتظار ؛ انقلابی ماندن، همه جا، همه وقت

«خدایا به محضر مبارک مولای من، صاحب الزمان، این سلام و درود عاشقانه و آتشین ما را برسان؛ از طرف همه مردان و زنان مۆمن در طول تاریخ، در شرق و غرب عالم، از دریا و خشکی و دره و کوهستان‌ها، زنده و مرده؛ مۆمنین و مجاهدین در طول تاریخ؛ از پدرم و مادرم و فرزندانم و از طرف من و از طرف همه ما»... (1)

یکی از نکاتی که باید مواظب باشیم، آن است که مسئله انتظار، مسئله ظهور، مسئله عشق به حضرت مهدی(عج) و امثال آنها، کم‌ارزش و تبدیل به بازی نشود.

در یکی از فرازهای زیارت آل یس آمده است: «سلام بر تو ای فراخوان به سوی خدا؛ ای کسی که صدای تو صدای خداست. درود بر تو، ای کسی که راه بشر به سوی خدایی و ای کسی که دین او را به پا خواهی کرد. سلام بر تو ای کسی که حق خدا را اقامه خواهی کرد، جبهه یاران خدا را رهبری خواهی کرد و خلیفه خدا هستی» و بعد در اواخر همین زیارت می‌خوانیم که: «خدایا اگر من مُردم و حضرت نیامد، از تو می‌خواهم مرا در زمره کسانی قرار دهی که دوباره زنده می‌کنی تا در رکاب او بجنگند برای عدالت، تا بتوانم جزو سربازان آن نبرد بزرگ آخر الزمان و نبرد جهانی باشم».(2) سۆال مهمی که مطرح است آن است که انتظار فرج یعنی چه؟

با توجه به این روایات و دعاها باید گفت: انتظار فرج، یعنی آمادگی برای انقلاب جهانی و بزرگ. انتظار فرج، یعنی لحظه شماری برای آغاز آن پایان بزرگ. انتظار فرج، یعنی منتظر نشستن برای دیدن جرقه آن نبرد بزرگ جهانی که از شرق تا غرب عالم را خواهد گرفت و به فروپاشی همه امپراطوری‌ها، استبدادها و استعمار‌های بین‌المللی و همه جنایت‌کاران، خواهد انجامید. انتظار فرج، یعنی زنده نگه‌داشتن روح انقلابی در خودمان و تلاش برای گسترش جهانی و آماده باش جهانی. انتظار فرج، یعنی من همیشه یک چریکی و مبارز خواهم ماند. انتظار فرج، یعنی من یک مجاهد هستم و مجاهد خواهم ماند.

اینکه در روایت آمده است: «انتظار فرج، جزئی از فرج است»(3) و خودش باعث گشایش در کار بشر شده و مقدمه اجرای عدالت نسبی می‌شود ـ تا وقتی عدالت مطلق به دست حضرت، اجرا شود ـ و این که می‌گویند: «انتظار فرج، جزء بزرگترین عبادات است»،(4) اینها همه یعنی من یک انقلابی‌ام و در برابر ظلم و ستم و بی عدالتی و ظلم بی تفاوت نیستم. انتظار فرج، یعنی سرنوشت همه بشریت برای من مهم است. یعنی برای من، گرسنگان آفریقا مهم‌اند. برای من، مظلومین آمریکای لاتین مهم‌اند. برای من، طبقات فقیر و محروم در آسیا مهم‌اند. برای من سرنوشت همه تحقیر شده‌های جهان، همه گرسنگان، همه زیر پا ماندگان، مهم است و آن روزی که آقای ما برسد، آن روز، روز پیروزی مستضعفین بر مستکبرین در سراسر جهان است. انتظار فرج یعنی این؛ یعنی من آماده شهادت هستم.

چه کسانی در جبهه باطل، مقابل یاران ذخیره الهی و حضرت حجت(عج) قرار خواهند گرفت؟ به یقین، آنها کسانی هستند که جنگ‌های بزرگ جهانی را به ملت‌ها برای منافع تحمیل می‌کنند. کسانی که دین‌های قلّابی و معنویت‌های دروغین را ترویج می‌کنند که توجیه‌گر ظلم است.آنهایی که به نام دین، دنیای خودشان را تأمین می‌کنند و نان دین می‌خورند و کار دنیا می‌کنند. اینها دشمنان صف اول مهدی(عج) هستند. در روایت هست که چشم در چشم مهدی(عج) می‌ایستند و استدلال قرآنی و دینی می‌آورند علیه حضرت مهدی(عج) و به اسم دین، جلوی ایشان می‌ایستند.

انتظار فرج، یعنی آمادگی برای نبرد علیه زرسالاران و زورسالاران و پدران تزویر مذهبی و معنوی. آنهایی که فریب می‌دهند بشر را به نام دین، به نام عرفان و به نام معنویت و در برابر عدالت می‌ایستند.

انتظار فرج، یعنی هوشیاری مبارزاتی و روحیه انقلابی خودمان را حفظ کنیم تا هر لحظه که لازم شد، بتوانیم دل بکنیم و کنده شویم. یعنی دل بسته به مال و خانواده و زندگی و دنیا و امثال آن نباشیم. منتظر مهدی(عج)، کسی است که به هیچ چیزی دل نمی‌بندد؛ کار می‌کند کار اقتصادی، کار علمی، کار سیاسی؛ تشکیل خانواده می‌دهد. همه این کارها را می‌کند مثل بقیه مردم، از راه مشروع و درستش؛ اما به هیچ چیز دل نمی‌بندد. منتظر مهدی(عج) یعنی کسی که هر لحظه آماده است از همه چیز دل بکند و مستقیم برود به سمت شهادت. برای چه؟ شهادت برای چه؟ شهادت برای اینکه توحید و عدالت بر تمام جهان حاکم بشود. حال شما بگویید انتظار فرج کار آسانی‌ست؟!

انتظار یعنی منتظر بودن برای آن ساعت و لحظه‌ای که اسم رمز یک عملیات سراسری را بشنویم که شرق و غرب زمین را به سرعت در بر خواهد گرفت. انتظار یعنی آمادگی برای تصفیه جهانی انگل‌های تاریخ، تصفیه جلادان و دجالان، روز لای روبی همه مجاری حیات و زندگی؛ یعنی ارتباط بشر با حقوق بشر، برای اولین بار حقیقتاً برقرار بشود. در فرهنگ شیعی و علوی و مهدوی، منتظر مهدی(عج)کسی است که مشکلش، مشکل خودش فقط نیست، مشکل همه بشریت مشکل اوست، یعنی جهانی فکر می‌کند و می‌گوید «عجّل علی ظهورک».

قیام مهدی(عج) و عدالت او که می‌گویند فقط جنبه مادی‌اش نیست؛ که اگر آقا بیاید بین همه ما روغن و شکر و ... تقسیم می‌کند، هر روز صبح در خانه‌هایمان کیک و نوشابه و ساندیس را خود اصحاب حضرت، تحویل ما می‌دهند! مسئله خیلی بالاتر از این حرف‌هاست.

