سالی گذشت و باغ دلم برگ و بر نداشت

من ماندم و شبی که هوای سحر نداشت

زین داغی،سنگ سوخت ولی من نسوختم

چشمان من شراره ی غیرت مگر نداشت؟

میخواستم دل،این دل مجروح بشکند

تا صبح گریستم اما اثر نداشت

دیشب خیال سوخته چون شمع نیمه جان

تا صبح از مزار شما چشم بر نداشت

باور کنید آیینه سوخت،خاک شد

ایینه ای که جز نفس شعله ور نداشت

یک شب،کدام شب؟شب مرگ ستاره ها

یک کهکشان سوخته دیدم که سر نداشت

بر دوش باد صبح،چو خاکسترش گذشت

((گفتم کفن زمانه از این خوبتر نداشت))

شاعر:علیرضا قزوه