عفونت بيمارستاني هرساله بیش از یک میلیون نفر در حالی که برای درمان بیماری‌های دیگر در بیمارستان پذیرش می‌شوند، دچار عفونت‌هایی می‌گردند. اگر چه بسیاری از بیمارستان‌ها در حال آماده ‌سازی برای مبارزه با این شرایط هستند ولی هنوز هم از بین بردن عفونت‌های بیمارستانی به صورت کامل امکان ‌پذیر نیست. با ظهور تکنولوژی، به طور گسترده پیش رفتی در تکنیک‌ها و تدابیر برای جلو گیری از عفونت بیمار در زمان بستری شدن در بیمارستان به وجود آمده است. با این حال، از بین بردن یا جلو گیری از عفونت‌های بیمارستانی به طور کامل ممکن نیست. عفونتی که بیمار پس از بستری شدن در بیمارستان به آن دچار می‌شود یکی از جدی‌ترین نگرانی‌ها در طول تاریخ پزشکی به شمار می‌رود. در بسیاری از کشورها (اعم از توسعه یافته و در حال توسعه)، پزشکان و کار کنان بیمارستان برای جلو گیری از هر نوع احتمال عفونت در زمان بستری شدن بیمار آموزش می‌بینند. با این وجود، آگاه کردن بیماران و افراد ملاقات کننده، از این موقعیت‌ها و آموزش آنها برای جلو گیری از چنین عفونت‌هایی بسیار حائز اهمیت است. عفونت بیماریی است که یک فرد سالم از طریق هر وسیله‌ای (مانند لمس یک شی‌ء یا فرد آلوده، از طریق استنشاق هوای آلوده به میکروب یا باکتری‌های بیماری‌زا و یا از طریق مایعات بدن که حاوی میکروب‌ها، ویروس‌ها، انگل‌ها یا باکتری‌هایی که باعث بروز بیماری در یک فرد سالم می‌گردند) به آن مبتلا می‌شود. عفونت‌هایی که در بیمارستان‌ها رخ می‌دهند با نام عفونت‌های بیمارستانی شناخته می‌شوند (HAI). آن‌ها به طور عمده شامل عفونت ریه‌ها، خون، پوست، دستگاه ادراری و غیره می‌باشند. چه کسی می‌تواند به عفونت بیمارستانی دچار شود؟ هر بیماری که در بیمارستان بستری می‌شود شانس ابتلا به عفونت‌های بیمارستانی را دارد. همان گونه که در بالا ذکر شد، افرادی که دارای سیستم ایمنی ضعیف هستند (افرادی که از بیماری‌های ضعف سیستم ایمنی مانند ایدز یا بیماری‌های دیگری که سیستم ایمنی را تضعیف می‌کنند رنج می‌برند) بیشتر در برابر چنین بیماری‌هایی آسیب ‌پذیرند. نه تنها بیماران بستری شده در بیمارستان بلکه افراد ملاقات کننده نیز در معرض خطر ابتلا به عفونت‌های بیمارستانی قرار دارند. عوامل دیگری نیز به این شرایط کمک می‌کنند شامل: ماندن طولانی بیمار در بیمارستان، استفاده از روش‌ها و ابزار غیر بهداشتی در عمل جراحی یا هر درمان دیگر، استفاده‌ی نادرست از داروها از جمله استفاده بیشتر یا کمتر از آنتی بیوتیک‌ها که ممکن است منجر به افزایش مقاومت باکتری به این داروها گردد، عدم رعایت بهداشت و غیره. رایج‌ترین عفونت‌های بیمارستانی کدامند؟ در بین بیماران، ابتلا به عفونت‌های جریان خون، ذات الریه، عفونت ریه‌ها و زخم‌ها و غیره در زمان بستری شدن بسیار شایع می‌باشند. در زیر به چند نمونه از رایج‌ترین عفونت‌های بیمارستانی اشاره می‌شود: استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی ‌سیلین(MRSA): رایج‌ترین باکتریی است که از طریق عفونت گسترش می‌یابد. این باکتری در پوست و سایر قسمت‌های بدن مانند بینی افراد یافت می‌شود. باکتریMRSA از طریق زخم یا بریدگی به بدن فرد وارد می‌شود و او را آلوده می‌کند. باکتری MRSA در برابر بسیاری از آنتی بیوتیک‌ها مقاوم است در نتیجه درمان عفونت حاصل از این باکتری بسیار دشوار است. MRSA یکی از شایع‌ترین عفونت‌هایی است که فرد در مدت زمان بستری در بیمارستان به آن دچار می‌شود. انتروکوک مقاوم به وانکو مایسین(VRE): این باکتری، دستگاه ادراری، روده یا جریان خون بیمار را آلوده می‌کند. این باکتری هنگام مصرف گوشت یا تماس با حیوان حامل باکتری، از طریق زخم‌ها یا بریدگی‌ها وارد بدن بیمار می‌شود و تا زمان مصرف آنتی بیوتیک به حالت نهفته باقی می‌ماند. این نوع از عفونت اغلب در زمان بستری شدن بیمار رخ می‌دهد. عفونت باکتری مولد آنزیم ای اس بی ال(ESBL): این باکتری از طریق مدفوع فرد آلوده انتقال می‌یابد. بدترین چیز در مورد باکتری‌های مولد ای اس بی ال این است که آنها می‌توانند روش‌های تولید ای اس بی ال را به باکتری‌های دیگر انتقال دهند (آنزیم‌های بتالاکتاماز طیف گسترده، آنزیم‌هایی هستند که به وسیله‌ی باکتری‌ها تولید و باعث تسریع واکنش‌های بیو شیمیایی در بدن می‌شوند که منجر به عوارض پزشکی می گردد) و گونه‌های این باکتری‌ها به سرعت در برابر آنتی بیوتیک‌های رایج مقاوم می‌شوند. عفونت باکتری‌های مولد ای اس بی ال نیز از جمله‌ی رایج‌ترین عفونت‌های بیمارستانی به شمار می‌روند. ذات الریه، که قبلاً ذکر شد یکی از رایج‌ترین عفونت‌های بیمارستانی به شمار می‌رود. پسودوموناس آئروژینوزا: یکی از بد نام‌ترین پاتوژن‌هایی است که در برابر بسیاری از آنتی بیوتیک‌های مورد استفاده مقاومت می‌کند، و می‌تواند باعث آندوکاردیت‌ها (عفونت درون شامه‌ی قلب)، عفونت‌های گوارشی و عفونت‌های دستگاه تنفسی در بیماران گردد. اقدامات احتیاطی لازم: مطمئن باشید بیمارستانی که بیمار در آن بستری شده است سیاست‌های بهداشتی دقیق را دنبال می‌کند و کارکنان بیمارستان نیز آنها را درک و پیروی می‌کنند. اطمینان حاصل کنید که تجهیزات استفاده شده در طول درمان به درستی سترون می‌شوند و کسی که بیمار را درمان می‌کند از دست کش استفاده می‌کند و قبل و بعد از معاینه و درمان دست‌های خود را می‌شوید. با پزشک خود درباره‌ی بیماریی که به آن مبتلا هستید (یا بیمار دیگربه ان مبتلا است) و سابقه‌ی پزشکی خود گفتگو کنید چرا که ممکن است او را در درک و تأیید درمان و مراقبت از عفونت‌های احتمالی یاری کند. اگر فردی از باز دید کنندگان در حال حاضر به بیماریی مبتلا است که می‌تواند منجر به عفونت بیمار در بیمارستان شود در چنین حالتی باید از وی درخواست کنید تا از بیمار دیدار نکند مگر این که بیماری وی مسری نباشد. بیمارانی که به بیماری‌های مسری مبتلا هستند باید جدا از دیگران نگه داری شوند و کارهای لازم به منظور قرنطینه کردن بیمار باید انجام گردند.