همه آحاد بشر حق دارند زندگی شرافتمندانه و متوسط معنوی و مفرح مادی داشته باشند. اما این سهم، فقط سهم مادی نیست؛ بالاتر از آن، سهم معنوی و عقلانی است، رشد بشر و کرامت انسان. کرامت از گرسنگی مهم‌تر است. البته رسیدن به یک سطح از عدالت، این است که در این عالم، گرسنه‌ای نباید باشد. نباید یک اکثریت گرسنه باشند و یک اقلیت بخورند تا بالا بیاورند. همه بشر باید در رفاه نسبی باشند. همه جوامع بشری باید امن باشند. نه اینکه ترقه‌ای در خیابان‌های واشنگتن یا لندن یا پاریس منفجر بشود، آن وقت آن‌ها بگویند ما حق داریم هفت، هشت کشور را به خاک و خون بکشیم. امنیت برای همه خواهد بود. در روایت داریم وقتی آقا ظهور می‌کنند در هیچ جای عالم، خرابه‌ای باقی نمی‌ماند. دیگر دروغ گفتن و خیانت کردن غیر عادی است و همه مسائل اخلاقی و معنوی، رشد می‌کند. به عبارتی، حضرت، روح و عقل مردم را رشد می‌دهند.(5) در روایت هست زمانی که حضرت ظهور می‌کنند. برادر، دست توی جیب برادر می‌کند و او نمی‌پرسد برای چه. نمونه‌هایش را ما حتی در زمان جنگ و اوایل انقلاب می‌دیدیم. او می‌آید و انتقام حسین‌بن علی(علیهماالسلام) را از یزید و یزیدیان تاریخ می‌گیرد(6) و انتقام همه مظلومین جهان را.

ما آن روز موظفیم به مبارزه، نه تسلیم. و این، یعنی انتظار مبارزاتی؛ نه انتظار یک آدم مفلوک، تسلیم، بی‌ایمان، ترسو، راحت‌طلب و عیاش؛ که به اسم اینکه آقا می‌آیند و خودشان کارها را درست می‌کنند، از خودش سلب تکلیف می‌کند. وقتی به این تیپ آدم‌ها می‌گوییم: آقا مبارزه کن، زندان برو، تن به خطر بده، به شکنجه، به شهادت، به نبرد، از مال و از جانت بگذر، می‌گویند تا آقا نیاید کاری نمی‌شود کرد، باید آقا بیاید! بعد هم که آقا می‌آید، می‌گوییم: خوب، آقا آمدند، حالا به ایشان ملحق شو و شروع کن، می‌گویند: آقا که آمدند، ما چه کاره هستیم، آقا خودشان ان‌شاء الله کارها را حل می‌کنند! این نوع منتظران مهدی(عج) هیچ وقت منتظر مهدی(عج) نبوده‌اند و نخواهند بود.

منتظران مهدی(عج) آنهایی هستند که از مال و جان و راحتی‌شان گذشتند. بقیه، دروغ می‌گویند! نیمه شعبان، شیرینی می‌خورند، کف هم می‌زنند، اما منتظر مهدی(عج) نیستند! زیرا در روایت‌ها داریم منتظر، کسی است که در عصر غیبت، اهل دروغ، خیانت، رشوه و غصب مال مردم و اهانت به دیگران و چه و چه نباشد.

پی نوشت:

*. بخشی از سخنرانی استاد حسن رحیم‌پور ازغدی، در جمع فعّالین کانون‌های فرهنگی مساجد سراسر کشور در شعبان 1387 ش.

1. قسمتی از زیارت حضرت مهدی(عج) بعد از نماز صبح در هر روز. بحار الانوار، ج99، ص110.

2. زیارت آل یاسین، همان، ص111.

3. امام رضا: «الفرج من الفرج». الغیبة طوسی، ص459.

4. رسول اکرم: «افضل العبادة انتظار الفرج». کمال الدین و تمام النعمة، ج1، ص287.

5. امام باقر: «اذاقام قائمنا وضع الله یده علی رئوس العباد فجمع بها عقولهم». کافی، ج1، ص45.

6. بحارالانوار، ج51، ص28.

مرکز مجازی مهدویت

بخش مهدویت تبیان

بهترین سبک زندگی یک منتظر

سبک زندگی انسان منتظر چگونه است؟

هر انسانی در زندگی خود هدفی را انتخاب می کند و سعی می کند تا تمام تلاش ها و فعالیت ها و رنج کشیدن های او در مسیر رسیدن به آن هدف قرار گیرد. این باعث می شود که زندگی انسان معنادار شود و ارزش پیدا کند. با این وجود، آدم ها بر اساس هدفی که برای زندگی خود انتخاب کرده اند، ارزش پیدا می کنند و از دیگران جدا می شوند. به عبارت دیگر برای قضاوت درباره انسان ها می توان به داوری درباره هدف هایی که آنها برای زندگی خود انتخاب کرده اند، پرداخت.

موارد متفاوت و متنوعی می توانند به عنوان هدف زندگی انسان انتخاب شوند و به برنامه ها وطرح بندی های او برای زندگی جهت دهند. کسب ثروت، رسیدن به لذت، تجربه شرایط و موقعیت های خاص و غیر معمول، موفقیت شغلی و تحصیلی و کسب شهرت، نمونه هایی از این اهداف به شمار می روند. با این وجود، آنچه باعث می شود هدف های انسان ها برای زندگی متفاوت باشد و افراد، هدفهای مختلفی را برای زندگی خود برگزینند و راه های گوناگونی را برای رسیدن به این اهداف در پیش گیرند، سطح شناخت و نوع بینش آنها به زندگی است. همچنان که نمی توان از یک آدم معمولی اما با سطح درآمد پایین انتظار داشت که از خیر ثروت بگذرد، تلاش برای قانع کردن یک عالم که به کار اقتصادی روی آورد و از فعالیت علمی خود فاصله بگیرد بی ثمر خواهد ماند.

در چشم انداز مهدویت، بهترین هدفی که آدمی می تواند برای زندگی خود در نظر بگیرد و در راستای تحقق آن تلاش کند، همان هدفی است که خداوند انسان ها را برای تحقق آن خلق کرده است.در واقع، بهترین هدف برای زندگی عبودیت خداوند است و کسانی که این هدف را برای زندگی خود برگزیده اند،انسان های موفق و ارزشمندی محسوب می شوند.برای رسیدن به این هدف و تحقق آن در زندگی، خداوند راهی را به انسان ها معرفی کرده و ازآنها خواسته تا از این راه به سوی خدا و عبودیت او حرکت کنند.این راه،حجت های الهی و امامان معصوم(علیهم السلام) هستند که اراده خداوند را تحقق می بخشند و برای قرب به خداوند تنها راه محسوب می شوند. چنانچه توجه به مضمون حدیث مشهوری از پیامبر خدا(ص)که می فرمایند: «من شهر علم هستم و علی(علیه السلام)در آن شهر است.پس کسی که می خواهد به این شهر راه یابد، باید از در آن وارد شود».گویای این حقیقت است.همچنین در زیارت امام موعود(عج)می خوانیم:«سلام بر تو ای راه خداوند که هر کس از راهی جز آن برود، هلاک می گردد».

