روزه دو ماه شعبان و رمضان توبه و مغفرتست ازخدا وند متعال.
 

پيامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) مى فرمايند:

رجب، «شهرالله الأصم» است و بدان سبب آن را «اصم» ناميدند

که هيچ ماهى به عظمت آن نمى رسد،

مردم زمان جاهليت به رجب حرمت مى نهادند

و آنگاه که اسلام درخشيدن گرفت، بر حرمت آن افزود.

بدانيد که رجب ماه خدا، شعبان ماه من و رمضان ماه امت من است،
 

وسائل الشيعة: ج 10 ص 475

رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله :

مَن أحيا لَيلةَ العِيدِ ولَيلةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ ،

لَم يَمُتْ قَلبُهُ يَومَ تَموتُ القُلوبُ .

 

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :

هركه شب عيد (فطر و قربان) و شب نيمه شعبان را احيا كند ،

در آن روزى كه دلها مى ميرند ، دل او نميرد .
 

ثواب الأعمال : ١/١٠٢/٢

الإمامُ الرِّضا عليه السلام :

كانَ أميرُ المؤمنينَ عليه السلام لايَنامُ ثلاثَ ليالٍ : لَيلةَ ثلاثٍ وعِشرِينَ مِن

شَهرِ رَمَضانَ ، ولَيلةَ الفِطرِ ، ولَيلةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ ، وفيها تُقسَمُ

الأرزاقُ والآجالُ وما يَكونُ في السَّنَةِ .

 

امام رضا عليه السلام :

امير المؤمنين عليه السلام سه شب را نمى خوابيد :

شب بيست و سوم ماه رمضان، شب عيد فطر و شب نيمه ماه شعبان؛

در اين شبها، روزيها تقسيم و مدّت عمر

و هر آنچه در آن سال رخ خواهد داد، تعيين مى شود .

البحار :٩٧ / ٨٨ / ١٥

الإمامُ عليٌّ عليه السلام :

صَومُ ثلاثةِ أيّامٍ مِن كُلِّ شَهرٍ أربَعاءُ بَينَ خَميسَينِ

وصَومُ شَعبانَ يَذهَبُ بوَسواسِ الصَّدرِ ، وبَلابِلِ القَلبِ .

 

امام على عليه السلام :

روزه گرفتن در سه روز از هر ماه ـ پنجشنبه اوّل و آخر ماه

و چهار شنبه وسط آن و روزه ماه شعبان ـ وسواس سينه

و پريشانى هاى دل را از بين مى برد .

الخصال : ٦١٢ / ١٠وسائل الشيعة: ج 8 ص 104

عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام :

قَالَ صِيَامُ شَعْبَانَ ذُخْرٌ لِلْعَبْدِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ

وَ مَا مِنْ عَبْدٍ يُكْثِرُ الصَّوْمَ فِي شَعْبَانَ إِلَّا أَصْلَحَ اللَّهُ لَهُ

أَمْرَ مَعِيشَتِهِوَ كَفَاهُ شَرَّ عَدُوِّهِ وَ إِنَّ أَدْنَى مَا يَكُونُ

لِمَنْ يَصُومُ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ أَنْ تَجِبَ لَهُ الْجَنَّةُ

 

امام صادق (علیه السلام) فرمودند :

روزه شعبان ذخيره روز قيامت بنده است

و هر بنده اى که در ماه شعبان زياده روز بگيرد

خداوند امر معيشت او را سامان بخشد و شرّ دشمن را از او دفع کند .

وسائل الشيعه ج : 10ص 505

شعبان ماه بسیار شریفى است و به حضرت سید انبیاء صَلَّى اللهِ عَلِیهِ وَ آله منسوب است و آن حضرت این ماه را روزه میگرفت و به ماه رمضان وصل مى‌كرد و مى‌ فرمود:

شعبان، ماه من است هر كه یك روز از ماه مرا روزه بگیرد بهشت برای او واجب می‌شود.

