همه ما همیشه برای ظهور حضرت صاحب الامر دعا می کنیم.

از طرف دیگر می دانیم که علت غیبت آن امام بزرگوار، چیزی جز عدم وجود شرایط لازم در ما نیست.

خیلی از امامان بودند که وقتی سال می شد از آنها که چرا قیام نمی کنید، می فرمودند یاور نداریم.
چه تعداد یار مد نظر آنها بود؟
یکی از ائمه معصومین (ع)، در پاسخ به چنین پرسشی، به یک گله گوسفند اشاره می کنند و می فرمایند: اگر این قدر یاور داشتم، قیام می کردم.شخص سئوال کننده می گوید: رفتم و تعداد گوسفندان گله را شمردم،به خدا قسم، فقط 17 گوسفند بود.

آیا ما واقعاً برای ظهور آماده ایم؟
نکند شرایط ما شرایط زمان امام حسن (ع) باشد یا دعاهای ما مثل نامه های مردم کوفه به امام حسین (ع) باشد ...

یکی از شیعیان خدمت یکی از ائمه علیهم السلام رسید و عرض کرد: اینقدر تعداد شیعیان و محبین شما زیاد است چرا قیام نمی کنید؟
امام (ع) به تنوری که در آن اتاق روشن بود اشاره کردند و به آن فرد فرمودند: برو و در تنور بنشین.
آن فرد عرض کرد: اگر حرفی زدم که باعث ناراحتی شد، مرا عفو کنید.
امام فرمودند: تو را عفو کردم.
در این هنگام غلام آن حضرت وارد اتاق شدند. امام به غلام خود فرمودند: برو در تنور بنشین.
غلام بدون کلمه ای حرف در مقابل چشمان میهمان امام، رفت و در تنور آتش نشست.
امام با میهمان خود وارد صحبت شدند و مدتی طولانی از هر دری سخن گفتند.
بعد، امام به میهمانشان فرمودند: برو و در تنور نگاه کن.
آن شیعه بلند شد و رفت در تنور نگاه کرد و دید غلام امام، صحیح و سالم در وسط آتش چهار زانو نشسته است.
غلام بیرون آمد و به آنها سلام کرد.
امام خطاب به میهمانش فرمود: چند نفر شیعه مثل این غلام داریم؟
آن فرد عرض کرد: هیچ.

مسأله این است که ما شیعه نیستیم. ما فقط « محب ائمه اطهار » هستیم. شیعه، به امثال سلمان فارسی و ابوذر و عمار و مالک اشتر می گویند، نه به ما.

همین الان نائب امام در بین ماست. آمادگی ما برای اجرای فرامین ایشان چقدر است؟
نکند مثل مردم اطراف حضرت مسلم ابن عقیل باشیم. « مسلم ابن عقیل » امام زمان (عج) اکنون در بین ماست.
آیا پیگیر فرمایشات ایشان هستیم؟ آیا خود را « در عمل » سرباز جان بر کف معظم له دانسته ایم؟
اگر چنین بود، اگر ایشان به تعداد یک پنجم مجموع نمازگران صفوف جماعت و جمعه در سراسر کشور، یار واقعی داشتند، وضع کشور ما اکنون اینگونه نبود.

این (یاری امام) حیاتی ترین مسأله در زندگی هر فرد است.
باید این مسأله را بررسی کنیم و اگر آماده نبودیم، دنبال ساختن خودمان برویم.
این یعنی دعای عملی. وگرنه دعای لفظی فایده زیادی ندارد.

لذا باید « مولفه » های آمادگی را بررسی کنیم و برای ایجاد یا تقویت و حفظ آنها برنامه ریزی کنیم. باید علمی کار کرد. اینجا هم به « مدیریت علمی » نیاز داریم.

مثالی را بنده می زنم، دوستان بقیه مصادیق را بفرمایند:
برای یاری یوسف زهرا (عج) ، در آن واقعه بزرگ تاریخی، حتماً لازم است ما از نظر جسمی آماده باشیم. فرد ضعیف نمی تواند یار خوبی در میدان جنگ باشد.
پس یکی از مولفه های آمادگی برای ظهور، ورزش کردن و حفظ آمادگی جسمانی است.

یکی بیاید شیعه بودن را به ما یاد بدهد.
برای هر چیزی کلاس می گذاریم (آموزش اینترنت، فوتوشاپ،...)، چرا برای این امر مهم کلاس نمی گذاریم؟ این مسأله در فرهنگ عمومی ما چه جایگاهی دارد؟ فقط در مناسبتها؟ آنهم فقط چند ساعت؟
نکند بمیریم در حالیکه هنوز شیعه نشده باشیم.

عالم جليل آخوند ملازين العابدين سلماسى (ره) فرمود: روزى در مـجلس درس فخر الشيعه، آية اللّه علامه بحر العلوم (ره) در نجف اشرف نشسته بوديم، كه عالم محقق جناب ميرزا ابوالقاسم قمى - صاحب كتاب قوانين - براى زيارت علامه وارد شدند.

آن سـال، سـالى بود كه ميرزا از ايران براى زيارت ائمه عراق و حج بيت اللّه الحرام آمده بودند.كسانى كه در مجلس درس حضور داشتند كه بيشتر از صد نفر بودند متفرق شدند فقط من با سه نفر از خواص اصحاب علامه، كه در درجات عالى صلاح و ورع و اجتهاد بودند، مانديم.

