آب هستم ، آب هستم آب پاک

جاری ام از آسمان تا قلب خاک

گاه ابر و گاه باران می شوم

گاه از یک چشمه جوشان می شوم

گاه از یک چشمه می آیم فرود

آبشار پر غرورم گا ه رود

روز و شب هر گوشه کاری می کنم

باغها را آبیاری می کنم

داغی آن خون دلم را سو خته

آتشی در سینه ام افروخته

چشمه هایم خواب، موجم خفته باد

آبی آرامشم آشفته باد

گر چه آبم روزی امّا سوختم

قطره تا دریا سراپا سوختم

تشنه ای آمد لبش را تر کند

چارة لبتشنة دیگر کند

تشنه ای آمد که سیرابش کنم

مشک خالی داد تا آبش کنم

تشنة آن روزمن عباس بود

پاسدار خیمه های یاس بود

خون عباس علمدار رشید

قطره قطره در درون من چکید

پیچ و تاب رودم از درد دل است

برکه از اندوه دل پادر گل است

http://yaraneamin.org/nojavan/index.php?option=com_content&task=view&id=905&Itemid=107

محل عبور  دوست را  جارو  کنید  و  آب  بریزید .                                 به باغ مژده بدهید چون با رسیدن او عطر بهار همه جا را پر می کند.

         آب زنيد   راه    هين    که     نگار      می   رسد                 مژده   دهيد   باغ   را   بوی  بهار  می رسد

برای آمدن یار که مثل ماه شب چهارده زیبا است راه را باز کنید .                  زیرا از صورت نورانی او نور می تابد و همه جا را روشن می کند

         راه دهيد يار   را   ،  آن   مه     ده      چهار     را                 کز   رخ  نور   بخش  او  نور   نثار   می رسد 

آسمان برای عبور محبوب شکافته شده و در جهان غوغا شده است.          بوی خوش همه جا را پر کرده و پرچم محبوب از راه رسیده است.

         چاک شده ست آسمان،غلغله ای ست در جهان                عنبر و مشک می دمد،سنجق يار می رسد

با آمدن دوست روشنایی همه جا را فرامی گیرد  .                                        غم ها ازبین می رود و معشوق مانند ماه به آغوش می آید.

         رونق باغ می رسد، چشم  و   چراخ    می رسد                 غم  به  کناره  می رود ، مه به کنارمی رسد

تیرهای معشوق  به سوی نشانه ها درحرکت است  .                                   تا  شاه  از   شکار  برنگشته  با هم  شکار  او  شویم.

         تير روانه  می رود   ،   سوی    نشانه    می رود                 ما چه نشسته ايم پس؟ شه زشکار  می رسد

باغ سلام می کند و سرو درمقابل او بلند می شود و عبادت می کند .              و  سبزه  و  غنچه  به  سوی  او  می روند.

         باغ   سلام   می   کند   سرو   قيام    می کند                  سبزه  پياده می رود ، غنچه  سوار می رسد

نمی دانم کدام شراب فرشتگان را مست کرده است .                                   شرابی که عقل را مست و جان را بی هوش کرده است.

         خلوتيان آسمان  تا  چه   شراب   می   خورند !                  روح خراب و مست شد، عقل خمار می رسد

اگر به جمع ما رسیدی سکوت کن  .         چون در راه ما سروصدا قبول نیست و گفتار مانند گردوغباری است که هوای صاف را  تار می کند.