سركه سيب و خواص داروي آن

سرکه‌ی سیب از شراب سیب یا مخلوط سیب و انگور تهیه می‌شود. این ماده یک درمان سنتی شناخته شده برای تعدادی از بیماری‌ها از جمله آرتروز به شمار می‌رود. در این مقاله در باره‌ی این سرکه و چگونگی کمک آن به کاهش درد آرتروز اطلاعات بیشتری را به دست می‌آوریم.

سرکه‌ی آلی و تصفیه نشده حاوی بسیاری از آنزیم‌های مفید، سلولز و اسِتو باکتر است که با عنوان مادر سرکه شناخته می‌شوند. مادر سرکه داری چندین خاصیت بهداشتی است ولی معمولاً در طول فرایند پالایش از بین می‌رود. سرکه‌ی سیب هم چنین با عنوان سرکه شناخته شده و از مخلوط سیب و انگور تهیه می‌شود. برای تهیه‌ی این سرکه، اول سیب‌ها را خرد می‌کنند تا آب آن گرفته شود، و پس از آن به منظور القاء فرایند تخمیر الکلی به آن مخمر می‌افزایند.
در تخمیر الکلی، ابتدا قند به الکل و سپس با اضافه کردن استو باکتر یا باکتری تشکیل دهنده‌ی اسید استیک به سرکه تبدیل می‌شود.
مصریان از 3000 سال قبل از میلاد برای درمان طیف گسترده‌ای از مشکلات بهداشتی از سرکه‌‌ی سیب استفاده می‌کردند. بقراط، پدر طب مدرن نیز به استفاده از سرکه‌ی سیب به علت خواص درمانی آن اعتقاد داشت. بنا بر این، این سرکه از زمان‌های قدیم بخشی از طب سنتی بوده است.
اما جای تعجب است که تحقیقات اندکی در باره‌ی خواص درمانی سرکه‌ی سیب انجام شده است. بنا بر این، همان طور که پزشکان و علاقه‌مندان به روش‌های درمان طبیعی ادعا می‌کنند، شواهد مسلم علمی از بسیاری از فواید بهداشتی این سرکه حمایت نمی‌کنند. با این حال، برای درمان بیماری‌هایی مانند دیابت و آرتروز اغلب از آن استفاده می‌شود. بیایید قبل از پرداختن به جزئیات چگونگی کمک این سرکه در کاهش علائم آرتروز، در باره‌ی آرتروز و علل آن بیشتر بدانیم.

اطلاعات بیشتر درمورد التهاب مفاصل

آرتروز یک بیماری است که با درد و التهاب مفاصل مشخص می‌شود و شامل بیش از 100 بیماری یا نوع است. شایع‌ترین انواع آرتروز، استئو آرتریت و آرتریت روماتوئید می‌باشند. آرتروز در نهایت به مفاصل بدن آسیب می‌رساند.
آرتروز بیماریی است که درآن بافت غضروفی مفاصل دچار تخریب می‌شود که پیش رونده است. و این باعث التهاب، درد و سفتی در ناحیه‌ی مفصل می‌گردد. از طرف دیگر، آرتریت روماتوئید یک بیماری خود ایمنی است که در آن سیستم ایمنی به غشاء پوشاننده‌ی موجود در مفاصل حمله کرده و آسیب می‌رساند و باعث التهاب و تغییر شکل مفاصل می‌شود.
بسیاری از کار شناسان معتقدند که تجمع بلورهای اسیدی در مفاصل یکی از عوامل کمک کننده‌ی مهم در ابتلا به آرتروز است. و ثابت شده است که این تجمع مسئول ایجاد سفتی و درد در ناحیه‌ی مفاصل است.