محقق قمى رو به سيد كرد و گفت: شما به مقامات جسمانى(به خاطر سيادت) و روحانى و قرب ظـاهـرى (مـجـاورت حـرم مـطـهـر اميرالمؤمنين عليه السلام) و باطنى رسيده ايد.

پس از آن نعمتهاى نامتناهى، چيزى به ما تصدق فرماييد سـيد بدون تامل فرمود: شب گذشته يا دو شب قبل [ترديد از ناقل قضيه است] براى خواندن نماز شـب بـه مسجد كوفه رفته بودم...

::بسم الله الرحمن الرحیم::

نشانه های ظهور به دو گروه : نشانه های حتمی و نشانه های غیر حتمی تقسیم می شوند.

نشانه های حتمی : این دسته از علائم و نشانه ها باید به وقوع به پیوندند و قبل از وقوع آنها منجی ظهور نخواهد کرد.نشانه های غیر حتمی : این علائم به شرایطی وابسته هستند و اگر محقق هم  نشوند منجی ظهور خواهد کرد.

نشانه های حتمی ظهور عبارتند از : -خروج سفیانی - صیحه آسمانی - قتل نفس الزکیه - خسف - نشانه ای در خورشید-خروج یمانی

علائم و نشانه های غیر حتمی بسیارند که بیشتر آنها به فساد و جور ایجاد شده در آخرالزمان می پردازند که عبارتند از : اختلاف در میان امت اسلام ، انحراف بنى عباس و از هم گسستن حکومت آنان ، جنگهاى صلیبى ، فتح قسطنطنیه به دست مسلمانان ، در آمدن پرچمهاى سیاه از ناحیه خراسان ، خروج مغربى در مصر و تشکیل دولت فاطمیان ، وارد شدن رومیان در منطقه رمله و شام ، رها شدن کشورهاى عرب از قید استعمار، بالا آمدن آب دجله و سرازیر شدن آن به کوچه هاى کوفه ، بسته شدن پل بر روى دجله ، اختلاف بى شرق و  غرب و جنگ و خون ریزى فراوان و صدها نشانه دیگر نمونه هایی از این نوع علائم هستند.

انشاءالله در نوشته های بعدی به تفسیر هر یک از این نشانه ها می پردازیم.

بوی بهشت میوزد از کربلای تو

ای کشته باد جان دو عالم فدای تو

برخیز و باز بر سر نی آیه ای بخوان

ای من فدای آن سرِ از تن جدای تو

اندر منا ذبیح یکی بود و زنده رفت

ای صد ذبیح کشته شده در منای تو

رفتی به پاس حُرمت کعبه به کربلا

شد کعبه حقیقی دل کربلای تو

اجر هزار عمره و حج در طواف تست

ای مروه و صفا به فدای صفای تو

تا با نماز خوف تو گردد قبول حق

شد سجده گاه اهل یقین خاک پای تو

با گفتن رضاً بقضائک به قتلگاه

شد متحد رضای خدا با رضای تو

تو هرچه داشتی به خدا دادی، ای حسین

فردا خداست جلّ جلاله جزای تو

خون خداست خون تو و جز خدای نیست

ای کشته خدا! به خدا خونبهای تو

ریاضی یزدی

دل را زبی خودی سر از خود رمیدن است

جان را هوای از قفس تن پریدن است

بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است

دستم نمی رسد كه دل از سینه بركنم

باری علاج شكر گریبان دریدن است

شامم سیه تر است ز گیسوی سركشت

سوی تو ای خلاصه گلزار زندگی

مرغ نگه در آرزوی پركشیدن است

بگرفت آب و رنگ ز فیض حضور تو

هر گل دراین چمن كه سزاوار دیدن است

با اهل درد شرح غم خود نمی كنم

تقدیر قصه ی دل من ناشنیدن است

آن را كه لب به دام هوس گشت آشنا

روزی (امین) سزا لب حسرت گزیدن است

امین : تخلص رهبری ، آیت الله خامنه ای در غزل

 مرحوم حاج میرزا حسین نورى مى گوید جناب سید احمد موسوى رشتى (تاجر) به من گفت:در تاریخ 1280 هجرى قمرى به عزم زیارت بیت اللّه از رشت به تبریز رفتم و از آنجا مرکبى کرایه کرده و روانه شدم ، در منزل اوّل سه نفر دیگر با من رفیق شدند.(1)

شاید آن روز که سهراب نوشت ***   تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد دل یاس نداشت***    باید این طور نوشت:

چه شقایق باشد چه گل پیچک ***   چه گل یاس جای یک گل خالیست

تا نیاید مهدی زندگی زیبا نیست

اللهم عجل لولیک الفرج

خدا جونم.....

در روزگاری زندگی میکنیم کـه: هَرزگی “مـُـــــد” اســت !

بی آبرویــی “کلاس” اســـت !

مَســـــتی و دود “تَفـــریــح” اســـت !

رابطه با نامحرم “روشــن فکــری” اســت !

گــُـرگ بــودن رَمـــز “مُوفقیت” اســـت !

بی فرهنگی “فرهنگ” است !

پشت به ارزش ها واعتقادات کردن نشانه “رشد ونبوغ” است !

خدا یا خودت کمکمون کن و براه راست هدایتمون کن

( الهی آمین )