عطر انتظار

گـرچه خسته ام، گـرچه دلشكسته ام، بـاز هـم گشـوده ام درى به روى انتظار تـا بگـویمت، هنـوز هـم به آن صـداى آشنا امیـد بسته ام.

اى تو صاحب زمان! اى تو صاحب زمیـن! دل،‌جدا ز یاد تو آشیانه اى خـراب وبى صفاست یاد سبز و روح بخـش تـو یاد لطف بـى نهایت خـداست كـوچه باغ سینه ام، اى گل محمدى، به عطر نامت آشناست آنكه در پى تـو نیست، كیست؟ آنكه بـى بهانه تـو زنـده است، در كجاست؟

اى كرامت وجود! باد غربتى كه مى وزد به كوچه هاى بى تـو، بـوى مرگ مـى دهـد، ـ بـوى خستگى، فسـردگـى ـ كـوچه ها در انتظار یك نسیـم روح بخـش، یك پیـام آشنـا و دلنـواز، سینه را گشـوده انـــد. كـوچه هـاى مـا همیشه عاشق تـو بـوده انـد.

اى كبوتر دلـم هوایى محبتت! سینه ام، آشناى نعمت غم است گر هزار كـوه غم رسـد، هنـوز هـم كـم است از درون سینه ام نـاله هاى مـرغ خسته اى به گـوش مـى رسـد. بال هاى زخمـى ام، نیازمنـد مـرهـم است.

صبحگاه جمعه ها آفتاب یاد تـو ز نـدبه هاى ما طلـوع مـى كنـد. آنكه شب پـس از دعا، با سرود اشتیاق و نغمه امید، با دلـى سفید خـواب رفته است، روز را به شـوق دیدنت شروع مـى كند اى تـو معنى امیـد و آرزو! اى بـراى انتظار عاشقانه، آبـرو! عشق هاى پاك، در میان خنده ها و گریه هاى عاشقان، پیـش عصمت الهى ات، خضـوع مى كند.

اى بهانه اى براى زیستـن! اشتیاق، همچو سبزه بهاره هر طرف دمیده است. جمكران، جلوه اى از انتظار و شـوق ماست اى بهار جاودان، اى بهار آفـریـن، مـا در انتظار مقـدم تـوییـم، اى امیـد آخـریـن!

اى عزیز دل، پناه شیعیان اى فـروغ جـاودان! سـایه بلنـد نام و یاد تـو، از سر و سراى عاشقان بیقرار، كـم مباد قامت بلند شوق، جز بـر آستـان پـرشكـوه انتظار، خـم مبـاد.

کجا روم من از این در که خانه ام اینجاست

کبوتر تو ام و آشیانه ام اینجاست

اگر چه بال و پر من شکسته اما شکر

نشسته ام به سرایت که لانه ام اینجاست

دلم گرفته بهانه برای دیدن تو

نمی روم من از اینجا بهانه ام اینجاست

به هر کرانه که رفتم دلم نشد آرام

بیا بگو به دل من کرانه ام اینجاست

به هر نشان که به من گفته شد سفر کردم

که آخرین خبر و هم نشانه ام اینجاست

دلم به هر سفری رفته باز برگشته

کجا روم که دل جاودانه ام اینجاست

ترانه های دل من فقط تو را جوید

که صاحب نمک این ترانه ام اینجاست

اگر دلم به دل تو مقیم گردیده

زپیش دل نروم من که خانه ام اینجاست