         چون برسی به کوی ما،خامشی است خوی ما                  زان که زگفت و گوی ما، گرد و غبار می رسد

طوطی و بقال

بقالی طوطی داشت                                                             طوطی خوش صدا و سبز رنگی

                       بود   بقالی   و    وی    را     طوطيی                     خوش نوايی  ،  سبز    گوپا    طوطيی

طوطی نگهبان مغازه بود                                                       و با مشتری ها شوخی می کرد

                     در   دکان    بودی    نگهبان       دکان                     نکته گفتی    با    همه     سوداگران *

طوطی سخن گو بود                                                           و در سخن گويی ميان طوطی ها ماهر بود

                     در  خطاب    آدمی      ناطق      بدی                     در   نوای   طوطيان     حاذق*     بدی

طوطی پر زد  و از بالای مغازه به سوی دیگر فرار کرد                  و شیشه های روغن گل را ریخت

                     جست از صدر*دکان  سويی  گريخت                     شيشه های   روغن  گل   را    بريخت

صاحب طوطی از خانه بیرون آمد                                           و با خیال آسوده در مغازه اش نشست

                     از  سوی  خانه   بپامد   خواجه   اش                     بر  دکان  بنشست فارغ ،  خواجه  وش

دید مغازه پر از روغن و لباسها چرب است                              برسر طوطی زد و طوطی با ضربه ی او کچل شد

                     دپد پر روغن دکان   و   جامه     چرب                     بر سرش زد،گشت طوطی کل*ز ضرب

چند روزی گذشت و طوطی حرف نزد                                    و مرد بقال پشیمان شد و آه می کشید

                     روزک   چندی    سخن   کوتاه    کرد                     مرد    بقال     از     ندامت    آه     کرد

ریش خود را می کند و می گفت : افسوس                           که آفتاب نعمت من زیر ابر سیاه پنهان شد

                     رپش بر می کند ومی گفت :ای درپغ                     کآفتاب   نعمتم     شد     زپر      مپغ *

کاش دست من می شکست وقتی                                     من برسر آن طوطی خوش زبان می زدم

                     دست من بشکسته  بودی  آن   زمان                   چون  زدم   من    بر    آن   خوش   زبان

صاحب مغازه هدیه های بسیاری به گدایان می داد                 تا شاید طوطی دوباره حرف بزند

                     هدپه  ها   می داد  هر   دروپش    را                    تا   بپابد   نطق     مرغ     خوپش     را

بعد از سه روز و سه شب سرگشته و گریان                         ناامید کنار مغازه اش نشسته بود

                     بعد سه روز و سه شب حپران و زار،                     بر  دکان    بنشسته    بد     نومپدوار ،

برای طوطی کارهای شگفت آمیز نشان می داد                     تا شاید سخن بگوید

                     می نمود آن مرغ را هر گون شگفت،                     تا   که  باشد  کاندر  آپد   او   به  گفت،

گدایی از آنجا می گذشت                                                 و سرش مانند پشت طشت ، کچل بود

                     جولقي*  سر   برهنه  می گذشت                      با سر بی مو چو پشت طاس*و   طشت

طوطی تا او را دید شروع به حرف زدن کرد                            و گدا را صداکرد و گفت: ای فلانی

                     طوطی  اندر  گفت   آمد   در   زمان                      بانگ  بر  درويش   زد  که : هی ،  فلان

برای چه تو کچل شده ای                                                 تو هم مگر ظرف روغن را ریخته ای؟

                     از  چه  ای  کل  با  کلان  آمپختی ؟                     تو   مگر   از   شپشه   روغن    رپختی؟

از این شباهت مردم خندیدند                                             که طوطی آن ژنده پوش را همانند خود دانسته

                     از   قپاسش   خنده  آمد   خلق  را                      کو  چو  خود  پنداشت صاحب  دلق* را

کار و عمل مردان حق را با کار و عمل خود مقایسه نکن                       هرچند که دوکلمه شیرجانور و شیر خوردنی در نوشتن یکسان است

                     کار  پاکان  را   قپاس   از  خود مگپر                     گر چه  ماند  در  بنشستن شپر و  شپر

مردم جهان از چنین سنجش ها و قیاس های ناروایی به گمراهی افتاده اند            کمترکسی است که مردان حق را بشناسد و به مرتبه آنها پی ببرد

