روايت كننده مىگويد: با چند نفر، على (عليه السلام) را در حال سجده ديديم، بلند بلند گريه مىكرد؛ عرض كرديم:
اى امير مومنان! گريه جان سوز تو ما را بيمار كرد، و قلب ما را مجروح نمود و سوزانيد، هيچگاه نديده بوديم، اين گونه گريه كنى، چرا اين چنين پريشانى؟
امام على (عليه السلام) در پاسخ فرمود: در سجده بودم و به دعا و راز نياز با خداوند اشتغال داشتم، خواب مرا ربود، در عالم خواب، خوابى وحشتناك ديدم كه سخت مرا پريشان كرد، رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) را ايستاده ديدم كه به من فرمود: اى ابوالحسن! غيبت تو طولانى شده، مشتاق ديدارت هستم، خداوند آن چرا در كه در مورد تو به من وعده داده بود وفا كرد.
عرض كردم: اى رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم)! خداوند چه عهدى را در مورد من، به تو وفا كرد.
فرمود: خداوند در مورد تو و همسر و فرزندان و نوادگانت وعده خود را در درجه عالى از مقام عليين وفا نمود (كه آنها در آن جايگاه عظيم هستند).
عرض كردم: اى رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم)، پدر و مادرم فدايت، شيعيان ما در كجايند؟
فرمود: شيعتنا معنا... شيعيان ما با ما هستند، و قصرها و خانههاى آنها رو به روى قصرها و خانههاى ما است،
عرض كردم: اى رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم)، براى شيعيان ما در دنيا چه پاداشى هست؟
فرمود: امنيت و عافيت.
عرض كردم: هنگام مرگ به آنها چه مىرسد؟
فرمود: شيعه (حقيقى) هنگام مرگ، صاحب اختيار است، و به فرشته مرگ، امر مىشود كه از او اطاعت كند.
عرض كردم: اين مطلب را روشن تر بيان فرمائيد.
فرمود: آن شيعيانى كه علاقه وافر به ما دارند و دوست صميمى ما مىباشند، هنگام مرگ، روح آنها (به قدرى آسان) قبض مىشود، همانند تشنه اى از شما كه در فصل تابستان، آب خنك بياشامد كه موجب شادابى قلب مىگردد، و مرگ ساير شيعيان همچون كسى است كه در بسترش آراميده و به خواب خوش فرو مىرود.
بحار الانوار، ج 6، ص 161، و 162