و از حضرت صادق علیه السلام روایت شده است كه چون ماه شعبان فرا می‌رسید امام زین العابدین علیه السلام اصحاب خود را جمع مى‌نمود و مى ‌فرمود اى اصحاب من مى‌دانید این چه ماهى است؟ این ماه شعبان است و حضرت رسول صلى الله علیه و آله مى ‌فرمود شعبان ماه من است پس در این ماه براى جلب محبت پیغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود روزه بدارید.

به حقّ آن خدایى كه جان علىّ بن الحسین به دست قدرت اوست سوگند یاد مى‌كنم كه از پدرم حسین بن على علیهماالسلام شنیدم كه فرمود شنیدم از امیرالمؤمنین علیه السلام كه هر كه روزه بگیرد در ماه شعبان براى جلب محبّت پیغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا؛ خداوند او را دوست می‌دارد و در روز قیامت كرامت خود را نصیب او می‌گرداند و بهشت را براى او واجب می‌کند.


 

۱ـ دعا برای شناخت امام زمان (علیه السلام)

معرفت و شناخت امام زمان، امری حتمی و ضروری است، چرا که طبق حدیث نبوی مرگ کسی که نسبت به امام زمانش آگاهی ندارد، مرگ جاهلیت است. بنابراین یکی از وظایف یک مسلمان این است که امام زمانش را بشناسد و در این راه از هیچ کوششی دریغ نورزد. از جمله کوشش‌ها دعا برای شناخت امام از حضرت حق تعالی است که از خدا استعانت بجوید و بخواهد که معرفت امام را برای او میسر و مقدور نماید. در این مورد دعای معروفی است که مرحوم کلینی در کتاب اصول کافی نقل کرده است. در این دعا پس از درخواست معرفت خدا و معرفت رسول خدا. معرفت امام مسئلت می شده و دستور مواظبت آن به مۆمنان و منتظران ظهور حضرت داده شده است:

اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفْسَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَکَ لَمْ أَعْرِفْ رَسُولَکَ‏؛

اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی رَسُولَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی رَسُولَکَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَکَ‏؛

اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی حُجَّتَکَ ضَلَلْتُ عَنْ دِینِی‏.
 

اى خدا تو مرا به خود شناسا کن که اگر تو شناسایم به خویش نفرمایى رسولت را نخواهم شناخت؛ اى خدا تو رسولت را به من بشناسان و گرنه حجتت را نخواهم شناخت؛ خدایا تو حجتت را به من بشناسان و گرنه از دین خود گمراه خواهم شد.

کسی که شیفته واقعی امام زمان (علیه السلام) است در دعا برای ظهور مولایش اسیر الفاظ و گرفتار عبارت پردازی نیست، بلکه از عمق جان دعا می کند و با تمام وجود گمشده اش را می طلبد، تنها زبانش سخن نمی‌گوید، بلکه قلبش در هجران یار می سوزد، دلش در فراق محبوب مضطرب است و دیدگانش در انتظار دیدار اشکبار است
بزرگان دین به دوستان و مۆمنان و عاشقان حضرت مهدی دستور مواظبت این دعا را برای همیشه داده‌اند، بنابراین می‌توان آن را یکی از وظایف شمرد.

۲ـ دعا برای سلامتی امام زمان (علیه السلام)

یکی از وظایف دوستان امام این است که برای سلامت و صیانت حضرت از خطرات و بلایایی که جان امام را تهدید می کند، با هر زبانی که بدان مسلط‌اند، دعا کن‌اند و بهتر آن است که دعاهای مأثور را بخوان‌اند (مانند: دعای اللهم کن لولیک…) و ادعیه دیگر که در مفاتیح الجنان آمده است.

