* نصرالله مرداني

قسم به جان تو اي عشق اي تمامي هست 
كه هست هستي ما از خم غدير تو مست

در آن خجسته غدير تو ديد دشمن و دوست 
كه آفتاب برد آفتاب بر سر دست

نشان از گوهر آدم نداشت هر كه نبود 
به خمسراي ولايت خراب و باده پرست

به باغ خانه تو كوثري بهشتي بود 
كه بر ولاي تو دل بسته بود صبح الست

در آن ميانه كه مستي كمال هستي بود 
به دور سرمدي‌ات هر كه مست شد پيوست

بساط دوزخيان زمين ز خشم تو سوخت 
چو در سپاه ستم برق ذوالفقار تو جست

هنوز اشك تو بر گونه زمان جاري‌ست 
ز بس كه آه يتيمان، دل كريم تو خست

ز حجم غربت تو مي‌گريست در خود چاه 
از آن به چشمه چشمش هميشه آبي هست

هنوز كوفه كند مويه از غريبي تو 
زمانه از غم تنهايي‌ات به گريه نشست

دمي كه خون تو محراب مهر رنگين كرد 
دل تمامي آيينه‌ها ز غصه شكست