در واقع پس از آنکه ما در مسیر ولایت خداوند قرار گرفتیم و از طاغوت ها و بیراهه ها جدا شدیم، می باید کسی که در هر زمان عهده دار مقام ولایت الهی است -امامان معصوم(علیهم السلام)در هر عصر و زمان - را بشناسیم و با او همراه شویم. با این وجود، کار در این مرحله پایان نمی گیرد و برای تحقق عبودیت خداوند در زندگی باید برای یاری ولی خدا قیام کرد. به عبارت دیگر آنچه سبب می شود ما در مسیر ولایت خداوند قرار گیریم و به سوی هدف خلقت گام برداریم، شناخت، همراهی و یاوری امام معصوم(عج) است. از آنجا که امام و حجت خداوند، نماد اراده الهی به شمار می رود، یاری امام در واقع یاری خداوند بوده و یاری خداوند، به معنای پذیرش دعوت او و حرکت به سمت عبودیت خدا و تحقق هدف خلقت است.

یاری امام موعود و خدمت به این حقیقت بزرگ در زمانه ای که ما در آن زندگی می کنیم، وظیفه ای است که هر یک از شیعیان می بایست در زندگی فردی و اجتماعی خود به آن عمل کند. یاری امام، از خود ما آغاز می شود و اولین گام در این مسیر، خودسازی و اصلاح فردی است. در واقع هر فرد با تلاشی که درجهت اصلاح باورها، رفتارها و اعمال خود انجام می دهد و با کوششی که در مسیر عمل به وظایف دینی و دوری از گناهان صورت می دهد، بزرگ ترین خدمت ممکن به امامان موعود را محقق می سازد. به عبارت دیگر هر کدام از منتظران امام موعود با تربیت و اصلاح وضعیت زندگی خود، گام بزرگی در آمادگی عمومی برای پذیرش ظهور موعود بر می دارد و با این عمل خود، بر این نکته اساسی تأکید می کند که «منتظران مصلح خود باید صالح باشند!»

مطالعه تاریخ نشان می دهد مشکلاتی که برسر تحقق اهداف پیامبران(صلی الله علیه و آله) و امامان(علیهم السلام) به وجود می آید، بیش از آنکه به کمبود امکانات و سختی شرایط مربوط شود، به غفلت یاران ایشان و عدم آمادگی و تربیت درونی آنها باز می گردد. درحقیقت، کسانی که از یاری امام معصوم باز می مانند و در جهاد عظیمی که حجت های الهی رهبری آن را بر عهده دارند حاضر نمی شوند، پیش از آن در میدان اصلاح فردی بازنده بوده و نتوانسته اند عقل و دین خود را بر سرزمین وجود خویش حاکم کنند. ایجاد وضعیت آرمانی و مطلوب پس از ظهور موعود بر عهده انسان های پاک و صالح است و کسانی که نتوانند در مسیر اصلاح خود گام بردارند، سهمی از این آرمان نخواهند داشت. علاوه براین، باید توجه داشت که هدف اصلی امام موعود، اصلاح انسان ها و ایجاد جامعه ای سالم و صالح است و اگر ما به اصلاح خود نپردازیم، در واقع در برابر این هدف قرار گرفته ایم و در این صورت نمی توانیم خود را از یاوران و پیروان آن امام بدانیم.

امام علی(علیه السلام) به مردمان عصر خود می فرمود: «بدانید که هر کسی امامی دارد که به او اقتدا می کند و از نور علم او بهره می برد... بدانید که شما نمی توانید همچون من باشید اما با ورع و کوشش بسیار و عفت و اصلاح و از بین بردن نقص ها مرا یاری کنید». این توصیه نشان می دهد که نخستین گام در راه یاری امام موعود، به اموری مربوط می شود که در حوزه زندگی فردی ما قرار دارد. در واقع هر یک از ما می توانیم با پرهیزکاری، تلاش بسیار و عفت ورزی و همچنین کوشش در جهت اصلاح نواقص و پر کردن شکاف های زندگی خود، به امام(عج) خدمت کرده و او را در مسیر تحقق آرمان بزرگ خود یاری کنیم.

گام بعدی در جهت خدمت به موعود و یاری امام(عج)، تلاش در جهت آشنایی دیگران با این حقیقت بزرگ است. در واقع همان گونه که جریان اصلاح و تربیت فردی ما از شناخت و آگاهی نسبت به مهدویت آغاز می شود، برای کمک به دیگران هم می بایست در ابتدا زمینه آشنایی آنها با مهدویت را فراهم آورد. بنابراین علاوه بر پژوهش ها و مطالعات تخصصی که لازمه شناخت، شرح و تبیین آموزه های مهدوی است و در مراکز و مۆسسات علمی و پژوهشی صورت می گیرد، تغییر نگرش عمومی افراد جامعه نسبت به مهدویت مهم ترین و اساسی ترین کاری است که می توان به آن پرداخت.

در واقع آنچه باعث می شود اندیشه و فرهنگ مهدوی شناخته شود و به جریان افتد و در نهایت در عمل و جهت گیری انسان ها و جامعه به شکل صحیح وخالص بروز یابد، همین مسأله است.به عبارت دیگر می بایست تلاش شود تا نگرش و باورهای مردم درباره امام موعود و حقیقت مهدویت با معیارهای دینی سنجیده شود و نگرش های غلط در این زمینه اصلاح شود. برای عملی ساختن این هدف، راهی جز آموزش عمومی به نظر نمی رسد؛ آموزشی که هم به ایجاد بینش و نگرش نظر داشته باشد و هم در روند کلی آن، اصلاح برداشت های نادرست و تغییر رفتارهای بیگانه با فرهنگ مهدوی دیده شده باشد. چنین رویکردی علاوه بر آنکه فرایند شناخت مهدویت را به جریان می اندازد، نتایجی را در بر دارد که حداقل آنها همان شناخت، انتشار و سازندگی عمومی فرهنگ مهدوی است.

آموزش عمومی مهدویت به این معناست که ما بدانیم و باور کنیم آنچه راه رسیدن به حقیقت مهدوی و استقبال از ظهور امام مهدی(عج) را هموار می کند، زمینه سازی عمومی در میان عموم جامعه است. این زمینه سازی که وظیفه ماست، به ایجاد بینش یا تغییر نگرش نسبت به مهدویت در میان مردم نیاز دارد و این عامل جز با آموزش میسر نمی شود. چنانچه امامان معصوم(علیهم السلام) فرموده اند: «خداوند رحمت کند کسی را که با آموختن علوم ما به مردم، امر حاکمیت ما را احیا می کند و اگر مردم خوبی های کلام ما را بدانند ازما تبعیت خواهند کرد.»