۳ـ دعا برای تعجیل در ظهور امام زمان (علیه السلام)

یکی از وظایف مسلم شیعیان در زمان غیبت امام زمان، دعا برای قرب ظهور و درخواست تعجیل در قیام آن حضرت است. شیعه راستین و دلباخته امام زمان کسی است که در هر صبح و شام و با هر نماز و نیاز دست حاجت به پیشگاه خدای رۆوف دراز کرده و از او ظهور مولایش را بطلبد.
عاشق دلباخته صبح و شام نمی‌شناسد و در تمام ساعات منتظر ظهور یار و مشتاق دیدار جمال محبوب است. امام صادق (علیه السلام) فرمودند:

فَتَوَقَّعُوا الْفَرَجَ صَبَاحاً وَ مَسَاءً
باید در هر صبح و شام در انتظار ظهور صاحب خود باشی.

و در حدیث دیگر فرمودند:

وَ تَوَقَّعْ اَمْرَ صَاحِبِکَ لَیْلَکَ وَ نَهارَکَ
باید شب و روز منتظر فرار رسیدن ظهور صاحب خود باشی.

بنابراین بر همه شیفتگان آن حضرت لازم است دائم به یاد آن امام همام بوده و برای تعجیل در ظهورش دعا کن‌اند و از خدا ظهور او را هر چه سریع تر بخواهند، چرا که با آمدن او تمام ملل نجات می یابند و شیعه به اوج عزت وعظمت خود می رسد.

یقیناً در دولت اهل بیت پیامبر شیعیانشان به اوج عزت خواهند رسید و دشمنانشان به حضیض ذلت، چنانکه حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه) فرمودند:

أکْثِرُو الدُّعاءَ بِتَعْجیلِ الْفَرَجِ فَإِنَّ ذلِکَ فَرَجُکُمْ
برای فرج ما بسیار دعا کنید چرا که فرج شما در آن است.

روز جمعه ، رو به قبله، دست به سینه، بر سر و پا،

کمترین هدیه از ما ، یاد مولا

( السلام علیک یا حجت الله فی ارضه )

جمعه یعنی یک غروب وعده دار

وعده ترمیم قلب یاس زار

جمعه یعنی مادرِ چشم انتظار

در هوای دیدن روی نگار

جمعه یعنی یه سماء دلواپسی

جمله جمله نه ! واژه واژه تو را

ای سفر کرده گفتوگو کردیم

کوچه کوچه نه ! خانه خانه تورا

سالیانی ست جستوجو کردیم

سوره سوره نه ! آیه آیه تورا

در مناجات آرزو کردیم

جمعه جمعه نه ! لحظه لحظه تورا

ندبه کردیم و های هو کردیم . . .

مهدیا!

جانها، شورانگیز از یاد دلربای توست. شقایق های شادی بشر،

در شبستان شیدایی تو می کاود و شایسته ترین بندگان خدا،

شب ها و روزها،  شرط تداوم حیات خویش را در آویختن به

شاخه طوبای محبت تو می دانند.

 یارا!

دلها به یاد تو می تپد و روشنی نگاه منتظران

به افق خورشید ظهور توست

ای برترین افق برای پرواز پرندگان آرزو،

ای تجلی آبی ترین آسمان امید، ای منتهای برترین خیال هستی،

ای آرمان همه چشم انتظاران، دنیا نیازمند ظهور توست،

و قلب انسانها به شوق زیارت روی دلربای تو می تپد.

ای قلب عالم امکان، بیا و گـَرد گامهایت را توتیای چشمانمان قرار ده.

بیا که نوای دل انگیز توحیدت را با گوش جان شنواییم.

ندیدمت که بگویم چقدر زیبایی

نیامدی که ببینم شبیه دریایی

ببین دوباره غروب است  و جاده آماده

بنا به گفته مردم غروب می آیی

شکوه آمدنت را ببخش به چشمانم

بیا الهه غربت سوار صحرایی

کجایی؟؟؟

ای همیشه پیدا از پس ابرهای غیبت؟؟؟

گرچه خسته ام، گرچه دلشکسته ام

باز هم گشوده ام درى به روى انتظار تا بگویمت

هنوز هم به آن صداى آشنا امید بسته ام.

اى تو صاحب زمان! اى تو صاحب زمین!

