بنام خدا
 مقام روزه در احادیث شریف

روزه در احادیث حضرت رسول اکرم (ص) و ائمه دین دارای مقام ویژه‌ای است تا جایی که روزه واقعی و صحیح، تمام گناهان گذشته آدمی را پاک می‌کند گویی آدمی در اقیانوسی از آب زلال غوطه می‌خورد و وجودش را به آب پاک غسل می‌دهد و از همه پلیدی‌ها پاک می‌شود. حضرت رسول اکرم (ص) در این خصوص می‌فرماید:

«مَنْ صَامَ رَمَضَانَ إِیمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَنْ قَامَ لَیْلَةَ الْقَدْرِ إِیمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ
 

بنام خدا

ارزش روزه و روزه دار

كلمه رمضان از لغت "رمض" گرفته شده و دانایان، لغت رمض را به دو گونه توجیه كرده‌اند:
1_ تابش نور خورشید با حرارت هر چه تمام تر بر ریگ و سنگ
2_ باریدن باران شدید در اواخر پاییز.
اگر رمضان به معنای اول باشد باید گفت: روزه واقعیتی است كه همچون حرارت شدید مفاسد و پلیدیها و تجاوزات و طغیانهای غرایز را می‌سوزاند و آدمی را به میدان پاكی نزدیك می كند.

بنام خدا

 حضرت علی علیه السلام در خطبه 192 به فلسفه عبادات اسلامی اشاره کرده می‌فرماید:

خداوند بندگانش را با نماز و زکات و تلاش در روزه‌داری، حفظ کرده است، تا اعضا و جوارحشان آرام و دیدگانشان خاشع و جان و روانشان فروتن و دل‌هایشان متواضع باشد، کبر و خودپسندی از آنان رخت بربندد، چرا که در سجده، بهترین جای صورت را به خاک مالیدن، فروتنی آورد و با گذاردن اعضای پرارزش بدن بر زمین، اظهار کوچکی کرده است و روزه گرفتن و چسبیدن شکم به پشت، عامل فروتنی است و پرداخت زکات برای مصرف شدن میوه‌جات زمین و غیره آن، در جهت نیازمندی‌های فقرا و مستمندان است.

(نهج‌البلاغه، حکمت 136، ص 659)

بنام خدا

حضرت علی (ع) قافله‌سالار ائمه دین و عرفای اسلامی در «نهج‌البلاغه» ضمن یادآوری ارزش و مقام روزه در خطبه 110 می‌فرماید:

برپاداشتن نماز آیین ملت اسلام، و پرداختن زکات تکلیف واجب الهی، و روزه ماه رمضان، سپری برابر عذاب الهی است، و حج و عمره، نابود کننده فقر و شستشو دهنده گناهان است.

(نهج‌البلاغه، خطبه 192، ص391)