نکته:

یاری امام موعود

کسانی که عبودیت خداوند را به عنوان هدف زندگی خود انتخاب کرده اند و می خواهند در راهی که به این هدف می رسد، گام بردارند، علاوه بر شناخت امام موعود، می بایست به یاری امام(عج) و خدمت به ایشان بپردازند. خدمت به امام موعود و یاری ایشان در انجام مأموریت بزرگ تاریخی که بر عهده دارند، از ارزش فوق العاده ای برخوردار است.در واقع اگرچه مردمان هر عصر وظیفه دارند تا به یاری امام زمان خود بپردازند و به ایشان خدمت کنند، با این وجود یاری امام موعود و منتظر، از چنان جایگاه رفیعی برخوردار بوده که امام صادق(علیه السلام)که خود حجت خداوند است-درباره آن می فرمایند: «اگر محضر او را درک می کردم، تمام عمر به او خدمت می کردم!».

بخش مهدویت تبیان

ظهور اصغر

همانطور که غیبت حضرت مهدی شامل غیبت صغرا و کبراست، جالب است بدانید که ظهور ایشان نیز همین طور است. شیعیان پس از سال ها ارتباط مستقیم با امام حاضر، آمادگی فهم و درک غیبت و ندیدن امام را نداشتند، چون نمی دانستند بدون حضور امام چطور می شود متّحد بود و احکام شرعی را استخراج کرد. این ها وظایفی است که انجامشان در دوره ی غیبت بر عهده ی خود شیعیان است.

در دوره ی غیبت صغرا ارتباط مردم با امام کامل قطع نشده بود و به واسطه ی نوّاب ادامه داشت، امّا همین ارتباط محدود باعث شد تا مفهوم غیبت برای مردم جا بیفتد.

در دوره ی ظهور هم همینطور است، چون پس از قرن ها دوری، مردم هنوز آمادگی ارتباط مستقیم با امام را ندارند، ظهور اصغر اتفاق می افتد؛ یعنی همه چیز و همه جا رنگ و بویی از امام دارد. در این مقطع زمانی است که شرایط ظهور کبرا فراهم می شود.

بعضی از نشانه ها و مسائلی که در دوره ظهور اصغر دیده می شوند، عبارتند از:

1ـ بالا رفتن سطح فهم عمومی و پیشرفت دانش و فنّاوری: در دو قرن اخیر، علم به اندازه ی تمام پیشرفتی که از بدو پیدایشش تا دو قرن پیش داشته، پیشرفت کرده است و هر روز هم دامنه ی آن گسترده تر می شود. انسانی که این پیشرفت را تجربه کرده است، توانایی پذیرش تحوّلات علمی عصر ظهور اکبر را دارد. بشری که جت و موشک ساخته و دیده است، هم می تواند بپذیرد که آدمی در یک چشم بر هم زدن از این سر دنیا به آن سر دنیا برود و هم نمی تواند ادّعا کند که ممکن بوده روزی به این سطح از پیشرفت برسد که با یک چشم برهم زدن زمین را طی کند.

2ـ دل بستن مردم به امام و زیاد شدن یاد ایشان: هرچه جلوتر می رویم و مردم بیشتر با مشکلات درگیر می شوند، توجّه شان هم به امام بیشتر می شود. در این دوره است که مردم با دیدن هر چیز از حضرت مهدی یاد می کند و تنها راه نجات خود را در ظهور او می داند.

3ـ صحبت های عمومی در جهان برای تشکیل یک حکومت جهانی واحد: سازمان های بین المللی ایجاد شده در سراسر جهان، همه یک هدف را دنبال می کنند و آن ایجاد یک حکومت واحد برای برقراری عدالت جهانی است. این بدین معنی است که همه می دانند، جهان نیازمند یک حکومت است که بتواند عدالت را اجرا کند.

لازم به ذکر است که بحث ما از ظهور اصغر به این معنی نیست که ما می خواهیم تعیین وقت کنیم، بلکه به این معنی است که ما امیدواریم به نزدیک بودن ظهور اکبر، البتّه اگر خدا بخواهد.

بخش مهدویت تبیان

به تمناى سلامت یار

اى مهربان ترین! اى آفریننده ى خوبى ها و نکویى ها! اى چشمه سار رحمت ازلى! سال هاست که در انتظار آمدن بهار سوخته ایم، سال هاست که عطش سوزان زلال رحمت را بر لب هاى خشکیده ى روحمان تحمل کرده ایم. به بشارت آمدنش زنده ایم وبه امید آمدنش مانده ایم ودعاى هر صبح وشاممان سلامت یار است. همه ى سختى عالم را به شیرینى به جان مى خریم، اما ذره اى اندوه را در دل او تاب نداریم.

اى خداى مهربان! ولى وحجت وزبان گویاى حکمتت را از هر بلا واندوه در امان دار.(1) مولاى مان را به لطفت از شر همه ى مخلوقات در پناه مهرت گیر؛(2) زیرا آن که درپناه مهر تو باشد، از هر بلایى مصون است.(3)

رحیما! آنان که خزان را براى بهار سبز موعودمان مى پسندند، لحظه اى از قهرت رها مساز؛ که بسیارى مى خواهند نور خدا را خاموش ببینند وخدا نور خود را با ظهور مهدى آل محمد تمام مى کند.(4)

معبودا! مولاى ما اباصالح المهدى، زلال حیات بخش وجود است، روح زندگى ومایه ى بقاى عالم است، دست بدخواهان را از دامن پر عظمتش کوتاه دار، جوشن حفظ خود را بر او بپوشان(5) وگرداگرد وجودش فرشتگانى را به نگهبانى گمار(6) ودست مهربان یارى گرت را به حمایت او فرست. بر او سلام ورحمت فرست گاه قیام وقعودش،(7) گاه نماز وقنوتش،(8) گاه رکوع وسجودش(9) وگاه ظهور بهارى اش.

پی نوشت:

1-  مفاتیح الجنان، ص 892: (اللهم دفع عن ولیک وخلیفتک وحجتک على خلقک ولسانک المعبر عنک الناطق بحکمتک)

2-  همان، ص 893: (واعذه من شر جمیع ما خلقت)

3-   همان، ص 893: (یحفظک الذى لا یضیع من حفظته به)

4-   صف (61) آیه ى 8: (یریدون لیطفئوا نور الله بافواههم والله متم نوره)

5-  مفاتیح الجنان، ص 893: (وألبسه درعک الحصینة)

6-   همان، ص 893: (وحفه بالملائکة حقا)

7-  همان، ص 864: (السلام علیک حین تقوم، السلام علیک حین تقعد)

8-  همان، ص 864: (السلام علیک حین تصلى وتقنت)

9-  همان، ص 864: (السلام علیک حین ترکع وتسجد)

بخش مهدویت تبیان

در انتظار طلوع

طلوع خورشید همیشه زیبا و جذاب است. آن قدر که مى ارزد براى دیدنش، از خواب شیرین صبح گاهى هم دست کشید؛ اما اگر یک شب تاریک و ظلمت برهوت یک بیابان سرد را تجربه کرده باشى، تاریکى و ترس، بدنت را بى حس کرده باشد و سرما تا عمق درونت نفوذ کرده باشد، آن وقت تابش نخستین پرتو خورشید، نه فقط زیبا و جذاب، که تنها امید زندگى است، همه ى آرزوى درونى توست، مایه ى دلگرمى است و ماندن، دلیل بودن است و اینک ما در انتظار چنین طلوعى هستیم.

