در عالم معنا، از تعصبات و تنگ‌نظری‌‌ها که بگذریم، واقعیت آن است که مولانا یک صداست که در هر جای جهان که بهتر شنیده شود، به آنجا بیشتر تعلق دارد. به عنوان مثال، اگر کسی در صحراهای آفریقا یا در دشت‌های سیبری یا در سرزمین‌های دور آمریکای لاتین یا آمریکای شمالی یا در جزیره‌ای دور در اقیانوس ارام حرف او را بهتر و عمیق‌تر از من فارسی زبان بفهمد و هضم کند، آن‌ وقت در باطن مولوی بیشتر از من به او تعلق دارد. میراث مولوی آوا و صوت نیست بلکه یک صداست که حامل پیامی است که بیش از همه به آن گوش و آن دلی تعلق دارد که او بهتر بفهمد و بشنود. بلا تشبیه، پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم)، رسول عربی است اما تاریخ تمدن اسلامی نشان می‌دهد که صدای او در خارج از عربستان بهتر شنیده شده است تا در مولد او و در عین حال این مطلب چیزی از افتخار عرب در عربی بودن رسول خدا (صلی الله علیه و سلم) کم نمی‌کند. در عالم معنا، اینجایی یا آنجایی 

رسول اكرم(ص) بالاترین و والاترین شخصیت بشری است (چنانچه در میان نصوص دینی نیز قرآن مجید بدیلی ندارد) و از این رو اعظم و اكبر امامان شیعه یعنی علی (ع) فدایی ایشان بوده و بارها جانشان را در دفاع از پیامبر (ص) به خطر انداخته (داستان لیلهٔ المبیت، جنگ احد و...) بر این اساس باید بیشترین تكریم و تعظیم و تجلیل ها نثار رسول خدا گردد و حال آن كه متاسفانه در مقایسه با برخی از نخبگان دینی، حق پیامبر(ص) به خوبی ادا نمی گردد. اگر قصد پژوهشی درباره این موضوع باشد، می توان از زوایای زیر طرح مطلب نمود. 

قرآن کریم می فرماید:

لقد کان لکم فی رسول اللّه أسوة حسنة لّمن کان یرجو اللّه والیوم الآخر وذکر اللّه کثیراً[1]

البته برای شما در زندگی رسول خدا سرمشق نیکویی است برای آنها که امید به رحمت خداوند و روز رستاخیر دارند و خدا را بسیار یاد می کنند.

از آنجا که نبی گرامی اسلام (ص) اسوه حسنه و الگوی مناسب برای همه انسانها در همه اعصار است، باید در پی شناخت آن شخصیت عالی مقام و سیره آن فرستاده الهی باشیم. با توجه به اینکه نزدیک ترین انسانها به نبی گرامی اسلام (ص) و آگاه ترین انسانها به شخصیت آن پیامبر اعظم (ص)، امام علی(ع) است، بهترین راه برای شناخت پیامبر اعظم (ص) مراجعه به سخنان گهربار امام علی(ع) می باشد.

هنگامى كه آیه 214 سوره شعراء نازل شد كه «انذر عشیرتك الاقربین»، پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله بستگانش را به مهمانى فرا خواند و پس از پذیرائى سخن خود را آغاز و آنان را از شرك و بت پرستى نهى فرمود.(210)
 آرى، دعوت باید همراه با عواطف و مهربانى باشد و از نزدیكان شروع شود. زیرا اولاً پذیرش دعوت از طرف نزدیكان زمینه را براى پذیرش دیگران فراهم می‏كند.

در احاديث اهل بيت عليهم السلام ، حُسن خُلق ، گاه به معناى خوش برخوردى به كار مى رود و گاه به معناى مكارم اخلاقى كه در همه روابط ميان فردى و عرصه هاى اخلاقى نمود مى يابد .

در احاديث[۱] اهل بيت عليهم السلام ، حُسن خُلق ، گاه به معناى خوش برخوردى به كار مى رود[۲] و گاه به معناى مكارم اخلاقى كه در همه روابط ميان فردى و عرصه هاى اخلاقى نمود مى يابد .[۳]از اين رو هنگامى كه از حسن خلق پيامبر(ص) ياد مى كنيم ، شايد تصوّر شود كه تنها از گشاده رويى و خوش رويى ايشان سخن مى گوييم ، در حالى كه مقصود ما معناى فراگير آن است .

و خدا بود و عشق.عشق به پرتو افشانی در زمین و آسمان.عشق به هدایت آدمی و عشق به همه خوبی ها و مهربانی ها.و همه اینها نبود مگر برای آفرینش یک آفتاب.آفتابی برتر و بزرگتر از آفتاب عالمتاب.آفتابی که سراسر نور بود؛نوری که همه چیز به خاطر او آفریده شد.

لولاک لما خلقت الافلاک«ای پیامبر اگر تو نبودی زمین و آسمان را نمی آفریدم».(حدیث قدسی) و بدینسان این نور مبدأ آفرینش کائنات قرار گرفت تا پس از آن،قرنی بعد از قرنی،نسلی بعد از نسلی و امتی پس از امتی بیاید تا این نور منصه ظهور یابد و دین و خداشناسی به وسیله او به کمال برسد.«… الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دیناً……امروز دین شما را به کمال رساندم و بر شما نعمت را تمام کردم و راضی شدم که اسلام آیین شما باشد».(سوره مائده، آیه 3)