                     جمله عالم  زپن سبب  گمراه  شد                     کم   کسی   ز  ابدال *  حق  آگاه  شد

هرچند که دوتا زنبور از یک جا خوردند                                   ولی یکی نیش و یکی دیگر عسل شد

                     هر  دو  گون زنبور  خوردند  از  محل                     لپک  شد  ز  آن نیش و  زان  دپگر عسل

اگرچه دوتا آهو از یک جا آب و گیاه خوردند                            ولی یکی از آنها سرگین و یکی مشک ناب شد

                     هر  دو گون  آهو  گپا خوردند  و  آب                     زپن پکی سرگپن شد و، زان ،مشک ناب

هردوتا نی از یک جا آب خوردند                                          ولی یکی خالی و یکی از نی ها پر از شکر شد

                     هر  دو  نی  خوردند  از   پک   آبخور                     اپن  پکی خالی  و  ، آن    پر    از   شکر

صدهزاران چیز وجود دارد، آن ها را همانند نبین                    بین آن ها فرق بسیاری وجود دارد

                     صد هزاران  اين چنين  اشباه* بين                     فرقشان     هفتاد    ساله      راه    بين

آدم های زیادی هستند که همانند شیطان می باشند          پس نباید آن ها را دوست خود دانست

                     چون بسی ابليس آدم روی هست                     پس   به   هر   دستی   نشايد داد دست

می رود به هر جایی

دانه در دهان دارد

مثل نقطه ای ریز است

زنده است و جان دارد

در وجود خود دارد

زور و قدرتی بسیار

از زمین حاصلخیز

با دهان کند آن را

مثل تکه های ریز

از وسط کند تقسیم

پیش چشم این مردم

تا نروید از انبار

یک جوانه گندم

داده حق به این حیوان

علم و فهم و دانایی

کم خوراکی و قدرت

این همه توانایی

 توی شعر فردوسی

خوانده ام، میازاری

مور ناتوانی را

مثل او تو جان داری

بخش کودک و نوجوان تبیان

منبع:دیدنی های خدا

یک کوسه در دریا

افتاد دنبال

یک ماهی زیبا

از دور یک خرچنگ

از روی سنگی سخت

می دید آن ها را

فریاد زد خرچنگ

"قایم شو ماهی جان

زودی بیا این جا"

ماهی خودش را در

چنگال او جا کرد

ترسیده بود اما...

کوسه تمام روز

هی گشت و گشت و گشت

رفت آخر از آن جا

خوش حال شد ماهی

بیرون پرید و گفت:

"من زنده ام هورا"

بخش کودک و نوجوان تبیان

منبع:سروش کودکان

تك درختی پیش چشمان من است

از خزان و هر چه آفت ایمن است

این درخت سبز و خیلی دیدنی

حیف یك میوه ندارد چیدنی!

در عوض دستش رسد بر آسمان

كرده زیبایی نثار خانه مان

شاخه اش با باد بازی می كند

با پرنده خانه سازی می كند

سیم برق از گردنش آویخته!

روشنی را توی خانه ریخته!

دوست دارم من درخت خانه را

این انیس و مونس كاشانه را

تا كه می بینم درختی در زمین

با خودم می گویم آهسته، چنین:

كاش باشم چون درختی پرثمر

دامن اندیشه ام پربرگ و بر!

بخش کودک و نوجوان تبیان

منبع:روزنامه کیهان

خرگوش ناز كجایی ؟

آی گوش دراز كجایی؟

قایم نشو زیر زمین

بیا بیرون منو ببین

من موش دم درازم

به این دمم می نازم

تو هم كه گوش درازی

به اون گوشات می نازی

حالا بیا ناز نكن

اون چشاتو باز بكن

اینقد نباش گیج و ویج

برات آوردم هویج

بخور و با من بازی كن

دل كوچیكمو راضی كن

بخش کودک و نوجوان تبیان

منبع:کومه