امام محمّد باقر عليه السّلام به جابر فرمود:

اى جابر، همانا شيعه على عليه السّلام كسى است كه صدايش از گوشش تجاوز نمى‏كند و دشمنى ‏اش از بدنش به ديگرى نمى‏رسد. دشمن ما را مدح و ستايش نمى‏كند، به كسى كه بغض و كينه ما را دارد، نمى‏پيوندد و با كسى كه بر ما عيب مى‏گيرد همنشينى نمى‏كند.

شيعه على عليه السّلام كسى است كه همچون سگ زوزه نمى‏كشد، همچون كلاغ طمع نمى‏ورزد و اگر از گرسنگى هم بميرد، چيزى از مردم (غير از برادران دينى‏اش) درخواست نمى‏كند.

آنها زندگى محقّرى دارند و خانه بدوشند. اگر [جايى‏] حضور داشته باشند، كسى آنها را نمى‏شناسد، و اگر غايب باشند، كسى سراغ آنها را نمى‏گيرد، اگر مريض شوند، كسى به عيادتشان نمى‏رود و اگر از دنيا بروند، كسى بر جنازه آنها حاضر نمى‏شود. آنان در درون قبرهايشان يك ديگر را زيارت مى‏كنند.

جابر گفت، به امام عرض كردم: در كجا اينان را بجويم؟ فرمود: در اطراف زمين و در ميان بازارها، و اين، فرمايش خداى بزرگ است كه [در باره اين گروه‏] مى‏فرمايد: «نسبت به مؤمنين فروتن هستند و در برابر كافران، سرفراز و با عزّتند».

 صفات الشيعه-ترجمه توحيدى، ص: 50