در طی دوران جنگ برای برخی رزمندگان شرایطی پیش آمد تا بیش از همه مصیبت هایی که براهل بیت علیه السلام وارد شده بود رادرک کنند.دوران اسارت یکی از آن شرایط بود.اهل استان فارس بود.قبل ازاینکه به اسارت دشمن درآیندمدیر کاروان حج بود.حاج منصور سنگ صبوری بود برای جوان ترها.به همه امید می دادو..فعالیت اودر اردوگاه بسیاری از مشکلات وگرفتاری ها رابرطرف می کرد.گذشت تا سال 1367اوشناسایی  شد.خیلی زیر شکنجه بعثی ها قرار گرفت.تااینکه ایشان مریض میشوندوکمترازیک ماه در این حال بود.بعثی ها به اوآمپول اشتباهی ترزیق کردند!در جلوی چشم نماینده صلیب سرخ روی زمین افتادودقایقی بعدبه شهادت رسید.همه اردوگاه در غم فراق

اوسوخت.

آقای ابوترابی می گفت: "همان شب یکی از برادران در آن اردوگاه خواب می بیندکه مادر سادات،حضرت فاطمه زهراسلام الله علیها،وارد اردوگاه شدند.سه نفر از خانم ها هم ایشان را همراهی میکردند.خانم فاطمه زهراسلام الله علیها مستقیما تشریف آوردند به همین آسایشگاهی که شهید حاج منصورزرنقاش

در آن به شهادت رسیده بودند.حضرت زهرا سلام اله علیها می فرمایند که حاج منصور از ماست ،می خواهیم اورا با خودمان ببریم"

راوی :یکی از آزادگان از قول حجت السلام ابوترابی

پدر سردار شهيد حاج قاسم ميرحسيني؛ قائم‌ مقام لشكر 41 ثارالله تعريف مي‌كند:

هيچ وقت نشد كه ميرقاسم از ما چيزي بخواهد. آخرين باري كه به مرخصي آمدهبود، رو به من كرد و گفت: يكي از گاوهايت را به من بده! گفتم: بابا جان اين چه حرفياست، همه‌اش مال توست.

گفت: براي مخارج شهادتم مي‌خواهم.

با هم به طويلهرفتيم و دست گذاشت روي يكي از گاوها و گفت: اين را مي‌خواهم.گفتم: باشه بابا

براي تو.

پس از چند روز دوباره به جبهه برگشت. راديو مارش حمله مي‌زد. از اتاق بيروندويدم يكي ازگاوها ماغ مي‌كشيد و خودش را به در و ديوار مي‌كوبيد و يك لحظه آرام وقرار نداشت. همان گاوي بود كه قاسم روي آن دست گذاشته بود. انگار داشتند او را به مسلخ مي‌بردند بعدها كه فكرش را كردم، ديدم كار آن گاو، مصادف با همان ساعت و روزشهادت قاسم بود.

من و شهيد ابوالفضل شفيعي با هم دوست بوديم. شب عمليات خيبر در كنار هم حركت مي‌كرديم كه به ما حمله شد و عده‌اي از بچّه‌ها زخمي شدند.

چون ما فرصت توقف نداشتيم، به پيشروي ادامه داديم. صبح، وقتي به عقب برگشتيم باپيكر غرقه به خون ابوالفضل مواجه شديم كه دو دستش قطع شده بود و جاهاي مختلف بدنش تير و تركش خورده بود. يكي از بچه‌ها كاغذي را كه وصيت نامه‌اش بود از جيب او بيرون كشيده  و خواند. در آن نوشته بود:

خدايا! دوست دارم همان گونه كه اسمم را ابوالفضل گذاشته‌اند مثل حضرت ابوالفضل شهيد شوم.

زمانی کزروس به کورش بزرگ گفت:

چرا از غنیمت های جنگی چیزی را برای خود برنمی داری

و همه را به سربازانت می‌بخشی؟

کورش گفت:

قانون یکم

به شما جسمی داده شده. چه جسمتان را دوست داشته یا از آن متنفر باشید، باید بدانید که در طول زندگی در دنیای خاکی با شماست.

قانون دوم

در مدرسه‌ای غیر رسمی و تمام وقت نام‌نویسی کرده‌اید که "زندگی" نام دارد. در این مدرسه هر روز فرصت یادگیری دروس را دارید. چه این درس‌ها را دوست داشته باشید چه از آن بدتان بیاید، پس بهتر است به عنوان بخشی از برنامه آموزشی برایشان طرح‌ریزی کنید.

ایمان داشتن:

ایمان داشتن یعنی دانستن اینکه هرروز یک شروع و یک آغاز جدید است.

با ایمان و اعتقاد است که معجزات روی می دهند و رویاها به واقعیت تبدیل می شوند.

ایمان داشتن یعنی دیدن فرشتگان که در میان ابر ها به رقص مشغول اند.

ایمان داشتن یعنی دانستن ارزش یک قلب..

ایمان داشتن یعنی این که ما تنها نیستیم 

و اینکه زندگی یک هدیه است و اینک نوبت ماست که آن را دوست بداریم .

خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت:

یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم!

زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما تو آسمان را ندیدی "

راستی عزیزم، بالهایت را کجا جا گذاشتی ؟

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد"

آنوقت رو به خدا کرد و گریست ..................

هزار و یک اسم داری و من از آن همه اسم 
"لطیف " را دوست تر دارم 
که یاد ابر و ابریشم و عشق می افتم 
خوب یادم هست از بهشت که آمدم 
تنم از نور بود 
و پر و بالم از نسیم 
بس که لطیف بودم 
توی مشت دنیا جا نمی شدم 
اما زمین تیره بو د و کدر بود و ..........
حالا تنها یادگاری ام از بهشت و ازلطافتش 
چند قطره اشک است که گوشه ی دلم پنهانش کرده ام
گریه نمی کنم تا تمام نشود 
می ترسم بعد از آن از چشم هایم سنگ ریزه ببارد....

خداوندا سراسر نیازم و تو بی‌نیاز

وجودم سیاه است و تو پاك و ناب

...

ترسم از این است ای یكتای بی‌نیاز

گناهانم حائل شوند

هوس‌ها و امیال دنیوی وجودم را پر كنند

آنگاه به چشم تو بنده‌ی مترود گردم

و با كوله‌باری از گناه و كیسه‌ای پر از نیازمندی

تنها و بی‌كس در منجلاب دنیا فرو روم

دست‌گیرم باش ای بی‌نیاز