در این برهوت دنیاى مادى که شیطان هاى زور و زر و تزویر و ابلیس هاى خودکامگى و دنیا طلبى از همه سو احاطه مان کرده اند و اسب سرکش نفس را مى تازانند، در این وانفساى ظلمت و جهالت که گوهر ارزش ها را به بهاى ناچیز مادیات مى فروشند، در این سرماى بى دینى و مادیت پرستى، در انتظار طلوع گرم خورشیدیم. و قسم به شب پوشاننده(1) که روز خواهد درخشید. راه گم کردن ها، زمین خوردن ها تاریکى ها و هراس شب تار تنهایى و تشنگى ها به پایان خواهد رسید و روز خواهد آمد.

آرى، در روز طلوع خورشید هدایت، روز شکفتن گل هاى نرگس، روز بارش باران رحمت، درون یخ زده مان به گرماى ایمان او گرم خواهد شد و زمستان جهالت و غفلت بار خواهد بربست و بهار ایمان و معنویت بر چهره مان گل مسلمانى خواهد رویاند.

او خواهد آمد و به قلب هاى مرده مان روح حیات خواهد دمید(2) ریشه ى گمراهى ها و دشمنى ها را برخواهد کند.(3) او خواهد آمد و آثار اندیشه هاى باطل و هواهاى نفسانى را محو خواهد کرد(4) و بر زمین، باران عدل خواهد بارید(5) او خواهد آمد، صاحب روز فتح و پیروزى(6) مژده رسان فتح، نسم خوش عطر هدایت و نصرت: آینه ى تجلى خدا و در آن به تماشاى خدایى بودن خواهیم نشست.(7) درگاه خداى بهشت روى خواهد نمایاند و از آن به وادى سعادت ره خواهیم یافت.(8) او خواهد آمد و بر گستره ى زمین، زلال پاکى جارى خواهد کرد. سینه هاى تنگمان آن روز شفا خواهد یافت.(9) از مدد الهى لبریز مى شویم که و رحمت واسعه است و پهناى زمین در برابر گستردگى رحمتش دانه اى خرد خواهد بود.

وقتى که موعود بیاید، قرآن حیاتى تازه مى یابد،(10) حدود بر زمین مانده ى الهى، برپا مى گردد،(11) راه نمایانده مى شود (12) و گمراهى ها پایان مى گیرد.

او مى آید با یک بهار سبزى و ترنم، با یک آسمان باران رحمت و با یک نگاه رحیم.

و دنیا چه مى خواهد براى زیر و رو شدن و از تاریکى و عطش بیرون آمدن و بهشت را مجسم کردن.

او مى آید تا بهار را در همه ى دل هاى مرده به پا کند. گل هاى سرخ محمدى را آن روز همه جا مى توان دید. بر پنجره ى خانه ها نسترن عفاف خواهد رویید. ظلم نایاب خواهد شد و دنیا بى بها. چشم ها به دنبال قطره اى از زلال معنویت، یک کویر طولانى را طى نخواهند کرد؛ که آن روز این آب زلال در همه ى دل ها جارى خواهد شد و دل هاى خالى از این زلال پاک، محو خواهند شد. علف هاى هرز روییده در زمین، آن روز برکنده خواهد شد. او مى آید در روزى که مۆمنان به یارى خدا لبریز از شادى خواهند شد.(13)

مهربانى ها سر مى گیرد و لطافت مفهومى تازه مى یابد، نمازها آن روز شمیم بهشت مى دهند، نگاه ها، مهربانى رد و بدل مى کنند. هیچ یتیمى بى دست نوازش نخواهد ماند. هیچ مسکینى در انتظار لقمه نانى شب و روز را به گرسنگى نخواهد گذراند. هیچ دستى به ستم بلند نخواهد شد، حکومت عدل علوى چهره خواهد نمایاند و برادرى را آن روز مى توان معنا کرد. چه مبارک سحرى خواهد بود و چه فرخنده روزى آن روز که او بیاید!

پی نوشت:

1-  لیل (92) آیه هاى 2-1 (والیل اذا یغشى - والنهار اذا تجلى).

2-  ر. ک: ص 77، پاورقى 1.

3-  مفاتیح الجنان، ص 884: (أین حاصد فروع الغى والشقاق)

4- مفاتیح الجنان، ص 884: (أین طامس اثار الزیغ والاهواء)

5- مفاتیح الجنان، ص 223: (مطهر الأرض وناشر العدل)

6-  مفاتیح الجنان، ص 884: (أین صاحب یوم الفتح)

7-  مفاتیح الجنان، ص 884: (أین وجه الله الذى الیه یتوجه الأولیاء)

8- مفاتیح الجنان، ص 884: (أین باب الله الذى منه یۆتى)

9-  همان، ص 973: (واشف به صدور الوغرة)

10-  همان، ص 973: (أحى بولیک القرآن)

11- مفاتیح الجنان، ص 973: (اجمع به الأهواء المختلفة على الحق وأقم به الحدود المعطله)

12- مفاتیح الجنان، ص 973: (اجمع به الأهواء المختلفة على الحق وأقم به الحدود المعطله)

13-  مفاتیح الجنان، ص 973: (اجمع به الأهواء المختلفة على الحق وأقم به الحدود المعطله)

بخش مهدویت تبیان

میثاقی که نباید شکسته شود

لقب های امام زمان(عج)

«السلام علیک یا میثاق الله الذی اخذه و وکده»

وقتی با کسی که خیلی خیلی دوستش داری و دل در گرو مهرش نهاده ای، یپمانی می بندی، گویی تمام وجودت با آن پیمان و عهد گره می خورد و از آن پس، تمام سعی تو بر این است که به مفاد آن پیمان پای بند باشی و در انجام آن کوتاهی نکنی. گویا آن پیمان حد و مرز زنده بودن توست که تا زنده هستی، می خواهی به آن وفادار باشید و هرگز خیال شکستن آن پیمان را در وجودت راه نمی دهی که اگر عهدت را بشکنی، گویی زندگی خود را به بازی گرفتی. از این رو، تا پای جان، با تمام توان و قدرت، بر سر پیمانت می ایستی. حالا هر قدر هم پیمان تو بزرگ تر باشد، همت و تعهد شما نیز بیشتر خواهد بود و حق هم همین است. چه پیمانی زیباتر و بالاتر از پیمان با فرمان خداوند و عهد با ولایت امام زمان (عج) است؟

در زیارت آل یاسین در مقام سلام دادن به حضرت ولی عصر (عج) می گوییم: «سلام بر تو ای عهد و میثاق خدا که خداوند تعهد به آن را از خلایق گرفت و آن را محکم و مۆکد گردانید».

