با یکی از دانشجویان دکترای دانشگاه داشتیم ناهار میخوردیم. توی سلف دانشگاه زده که آقا، ناهارتو که خوردی، ظرفتو ور دار بیار تحویل بده. ناهارمون که تموم شد، گفتم:

-         ظرفتو ور نمیداری؟

-         نه

-         چرا؟ زدن که تحویل بدید.

-         نه خودشون میان ور میدارن، کاری که نمیکنن، حداقل این کارو بکنن.

-         خب اینجوری که میگی، اونایی که مثل منو شما مثل امروز دیر دیر میان ناهار، جایی واسه نشستن نخواهد بود.

-         نه خودشون ور میدارن.

نمیدونم دیگه چی بگم.

طرف 30 سالشم هست.

همین.

کارتای ورود به جلسه، اومده. مثل پارسال، جمعه ساعت 8 صبح. البته این دفعه دیگه دانشگاه امیرکبیر نیستم و یه دانشگاه دیگم. فک کنم فنی حرفه ای. فک کنم نسبت به امیرکبیر نزدیک تر باشه، فوق فوش یک ساعت و نیمه انشالله میرسم. از الان یه ذره دل شوره دارم، ینی دل شوره که نه، یه جورایی ترس. میترسم. خب خراب شد که خراب شد. یه ذره دقت کنم، انشالله رتبم خیلی بهتر از 234 پارسال میشه. یه وقتم دیدی همونم نتونستم بیارم. خدا رو چه دیدی.

خلاصه یه ذره بیش از حد ترس دارم.

بارالها، توکل به تو.