یه روز که من یه کمی خسته بودم
همینجوری چشمامو بسته بودم
سیاهی چشام یه لحظه سر خورد
یهویی من آروم شدم خوابم برد
خواب دیدم با خدا گفت و گویی داشتم
میپرسیدم هر چی سوال که بذرشو میکاشتم
گفتا خدا می خوای گفتو گو کنی ؟
سوالای پس پردرو رو کنی؟
گفتم آره اگر جسارت نباشه
یا که وقت داری و وقت کم نباشه
خندید و گفت وقت من که کم نمیشه
من وقت دارم عبدیه همیشه
گفت که بپرس سوالای خودت رو
رفع کن همه ابهامات دلت رو
گفتم چه چیز آدما همش شمارو
متعجب میکنه اینک خدارو
اینکه آدما از کودکی اند گریزان
بزرگ میشن از اون میشن چه حیران
اینکه سلامتی رو خرج پول میکنند
سپس پولو خرج تا مریضی رو دور کنند
با فکر به آینده چه حیرانند
به قدری که قدر حال نمیدانند
آنچنان به این فکرگذشته میپیچند
که دگر نه در حالندو نه آینده و نه هیچند
آنچنان زیسته و مرگ را سهل گیرند
و گویی که نبوده اند تا که میمیرند
پس از چندی سکوت دوباره پرسیدم
دگر خدا مبهم نبود و من نترسیدم
گو به عنوان خالق انسان
چه اندرزهایی بگیرندت کسان
دوباره خدا خنده شادی نمود
پس از لبخند پاسخم اینگونه فرمود
یاد گیرند که دوستی اجبار نیست
با زور کس مدد عشق یار نیست
اما یاد گیرند میشه محبوب بود
خوب بود و همیشه مرغوب بود
یاد گیرند کس با دیگری همسان نیست
قیاس چرا مه آذ که نیسان نیست
یا گیرند که ثروت پول بیشتر نبود
ثروتمند کسیست که معنای حق را ربود
اینکه به آنی به دل زخمها هویدایش میکنند
سالها فرصت بخواهد تا که پنهانش کنند
یاد گیرند کسانی به ژرفا دوستشان دارند
که ابرازش نمیدانند و عشق یک جهان دارنند
یادت گیرند کافی نباشد دیگران آنها را ببخشند
گهی بخشوده نیست تا خویش نبخشند
یاد گیرند که همیشه اینجا هستم
همیشه دستشان داده ام به دستم
گر چه برخی به بیراهه روند وبنبست
لیک ره امید و بازگشت نخواهم بست
به فکر رفتم که بپرسم چه از او
دیدم یهو بیدار شدم وروزی از نو
به خود گفتم حالا که بیدار شدم
پند حق به کار گیرم من بر خود