بر اساس آن چه بیان شد، یکی از لقب های شریف امام زمان (عج) «میثاق الله» است، میثاق از ماده وثاق به معنای «بستن» گرفته شده است. میثاق، انسان را وا می دارد تا از احکام و دستورهای خداوند پیروی کند و جلوی آزادی و اختیار فراوان را بگیرد.

امام زمان (عج)، میثاق و عهدی است که خداوند، اطاعت و پیروی از آن را از خلایق گرفت و آن را محکم گرداند. البته این یکی از میثاق های ارزنده الهی است که با توجه به کارکردهای مختلف آن در نظام هستی، می توان گفت مهم ترین میثاق الهی، تولی و پذیرش ولایت و امامت حضرت مهدی (عج) است.

رحمت و فیض الهی از دریچه وجود آن امام، در هستی جاری می شود و اساساً اگر زمین مستقر و پابرجاست، به یمن قدم های اوست و اگر آسمان برپاست، به تبرک نفس های اوست. از این رو، پیشرفت و رشد و ترقی انسان، از طریق اطاعت از دستور الهی و تعهد به میثاق خدا به دست می آید و این پیروی، باید آزادانه و آگاهانه انجام گیرد، وگرنه اعتبار و ارزشی ندارد.

ممکن است پرسیده شود، اگر کسی از دستور خداوند سرپیچی کند و به عهد و پیمان با خدا وفادار نباشد و حریم و حرمت میثاق الهی امام زمان (عج) را بشکند، خداوند با او چه می کند؟

دل سپردن به میثاق الهی، برترین شکل اطاعت و بندگی خداست و سرپیچی و یپروی نکردن از میثاق خداوند و عهد شکنی، بدترین شکل دشمنی با خدا، هر کس پیمان شکنی کند و از عهد با خداوند دست بردارد، از بدکاران و زیان کاران خواهد بود و قطعاً مجازات خواهد شد و انسان ها به جهت پیمان و عهدی که با خداوند بسته اند، ملزم به اطاعت و پیروی از تعهدشان هستند و برای پیشرفت و رشد و تعالی خویش، از آزادی های مطلق خود دست بر می دارند و دل در گروه میثاق الهی می بندند و خداوند نیز آن ها را مشمول رحمت، لطف و نعمت می سازد و به سعادت می رساند.

پرسش دیگر این است که خداوند چگونه کسانی را که عهد و پیمان شان را می شکنند، مجازات می کند؟ پاسخ این پرسش را با مثالی ذکر می کنیم. فرض کنید، شما خانه ای را برای سکونت، به فردی نیازمند واگذار کنید، اما آن فرد بدون هیچ دلیل منطقی و معقولی، درصدد تخریب خانه بر آید. در این صورت عکس العمل شما چه خواهد بود؟ مسلماً نخستین کار شما، بیرون کردن وی از خانه است. خداوند نیز کسی را که پیمان الهی را شکسته و از ابزارهای خدادادی، اعم از اراده، فکر، فطرت، پاک، سعی و توان مندی، درست استفاده نکرده و درصدد تخریب شخصیت خود است و نعمت های الهی را هدر داده، مجازات می کند. مجازات او به این شکل است که نعمت هایی را که به او داده، از او می گیرد یا کاری می کند توفیق نیابد آن ها را درست و در جهت مناسب مصرف کند و طبعاًً شخص پیمان شکن که پیوند خود را با خدا قطع و از میثاق خداوند سرپیچی کرده، در رسیدن به اهداف متعالی ناکام می ماند و در جهت پیروی از هوای نفس و اطاعت شیطان گام بر می دارد، در حالی که خود متوجه نیست.

پس از هم اکنون، عهدی دوباره با میثاق الهی و ذخیره خداوند ببندیم و از فرمانش اطاعت کنیم و سیره و رفتارش را الگو قرار دهیم و برای تعجیل در فرجش دعا کنیم و برای تجدید بیعت با حضرت مهدی (عج)، دعای عهد را بخوانیم که میثاق نامه ای زیبا و متین است.

بخش مهدویت تبیان

ساقه‌های نیاز

مهدی جان!

ای كاش می‌دانستم چشمان پاك كدامین خاك حضور سبز تو را به تماشا نشسته است و بر نرمی قدم‌هایت بوسه می‌زند.

مولای من!

ای كاش می‌دانستم كدامین سرزمین غریب با وجود نازنین تو آشنایی دارد و آغوش خویش را برای مهربانی‌هایت گشوده است.

یابن الحسن!

سخت است برای من كه سایه ی تمام مردم از میان كوچه ی نگاهم بگذرد، اما پنجره چشمانم به روی خورشید زیبای تو بسته باشد و باغ دلم از بهار صدایت بی‌نصیب بماند.

ای یوسف دور از وطن!

سخت است برای من كه از اشك فراقت، بی‌طاقت شوم، در حالی كه مردمان یاد تو را از خاطر برده باشند.

ای فرزند ماه‌های تابان!

عمری است كه به انتظار طلوع تو در ساحل حسرت نشسته‌ایم.

قلب‌های تشنه ی ما به اشتیاق ظهور تو می‌تپد و كبوتران دعا، قنوت دست‌هایمان را رو به دریای خدا می‌برند.

كی می‌شود كه موج صدای گرم تو برخیزد و زلال قطره‌های ناب تو سیرابمان كند؟

ای آرزوی مشتاقان!

كی می‌شود كه آسمان دل‌هایمان از نسیم صبح‌گاهی سلام تو معطر شود و شب چشمانمان به جمال ماه تابان تو روشن گردد؟

ای امید منتظران!

كی می‌شود كه ذوالفقار تو برگردن دشنمنان و منكران حق بنشیند و پرچم عدل و دادگری‌ات بر فراز شهر و دیار مۆمنان سایه افكند؟

یا صاحب‌الزمان!

آیا می‌شود كه درحرم امن تو اجازه ورود بیابیم و پروانه‌وار گرد كعبه ی وجود مقدست طواف كنیم؟(1)

دعای ندبه از جمله دعاهای ارزنده‌ای است كه امام جعفر صادق(علیه السلام) به دوستان و شیعیان تعلیم داده و به آنان امر فرموده كه این دعا را در اعیاد چهارگانه؛ یعنی عید فطر، عید قربان، عید غدیر و عید جمعه بخوانند و به ما سفارش فرموده كه در عصر غیبت با این دعا با محبوب و مولای خود راز دل گوییم و تجدید عهد كنیم.

دعای ندبه، مجموعه ی كاملی از عقاید شیعیان است كه در آن توحید، نبوت انبیا و پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله)، ولایت امیرالمۆمنین علی(علیه السلام) و فتنه‌های پس از پیامبر ذكر شده و سپس با زیباترین و پرسوزترین واژه‌ها، دل‌های عاشق را به مناجات با امام زمان(علیه السلام) و دعا برای تعجیل در ظهور ایشان فرا می‌خواند.

این دعا، ندبه و ناله ی منتظران و شیفتگانی است كه بر مظلومیت ائمه معصومین(علیهم السلام) اشك می‌ریزند و در فراق امام عصر خویش، بی‌تابی می‌كنند.

