ترجمه خطبه شقشقيه‏

به خدا آن كس كه جامه خلافت بر اندام ناموزون خود آراسته بود، خوب مى‏دانست كه اين پيراهن تنها بر اندام من رسا و موزون است.

او خوب مى‏دانست كه فلك امامت بى‏محور وجودم نمى‏گردد و اين آسياب تا با دست من نگردد كار نخواهد كرد.

من آن كوه بلندم كه نهرهاى فضايل و علوم از آغوشم سيل آسا فرو مى‏ريزند و مرغزار زندگى را كه در پناه من دامن گسترده است سرسبز و سيراب مى‏سازد.

من آن كوه بلندم كه پرندگان بلندپرواز بر قلّه‏ام نتوانند آشيان گيرند و اوجى بدين عظمت و اعتلا را با بال‏هاى خسته خود بپيمايند.

مع هذا از غوغاى اجتماع كناره گرفتم و دامن از كنار آلوده‏دامنان در كشيدم و در كنج عزلت گاهى مى‏انديشيدم كه يك تنه از جاى برخيزم و با دست تنها حق خويش را از آن قوم ناحق باز گيرم يا بر اين عظمت سنگين كه كودكان را پير مى‏سازد و پيران را به ستوه مى‏اندازد و مؤمن را تا دم مرگ رنجور مى‏دارد صبر كنم.

آرى، صبر كردم اما آن چنان كه احساس مى‏كردم خار در ديده و استخوان در گلو دارم