ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺯﯾﺎﺩ ﯾﺎﺩ ﺁﻥ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﻣﯽ‌ﺍﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﭘﯿﺶ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﮔﻔﺖ :
-  ﭘﺴﺮﻡ ﺧﯿﻠﯽ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮﺍﻧﻢ ...
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩند :
-  ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﭘﺴﺮﺕ ﺑﺮﻣﯽ‌ﮔﺮﺩﺩ ...
ﺭﻓﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ :
-  ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﭘﺴﺮﻡ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ؟!؟

در ادامه مطلب می خوانید.....

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده به همین دیوار و در را روی پیامبری باز کرده بود که هر صبح پیش از مسجد می آمد که بگوید: «پدرت فدایت دخترم»!

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده به همین دیوار و در را روی پیامبر باز کرده بود که هر غروب می آمد که بگوید: «شادی دلم»، «پاره تنم».

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده به همین دیوار و در را روی پیامبری باز کرده بود که می خواست برود سفر و آمده بود زیر گلوی او را ببوسد.

در ادامه مطلب می خوانید....

ما انسان‌های امروزی، یکتا گوهری را از کف داده‌ایم، حتماً می‌پرسید چه؟ کافی است کمی به دور و برمان نگاه کنیم...متوجه می‌شوید که ما نسبت به پیشینیانمان گوهری بی‌همتا به نام سادگی و بی‌آلایشی را گم کرده‌ایم...سادگی به آن معنا که چون خدا را محور زندگی هامان و اعمال میدانیم، از هر چه غیر اوست آزاده‌ایم، نه از کمش ناخشنودیم و نه از زیادش سرمست می‌شویم...

ما به عنوان انسان عصر امروز وارد دوران جدیدی شده‌ایم، اما بعضی چیزها را شاید گم کرده‌ایم.

در ادامه مطلب می خوانید....