پی‌نوشت‌:

1. مفاتیح‌الجنان، دعای ندبه.

بخش مهدویت تبیان

دنبال کدام پایان برای تاریخ هستیم؟!

این روزها ،  همه جا صحبت از صلح جهانی است  و بعضی ها هم،  چنان خود را هواخواه صلح و آرامش جلوه می دهند که اگر بصیرت را از نگاهمان برگیریم ، بی شک برده ای خواهیم بود در دستان استعمار جهانی!

صلح جهانی که این قدر از آن دم زده می شود و معمولا این شعارها در دهان بزرگترین جلّادهای دنیا جویده می شود ، فقط در صورتی ممکن است که ظلم جهانی نباشد. صلح جهانی در کنار ظلم جهانی ممکن نیست.پیش شرط هر نظم جهانی و هر صلح جهانی ، عدل جهانی است. تا مهدی ( عج ) نیاید ، به آن نِصاب بلند عدالت جهانی نخواهیم رسید.

اما تا بشریت هم تشنه ی عدالت جهانی نشود و به معنی واقعی کلمه ، منتظر مهدی ( عج ) نباشد و منتظر عدالت نشود و مقدار دیگری کلافه تر نشود و از ایدئولوژی های بشری خسته تر نشود و از «عدالت نسبی » به سمت اجرای « عدالت مطلق » یعنی مهدویّت حرکت نکند، آری تا این اتفاقات نیفتد ، مهدی ( عج ) نخواهد امد.

حال یک پرسش : این نوع غایت شناسی ، این نوع فرجام گرایی تاریخی و جهانی که ما از آن تعبیر به مهدویت می کنیم ، مستقیما به زیان چه کسانی در دنیاست؟ این فکر ، به ضرر چه کسانی است؟

به زیان مافیای قدرت و ثروت جهانی است. فکر مهدویت ، تهدید مافیای قدرت و ثروت در سراسر دنیاست ولذا دشمن ترین محافل با فکر مهدویت و انقلاب و عدالت جهانی و حکومت عدل بین المللی و با مفهوم انتظار مثبت - « یعنی انتظار فعال» نه انتظار منفی – همین اربابان زر و زور جهان هستند که فرهنگ محافظه کاری و حفظ وضع موجود دنیا را تئوریزه و به بشر تلقین می کنند که آقا  تاریخ ، پایانی جز همین وضع موجود را ندارد.

فوکویاما ، نظریه پرداز برجسته ی غربی و آمریکایی ژاپنی الأصل ، که جزء تئورسین های متأخّر نظام سرمایه داری لیبرال است و سایر تئورسین ها ی رژیم حقوقی ، اقتصادی و سیاسی ، چون پوپر که در مصاحبه اش با اشپیگل می گوید از مدینه ی فاضله و عدلت جهانی  دیگر حرف نزنید ، اینها خزعبلات است ، زیرا مدینه ی فاضله و سقف تاریخ ، همین جامعه ی ایالات متحده ی آمریکاست، جامعه ای که بزرگترین منبع درآمدش ، سلاح های کشتار جمعی شیمیایی ، هسته ای ، میکروبی و « هالیوودی » است . یعنی سکس ، خشونت  و مواد مخّدر بزرگترین منبع درآمد ملّی ایالات متحده است واین مدینه ی فاضله و پایان تاریخ است.

این فکر و تئوری نظام لیبرال سرمایه داری القا می کند که نظام لیبرال سرمایه داری ، پایان تاریخ است و مهدی (عج ) دروغ است وانتظار عدالت ، انتظار عبثی است و جهان سر و ته معقولی ندارد و تاریخ ، اصولا جهت و غایتی ندارد و خلاصه شما را سر کار گذاشته اند و اصلا عدالت ، امری مهمل در این فرهنگ است. پس هر کس له شد، شد و هر کس هر چه کرد ، کرد . تقدیر شما مستضعفان عالم را در مراکز سرمایه و ستم می نویسند و هیچ کس  در کنار شما نیست. شما محرومان دنیا تنهایید و مبادا خیالات برتان دارد که مهدی ( عج ) خواهد آمد و باید زمینه را آماده کنیم و باید به سمت عدالت حرکت کنیم تا او بیاید! مهدی ( عج ) دروغ تاریخی است و شما برده ها باید به همین زنجیر هایی که به گردن شما انداخته ایم افتخار بکنید.

این ایدئولوژی لیبرال سرمایه داری است که نه تنها با انتظار عدالت ، بلکه با مفهوم عدالت هم مخالف است، آنان « حق و ذی حق » را صرفا اموری قراردادی می دانند و نسبت به هر گونه داوری ارزشی درخصوص جهت جهان و این که جهان ، جهت و غایتی دارد ، آلرژی دارند و یکی ، دو قرن است که سعی کردند اصلا عقربه ی قطب نمای تاریخ را از جا بکنند که یعنی ببینید تاریخ به سمت خاصی در حرکت نیست و پشت جامعه ی جهانی و حیات بشری غایت الهی نخوابیده و وقتی غایات و اهداف درست را گم و گور کردند، خود بشریت هم گم و گور خواهد شد و به نهلیزم می رسد و آن وقت است که همه چیز مخلوطی از واقعیت و تخیل خواهد بود و  در این فضاست که جوامع ضعیف تر  سیبل برای جوامع قوی تر و هدفی خوب برای اربابان زر و زور و تزویر در دنیا می شوند.

بخش مهدویت تبیان

اصلاحات مهدوی، اصلاحات علوی

مسئله عدالت اجتماعی مهم ترین محور اصلاحات مهدوی است. بزرگ ترین گناهان و منكرات از دیدگاه اسلام ظلم و نادیده گرفتن حقوق مردم است همان گونه كه امیرالمۆمنین علیه السلام می فرماید: ایاك والظلم فانه اكبرالمعاصی.

پژوهش درباره امر به معروف و نهی از منكر در صورتی بازدهی افزون تری خواهد داشت كه معلوم شود چگونه، با چه روشی و از كجا باید آغاز شود. زمینه سازان حكومت حضرت بقیه الله اعظم برای اینكه به هدف خود یعنی زمینه سازی برای حكومت آن بزرگوار برسند باید در گام اول بدانند اصلاحات از منظر آن حضرت چیست و در گام بعدی این اصلاحات چگونه و از كجا آغاز خواهد شد و اولویت هایی كه در اصلاحات باید مورد توجه قرار گیرد كدام است. بیان اجمالی اصلاحات از منظر بقیه اله اعظم این است كه اصلاحات مهدوی همان اصلاحات علوی است، یعنی سیاست ها و سیره امام عصر(عج) دقیقاً همان سیره و سیاست های امیرالمۆمنین(علیه السلام)در دوران حكومتش است. این مسئله هم از نظر تحلیل قابل اثبات است و هم امام صادق(علیه السلام) به طور مشخص به آن تصریح فرموده است. مرحوم كلینی در جلد اول اصول كافی از حمادبن عثمان نقل می كند كه وی دربارة لباس امام صادق(علیه السلام) سۆال می كند. امام از جمله می فرماید: ان قائمنا اهل البیت اذا قام لبس ثیاب علی و سار بسیرته  ضمن اینكه امام توضیح می دهد كه هر امامی آن گونه زندگی می كند و آن گونه لباس می پوشد كه به طور معمول مردم آن زمان لباس می پوشند و زندگی می كنند ولی به طور خاص اشاره می كند كه وقتی ولی الله الاعظم ظهور می كند لباسش نظیر لباس جدش امیرالمۆمنین(علیه السلام) و سیرة او در زندگی و حكومت همان سیره امیرالمۆمنین است. این نكته نشان می دهد كه تحول اساسی و ریشه ای در جامعه جز از این طریق امكان پذیر نیست یعنی اصلاحات باید از طریق رهبران جامعه آغاز شود. معروف باید از طریق رهبران جامعه به جامعه منتقل شود. زدودن منكر باید از طریق عمل به جامعه منتقل شود.

