پسر ابى نجران گفت: از امام رضا عليه السّلام شنيدم كه فرمود:

هر كس با شيعيان ما دشمنى ورزد، با ما دشمنى ورزيده، و هر كس شيعيان ما را دوست بدارد، ما را دوست داشته، چون آنها از ما هستند و از سرشت ما خلق شده‏اند.

هر كس آنان را دوست بدارد، از ماست، و هر كس آنها را دشمن بدارد، از ما نيست. شيعيان ما به نور خدايى مى ‏نگرند و در رحمت خداوند غوطه ‏ورند و به كرامت الهى رستگارند. هيچ يك از شيعيان ما مريض نمى ‏شود، مگر اين كه ما به خاطر بيمارى او بيمار مى ‏شويم، و مغموم و اندوهگين نمى ‏شود، مگر اين كه ما به خاطر غم و غصه ‏اش اندوهناك مى‏ شويم، و شاد نمى‏شود، مگر اين كه ما به خاطر شادى ‏اش فرحناك مى ‏شويم.

هيچ يك از شيعيان ما، در هر كجا كه باشد، چه در مشرق و چه در مغرب، از ما پنهان و غايب نيست. هر كدام از آنها از دنيا برود و از خود قرضى بجا گذارد، اداى آن بر عهده ماست و اگر مالى از خود بجا گذارد، تعلّق به وارثانش دارد. شيعيان ما كسانى هستند كه نماز بر پا مى‏دارند، زكات مى‏دهند، حجّ خانه خدا را بجا مى ‏آورند، ماه رمضان روزه مى‏گيرند، اهل بيت پيامبر را دوست مى ‏دارند و از دشمنانشان بيزارى مى‏جويند. آنها اهل ايمان و تقوى و اهل ورع و پرهيزكاريند.

هر كس [مقاله‏] آنها را نپذيرد، [دين‏] خدا را نپذيرفته و هر كس به آنها طعنه زند و سرزنششان نمايد، خدا را سرزنش كرده، چون اينها بندگان حقيقى خداوند و اولياى راستين او هستند.

به خدا سوگند، هر يك از آنها در جماعتى مثل قبيله ربيعه و مضر [كه به زيادى نفرات در عرب مشهورند] شفاعت مى‏كند و خداوند شفاعت او را در باره آنها مى‏پذيرد و اين، براى كرامتى است كه اينان در پيشگاه خدا دارند .^[1]

پی نوشت:

[1]. صفات الشيعه-ترجمه توحيدى، ص: 25