دل جدا ز یاد تو آشیانه اى خراب وبى صفاست

یاد سبز وروح بخش تو یاد لطف بى نهایت خداست

کوچه باغ سینه ام اى گل محمدى به عطر نامت آشناست

آنکه در پى تو نیست کیست؟ آنکه بى بهانه تو زنده است در کجاست؟

اى کرامت وجود،  باد غربتى که مى وزد به کوچه هاى بى تو

بوى مرگ مى دهد بوى خستگى فسردگى

کوچه ها در انتظار یک نسیم روح بخش یک پیام آشنا و دلنواز سینه را گشوده اند.

کوچه هاى ما همیشه عاشق تو بوده اند.

اى کبوتر دلم هوایى محبتت،

سینه ام آشناى نعمت غم است گر هزار کوه غم رسد

هنوز هم کم است،

از درون سینه ام ناله هاى مرغ خسته اى به گوش مى رسد.

بالهاى زخمى ام نیازمند مرهم است.

صبحگاه جمعه ها آفتاب یاد تو ز (ندبه)هاى ما طلوع مى کند.

آنکه شب پس از دعا با سرود اشتیاق و نغمه امید

با دلى سفید خواب رفته است

روز را به شوق دیدنت شروع مى کند

اى تو معنى امید وآرزو ...

اى براى انتظار عاشقانه آبرو!

عشق هاى پاک در میان خنده ها و گریه هاى عاشقان

پیش عصمت الهى ات خضوع مى کند.

اى بهانه اى براى زیستن!

اشتیاق همچو سبزه بهاره هر طرف دمیده است.

جمکران جلوه اى از انتظار وشوق ماست

اى بهار جاودان اى بهار آفرین

ما در انتظار مقدم توییم اى امید آخرین!

اى عزیز دل پناه شیعیان اى فروغ جاودان!

سایه بلند نام و یاد تو از سر و سراى عاشقان بیقرار کم مباد

قامت بلند شوق جز بر آستان پرشکوه انتظار خم مباد.

من که نادیده خریدار گل روی توام.        چون گدایان، همه جا معتکف موی توام.

همه شب در پی تو، دیده به در می دوزم          بخدا، منتظر آن رخ دلجوی توام.

******

 تو که یک گوشه چشمت، غم عالم ببرد 
حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد.

حال آن خسته چه باشد که طبیبش بزند 
زخم و بر زخم نمک پاشد و مرهم ببرد.

پاکبازی که تو خواهی نفسی بنوازیش 
نه عجب باشد اگر صرفه ز عالم ببرد.

آنکه بر دامن احسان تواش دسترسی است 
به دهان خاکش اگر نام ز حاتم ببرد.

زنگ چل سالۀ آئینۀ ما گر چه بسی است 
آتشی همدم ما کن که به یکدم ببرد.

رنج عمری همه هیچ است اگر وقت سفر 
رخ نماید که مرا با دل خرم ببرد.

جان فدای دل دیوانه که هر شب بر توست 
کاش جاوید بدان کوی، مرا هم ببرد.

من ننالم ز تو، لیکن، نه سزا هست کسی  
درد با خود، ز در عیسی مریم ببرد.

 ******

عکس ترا به صفحه پندار می کشم.         عمری بود که حسرت دیدار می کشم.
بر صفحه سیاه خیالم جمال توست                یا ماه را به لوح شب تار می کشم.
تا نقش بارگاه تو افتد په دیده ام             گردن به حسرت از پس دیوار می کشم.
با هر نفس که می گذرد در فراق تو              آه از خلال سینه تب دار می کشم.
جویم اگر به رهگذری خاک پای تو          چون سرمه ای به دیده خونبار می کشم.
لذت برم به راه تو ای گل ز نیش ها      نوش است اگر که منت صد خار می کشم.
شد خسته پای و باز به گردت نمی رسم        پا بر زمین چو پایه پرگار می کشم.

*****

ای آفتاب برج امامت! طلوع کن.           کز پرتو رخت شود آفاق پر ز نور.
افکن بساط قسط و عدالت، ز راه لطف      پر شد تمام روی زمین فتنه و فجور.

*****