به دهان مردى ناستوده گوى و درشت خوى.

خلافت را به كسى واگذاشت كه پى در پى لغزش مى‏كرد و پى در پى پوزش مى‏خواست.

مردى كه هم چون شترى سركش و نافرمان بود، آن كس كه بر اين شتر نشسته بود در كار خويش در مى‏ماند؛ زيرا نمى‏دانست با اين شتر خيره‏سر كه رشته مهار از بينى‏اش گذشته چه روشى به پيش بگيرد.

اگر عنان او را فرو پيچد سوراخ بينى‏اش پاره شود و اگر به حال خويش آزادش بگذارد از پرتگاه فرو افتد.

ملّت بدبخت اسلام به دردهاى بى‏درمانى دچار شده بود!

اين دردهاى بى‏درمان انحراف او بود، تلوّن او بود، اشتباه او بود، حركت عرضى او بود كه راه زندگى را بجاى طول از عرض مى‏پيمود، تا سرانجام عمر او هم به سر آمد و روزگار او هم به سر رسيد و من در طى اين روزها و روزگارها هم چنان بردبار بودم و با شدّت محنت مى‏ساختم.

عمر در انتهاى روزگار خود منبر خلافت را به شورايى سپرد كه مرا هم يك تن از اعضاى شورا پنداشت.

چه شوراى شوريده و رسوايى بود