
امام علی(ع) ملاحظه فرمودند که فرزندان یتیم حضرت فاطمه(س) ایستادهاند و به مادر خوب و مهربان خویش که اکنون در قطعات کفن پیچیده میشود نگاه میکنند!
عواطف پدر مهربان نسبت به فرزندان دلشکستهی خود برانگیخته شد. لذا قبل از آنکه بندهای کفن را ببندند با صدایی که بر اثر گریه آهسته و گرفته شده بود صدا زدند:
#حسن!
#حسین!
#زینب!
#ام_کلثوم! بیایید با مادرتان خداحافظی کنید که وقت جدایی رسیده است.
دیدار بعدی، در بهشت!
در ادامه می خوانید..
#کودکان منتظر چنین لحظه و فرصتی بودند تا به آنان اجازه داده شود که با آن مادر فرشته خصال #وداع کنند و نالهها و اشک های محبوس و انباشته در درون را بیرون ریزند.
آنها به سرعت آمدند و خود را بر روی آن بدن پاک افکندند. آنگونه که پروانه روی شمع میافتد. حسنین ناله میزدند و منظره ای بس ناراحت کننده و رقَت انگیز بود..
امام علی(ع) پیش آمدند تا دو کودک خود را از روی سینهی مادر بلند کنند، درحالیکه از دو چشم ایشان به شدت اشک میبارید.
#منبع:کتاب فاطمة الزهرا من المهد الی اللحد