اگر هزاران اجلاس و سمینار برگزار كنیم. سخنرانی و تبلیغ كنیم ولی عمل رهبران جامعه به گونه ای دیگر باشد. اثر ندارد یا اثر كمی دارد. امام صادق(علیه السلام) می فرماید لباس من مثل لباس مردم زمان خودم است ولی امام مهدی(ارواحناله افدا) وقتی ظهور می كند لباس ساده تری می پوشد كه علی(علیه السلام) می پوشید، و به گونه ای زندگی می كند كه علی(علیه السلام) زندگی می كرد، سیاست كشورداری او نیز مانند امیرالمۆمنین خواهد بود.

كلینی نقل می كند معلی بن خنیس كه از یاران نزدیك امام صادق(علیه السلام) بوده است، می گوید: روزی در محضر امام بودم و درباره اوضاع حكومت بنی عباس مطالبی را مطرح كردم آن گاه به طور اشاره گفتم اگر شما حكومت را به دست آورید ما هم در كنار شما به نام و آب و نوایی می رسیم و زندگی خوشی را خواهیم داشت امام بلافاصله نگاه تندی به من كرد و فرمود هیهات یا معلی هیهات اگر زمام به دست من برسد. این گونه كه الان زندگی می كنم، زندگی نخواهم كرد و اطرافیانم نیز آن گونه كه اطرافیان آنها زندگی می كنند، نخواهند بود.

امام صادق می فرماید، سیاست های من همانند امیرالمۆمنین خواهد بود با این تفاوت كه در عصر امیرالمۆمنین(علیه السلام) امكان بخشی از اصلاحات وجود نداشت.

امیرالمۆمنین(علیه السلام) موفق نشد یك سلسله اصلاحات را در جامعه فردی عملی كند و خودش نیز صریحاً این مطلب را مطرح فرموده است. كلینی در جلد هشتم كافی سخنرانی بسیار جانسوزی را از امیرالمۆمین نقل می كند. امام در آن بیان می فرماید كه انحرافات جامعه از كجا ریشه می گیرد. بعد می فرماید یك سلسله اصلاحات باید انجام شود كه من قدرتش را ندارم، جامعه كشش آن را ندارد. یك مورد آن را خواستم انجام دهم، بخشی از سپاه شورش كرد. من از اختلاف و تفرقه ترسیدم و گفتم هر چه می خواهید بكنید، ولی در عصر بقیه الله الاعظم(علیه السلام) زمینه برای همه گونه اصلاحات و برای فراگیر شدن اسلام اصیل در جامعه فراهم است. صرف نظر از این تفاوت، سیاست های امام عصر(عج) همان سیاست های علوی است. مجموعه سیاست های امیرالمۆمنین(علیه السلام) در دوران حكومتش شامل سیاست های اداری، فرهنگی، اقتصادی، امنیتی، در جلد چهارم موسوعه الامام علی بن ابی طالب(علیه السلام) فی الكتاب والسنه والتاریخ آمده است. ما با الهام از این سیاست ها و به طور خاص سیاست هایی كه بقیه الله الاعظم به آنها اولویت می دهد و در حكومت زمینه سازان آن حضرت باید اولویت داشته باشد. مهم ترین منكری كه با آن مبارزه می كند، مهم ترین معروفی كه مردم را به آن دعوت می كند، و برجسته ترین اصلاحاتی كه در زمان حكومت آن حضرت تحقق می یابد را بیان می كنیم. محورهای اساسی تحولاتی كه در زمان آن حضرت تحق پیدا می كند عبارت است از: عدالت اجتماعی، مبارزه با فقر، اصلاحات اداری، امنیت اجتماعی، امنیت قضایی، رشد فرهنگی، وحدت كلمه و حتی مسئله بهداشت و فراگیر شدن سلامتی در جامعه.

مسئله عدالت اجتماعی مهم ترین محور اصلاحات مهدوی است. بزرگ ترین گناهان و منكرات از دیدگاه اسلام، ظلم و نادیده گرفتن حقوق مردم است. همان گونه كه امیرالمۆمنین می فرماید: ایاك والظلم فانه اكبرالمعاصی ما اگر در پی اصلاح منكرات هستیم باید از بزگترینش شروع كنیم. و آنچه در برجسته ترین روایات فرقین در این زمینه، به طور متواتر بلكه فوق حد تواتر نقل شده همین است كه مهم ترین كاری كه ولی عصر(عج) انجام می دهد تحقق بخشیدن به عدالت در جامعه به معنای كامل است: یملاالله به الارض قسطا وعدلا اگر حتی یك روز از دنیا باقی مانده باشد آن روز آن قدر طولانی خواهد شد كه این وعده تحقق پیدا كند. پس از اینجا معلوم می شود كه زمینه سازان حكومت امام مهدی(علیه السلام) از كجا باید شروع كنند و اولین اولویتی كه برای برخورد با منكرات باید به آن بپردازند كدام است. اگر عدالت در جامعه تحقق پیدا كند. به دنبالش همه آرمان ها تحقق خواهد یافت. به همین دلیل است كه قرآن كریم وقتی می خواهد هدف بعثت انبیاء را ذكر كند، می فرماید: لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا مهم الكتاب و المیزان لیقوم الناس بالقسط، هدف عدالت است.

این مسئله بسیار مهم است و معروف های دیگر در پی آن خواهند آمد.نظام اسلامی و دستگاه های سیاسی، اجرایی، فرهنگی، قضایی و تقنینی همه باید برای زمینه سازی حكومت آن حضرت در این جهت سوق داده شوند در حكومت حضرت مهدی(عج) اولویت با عدالت است و تا آن روز قطعاً عدالت به مفهوم كاملش تحقق پیدا نخواهد كرد.

امیدواریم به وسیله پژوهش هایی كه صورت خواهد گرفت. مشخص شود كه چرا در مسئله امر به معروف و نهی از منكر از منكر تاكنون موفق نبوده ایم و راه كارهایی برای اصلاح امور ارائه گردد.

بخش مهدویت تبیان