|
●●●▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬●●●
گذشت جمعه ای ولی دعای ما نگرفت
خوش به حال انار ها و انجیر ها ... دلتنگ که می شوند می ترکند ...
“اللهم عجل لولیک الفرج”
 مهدی جان ... صبح ها با عطر گل های نرگس به یاد تو هستم و رویای آمدنت را به دل نوید می دهم. غروب جمعه که از راه می رسد هر لحظه به انتهای کوچه نگاه می کنم تا شاید ردپایی از آمدنت بیابم
اما نه خبری نیست و دوباره من می مانم و غم نیامدنت... اللهم عجل لولیک الفرج
ای آنکه در نگاهت حجمی زنور داری کی از مسیر کوچه قصد عبور داری؟
چشم انتظار ماندم، تا بر شبم بتابی ای آنکه در حجابت دریای نور داری
من غرق در گناهم، کی می کنی نگاهم؟ برعکس چشمهایم چشمی صبور داری
از پرده ها برون شد، سوز نهانی ما کوک است ساز دلها، کی میل شور داری؟
در خواب دیده بودم، یک شب فروغ رویت کی در سرای چشمم، قصد ظهور داری؟
 ای دل بشارت میدهم خوش روزگـــاری می رسد یادرد و غم طی میشود ، یا شهریاری می رسد گر کارگردان جهـان باشد خدای مهــــــــربان این کشتی طوفان زده هم برکناری می رسد اندیشه از سرما مکن سر میشود این دوران شب را سحر باشد زپی،آخر بهاری می رسد ای منتظر غمگین مشو ، قدری تحمل بیشتر گردی بپاشد از افق ، گویی سواری می رسد
سوسوی ستارگان آسمان در التهاب انتظار فرج توست پس بیا وزمین وآسمان را گلستان کن ...
اگر از جان و دل در انتظاریم چرا بر معصیت اصرار داریم؟ مگر در غیبت آقا چه کردیم؟ که شوق وعده ی دیدار داریم زبانی گاه در بیهوده و لغو گهی در ذکر و استغفار داریم اگر که آبرویی مانده از ما ز نام عترت اطهار داریم ...
مــهــدے جــآن ؛ ♥ اَلّلـهُـــــمَّـ ؏ـجّــــل لِـوَلیِّــڪَـــــ الـفَـــرَج ♥
بی تو چگونه می شود از آسمان نوشت از انعکاس ساده رنگین کمان نوشت این یک حقیقت است که بی تو بهار من باید چهار فصل زمان را خزان نوشت ...
صلوات هر روز ماه شعبان أن يصلّي عند كلّ زوال من ايّام شعبان و في ليلة النّصف منه بهذه الصّلوات المرويّة عن السّجاد عليه السلام:
  
مناجات شعبانيه
بنام خداوند بخشنده مهربان اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
وَ اسْمَعْ دُعَائِي إِذَا دَعَوْتُكَ
و آنگاه كه تو را ميخوانم و صدايت ميزنم،
وَ اسْمَعْ نِدَائِي إِذَا نَادَيْتُكَ
صدا و دعايم را بشنو و اجابت كن،
وَ أَقْبلْ عَلَيَّ إِذَا نَاجَيْتُكَ
و آنگاه كه با تو نجوا ميكنم، بر من عنايت كن.
فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ
من از همه به سوي تو گريخته و در پيشگاه تو ايستادها م،
مُسْتَكِينا لَكَ مُتَضَرِّعا إِلَيْكَ رَاجِيا لِمَا لَدَيْكَ ثَوَابِي
در حالي كه دلشكسته و نالان درگاه توام و به پاداش تو اميدوار.
وَ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَ تَخْبُرُ حَاجَتِي
آنچه را در دل من ميگذرد ميداني، از نياز من آگاهي،
وَ تَعْرِفُ ضَمِيرِي
ضمير و درونم را ميشناسي
وَ لا يَخْفَي عَلَيْكَ أَمْرُ مُنْقَلَبِي وَ مَثْوَايَ
و فرجام و سرانجام زندگي و مرگم از تو پنهان نيست.
وَ مَا أُرِيدُ أَنْ أُبْدِئَ بِهِ مِنْ مَنْطِقِي وَ أَتَفَوَّهَ بِهِ مِنْ طَلِبَتِي
آنچه را كه ميخواهم بر زبان آورم و از خواستهام سخن بگويم
وَ أَرْجُوهُ لِعَاقِبَتِي وَ قَدْ جَرَتْ مَقَادِيرُكَ عَلَيَّ يَا سَيِّدِي
و به حسن عاقبتم اميد بندم، همه را ميداني.
فِيمَا يَكُونُ مِنِّي إِلَي آخِرِ عُمْرِي
در آنچه تا پايان عمرم و از نهان و آشكارم خواهد بود،
مِنْ سَرِيرَتِي وَ عَلانِيَتِي
قلم تقديرت نافذ و جاري است
وَ بِيَدِكَ لا بِيَدِ غَيْرِكَ زِيَادَتِي وَ نَقْصِي وَ نَفْعِي وَ ضَرِّي
و افزوني و كاهشم و سود و زيانم، تنها به دست توست.
إِلَهِي إِنْ حَرَمْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَرْزُقُنِي
خدایا! اگر محرومم سازي، كيست كه روزيم دهد؟
وَ إِنْ خَذَلْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُنِي
و اگر خوارم كني، كيست كه ياريم كند؟
إِلَهِي أَعُوذُ بِكَ مِنْ غَضَبِكَ وَ حُلُولِ سَخَطِكَ
خدايا! از خشم و فرا رسيدن غضبت، به خودت پناه ميآورم.
إِلَهِي إِنْ كُنْتُ غَيْرَ مُسْتَأْهِلٍ لِرَحْمَتِكَ
خدايا! اگر شايسته رحمت تو نيستم،
فَأَنْتَ أَهْلٌ أَنْ تَجُودَ عَلَيَّ بِفَضْلِ سَعَتِكَ
تو سزاواري كه رحمت گستردهات را بر من عطا كني.
إِلَهِي كَأَنِّي بِنَفْسِي وَاقِفَةٌ بَيْنَ يَدَيْكَ
خدايا! گويا چنانم كه در پيشگاه لطف تو ايستاده ام
وَ قَدْ أَظَلَّهَا حُسْنُ تَوَكُّلِي عَلَيْكَ
و سايه سار توكل نيكويم بر من بال گشوده
فَقُلْتَ [فَفَعَلْتَ] مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ تَغَمَّدْتَنِي بِعَفْوِكَ
و آنچه را تو شايسته آني گفتهاي و مرا در هاله اي
از بخشايش خويش پوشانده اي. |