سرکه‌ی سیب و آرتروز

از سرکه‌ی سیب آلی و خام، به عبارت دیگر، پردازش نشده یا فیلتر نشده، معمولاً برای درمان آرتروز استفاده می‌شود، زیرا ادعا می‌شود که این سرکه در کاهش درد و التهاب مفاصل بسیار مؤثر است. چگونه این سرکه می‌تواند درد و التهاب آرتروز را کاهش دهد؟
سرکه یک پاک کننده‌ی قوی است و به همین دلیل می‌تواند سینک ظرفشویی را به خوبی تمیز نماید. و اگر نوشیده شود، می‌تواند به حذف بلورهای اسیدی که در مفاصل ساخته می‌شوند کمک کند. تجمع بلورهای اسیدی در مفاصل یک عامل کمک کننده‌ی مهم در ابتلا به آرتروز است. سرکه‌ی سیب می‌تواند این بلورهای اسیدی را حل و درد و سفتی ناشی از آرتروز را کاهش دهد.
علاوه براین سرکه هضم غذا را بهبود می‌بخشد. سرکه اساساً اسید استیک است، و اسید استیک می‌تواند جذب مواد معدنی از غذا را افزایش دهد. بنا بر این، اگر سرکه‌ی سیب رقیق شده، قبل از غذا مصرف شود گوارش مناسب غذا و جذب مواد معدنی را تضمین می‌کند. و این به نوبه‌ی خود، می‌تواند برای بیماری‌هایی مانند آرتروز که با کم بود مواد معدنی خاص مانند کلسیم ارتباط دارند مفید باشد. مواد معدنی مانند کلسیم و منیزیم برای سلامت استخوان‌ها و مفاصل بسیار مهم هستند.
بدن ما دارای یک تعادل طبیعی PH است، که اختلال در آن می‌تواند در بیماری‌های متعددی نمود یابد. اعتقاد بر این است که زمانی که PH بدن کاهش می‌یابد، مواد معدنی قلیایی مانند کلسیم، پتاسیم و منیزیم را برای خنثی کردن اسیدیته‌ی بدن از استخوان‌ها و اندام‌های دیگر خارج می‌کند. اغلب درداخل و اطراف مفاصل افراد مبتلا به آرتروز ضایعات کلسیم یافت می‌شود. سرکه‌ی خام و آلی می‌تواند به حل چنین رسوباتی کمک کرده و با باز گرداندن PH طبیعی بدن از بروز این بیماری در آینده جلو گیری کند. اگر چه سرکه ماده‌ای اسیدی است، ولی به محض پردازش در بدن، یک پس مانده‌ی قلیایی را به جا می‌گذارد.
خواص آنتی اکسیدانی سرکه‌ی سیب به اثبات رسیده است. بنا بر این، می‌تواند سلول‌ها و بافت‌های بدن را از تأثیرات مخرب رادیکال‌های آزاد محافظت نماید. معلوم شده است که آسیب‌های ناشی از رادیکال‌های آزاد با بیماری‌های حاد شونده مانند آرتروز در ارتباط است.
فرض بر این است که آرتروز با تجمع سموم و مواد زائد متابولیک در مفاصل که باعث محدود شدن حرکات آنها می‌شود ارتباط دارد. سرکه‌ی سیب آلی و خام، می‌تواند این سموم را جذب و از بدن خارج کند. پکتین‌های موجود در این سرکه می‌توانند به جذب سموم و مواد زائد متابولیک کمک کنند.

استفاده از سرکه برای درمان آرتروز

» برای کاهش درد و ناراحتی مفصل ملتهب می‌توان به صورت موضعی از سرکه‌ی سیب استفاده کرد، و یا برای حصول نتایج بهتر همراه با عسل ان را میل نمود. برای استعمال خارجی، می‌توان سرکه را با نارگیل یا روغن زیتون مخلوط کرده و مفصل ملتهب را با آن ماساژ داد.
» سرکه‌ی خام به شدت اسیدی است، پس بنا بر این، باید قبل از مصرف رقیق شود. شما می‌توانید 1 یا 2 قاشق چای خوری از سرکه را با حدود 8 اونس آب مخلوط کرده و قبل از غذا مصرف کنید. هم چنین می‌توانید 1 یا 2 قاشق چای خوری عسل خام (ترجیحاً عسل مانوکا) را به مخلوط اضافه کنید. عسل می‌تواند آن را مفیدتر و خوش طعم تر کند. سرکه معمولاً 2 یا 3 مرتبه در روز قبل از غذا مصرف می‌شود.
درست است که شواهد علمی کافی برای حمایت از تأثیر سرکه‌ی سیب در درمان آرتروز وجود ندارد، با این حال، بسیاری از مصرف کنندگان ادعا می‌کنند که از این سرکه بهره‌ی فراوان برده‌اند. بنا بر این همیشه عاقلانه‌ترین کار این است که قبل از استفاده از هر گونه داروی جای گزین با یک متخصص مشورت کنید مخصوصاً اگر از یک بیماری رنج می‌برید. هم چنین سرکه می‌تواند با داروهای خاص تداخل داشته باشد. بنا بر این، قبل از استفاده از این سرکه برای مقاصد دارویی در صورت مصرف هر نوع دارو یا مکمل حتماً با پزشک متخصص خود مشورت کنید.
تذکر: اطلاعات ارائه شده در این مقاله صرفاً جهت آگاهی خوانندگان است، و نباید به عنوان جای گزین برای توصیه‌‌های یک متخصص استفاده شود.