خبر آمد خبری در راه است/ سرخوش آن دل که از آن آگاه است/ شاید این جمعه بیاید...شاید/ پرده از چهره گشاید...شاید/ دست افشان...پای کوبان می روم/ بر در سلطان خوبان می روم/ می روم بار دگر مستم کند/ بی سر و بی پا و بی دستم کند/ می روم کز خویشتن بیرون شوم/ در پی لیلا رخی مجنون شوم/ هر که نشناسد امام خویش را / بر که بسپارد زمان خویش را/ با همه لحظه خوش آواییم/ در به در کوچه تنهاییم/ ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر/ نغمه تو از همه پر شور تر/ کاش که این فاصله را کم کنی/ محنت این قافله را کم کنی

شناخت علی، «ذهنیت» است و حب علی «احساس» اما تشیع علی «عمل» است. «شیعه علی بودن» مسوولیت های سنگینی را بردوش انسان بار می کند، مسوولیتی که از همه مسوولیت هایی که مکتب های آزادی خواهی ، عدالت خواهی و آزادی بخش بردوش معتقدان و پیروان خود می نهند، سنگین تر است.
«شیعه بودن» تنها به معنای «دوستداری علی یا شناخت علی نیست، چرا که دوست داشتن یک «احساس» است و «شناختن» یک امر «ذهنی» ، در صورتی که «تشیع» به معنای پیروی کردن. در حقیقت، «عمل» است و حرکت. بنابراین ممکن است کسی دوستدار علی(ع) باشد تا حد عشق، یا از علی(ع) تجلیل کند تا حد خدا، یا حتی ممکن است «کسی با علی(ع) آشنا باشد، در حد بزرگ ترین محققی که همه عمرش را وقف تحقیق در زندگی علی(ع) کرده

مرد جوانی به خواستگاری دختری از خانواده ای مؤمن و آبرودار رفت. قرار شد که خانواده دختر، پس از مشورت و تحقیق، پاسخ او را بدهند. مدتی گذشت و از خانواده دختر خبری نشد.
روزی مادر پسر به منزل دختر رفت و از مادر او، نتیجه تصمیم آنها را پرسید.
مادر دختر پس از مقدمه چینی لازم گفت که می گویند:
پسر شما تعهد چندانی نسبت به فرائض، خصوصاً نماز ندارد. ما نمی توانیم با ازدواج دخترمان با چنین جوانی موافقت کنیم.
مادر جوان ضمن بیان اینکه فرزندش اهل نماز و مسجد است و... توضیحات لازم را ارائه نمود اما مادر دختر گفت: ما در تحقیقاتمان به این مطلب رسیده ایم! ناچار مادر جوان به منزل آمد و جریان را برای پسرش تعریف کرد.
جوان خیلی ناراحت شد اما به روی خود نیاورد تا اینکه نزدیک نماز ظهر به مسجد رفت و در صف اول، طرف سمت راست امام جماعت در کنار یکی از نمازگزاران که او را می شناخت نشست. سلام کوتاهی کرد و در فکر فرو رفت!
نمازگزار مزبور که از علما بود نگاه مهربانانه ای به او کرد و گفت: امروز سرحال نیستید، بلا دور است، اینجا خانه خدا و محل حل مشکلات کسانی است که به خانه پروردگارشان پناه آورده اند، چرا ناراحتی پسر خوب؟! اگر اینجا مشکل کسی حل نشود، کجا حل می شود؟ بگو تا خدا یاری کند!
جوان گفت: حقیقت این است که به خواستگاری دختری رفته ام و خانواده اش تحقیق کرده اند و نمی دانم از چه کسی شنیده اند که من اهل نماز و مراسم مذهبی نیستم و هم اکنون به ناحق، هم مرا متهم به این عیب کرده اند و هم با ازدواج من و دخترشان مخالفت نموده اند. نمی دانم چه کنم؟!
مؤمن نمازگزار گفت

حضرت امیرعلیه السلام می فرمایند: مردی نزد رسول خدا صلی الله علیه وآله آمد و گفت: یا رسول ا... مرا به عملی راهنمایی کنید که به سبب آن:
۱) خدا مرا دوست بدارد
۲) مردم مرا دوست بدارند
۳) داراییم فراوان شود
۴) بدنم سالم بماند
۵) عمرم طولانی شود
۶) خدا مرا با تو محشور کند.

بدون تردید اعمال صالح و نیکو، دارای آثار خوب و پایدار و کردارهای بد و زشت نتایج ناپسند از خود بجا خواهند گذاشت. این مطلب به صراحت و روشنی از آیات و روایات استفاده می شود. در اینجا با توجه به روایات معصومین (ع) به برخی از آثار وضعی نیکی به والدین اشاره می کنیم.
۱) طول عمر
در روایتی از رسول خدا (ص) آمده است: "هر کس دوست دارد عمرش طولانی و روزیش فراخ گردد، باید به پدر و مادرش نیکی کند. چرا که نیکی به آنها از اطاعت و بندگی خدا شمرده شده است"(بحارالانوار ۷۴: ۸۵). امام باقر (ع) نیز فرمودند: "حج و زیارت خانه خدا فقر را از بین می برد و صدقه و احسان در راه خدا، گرفتاریهای ناگوار را برطرف می سازد و نیکی به پدر و مادر عمر را طولانی می کند"(همان). در حدیثی از پیامبر خدا (ص) آمده است: "به راستی که انسانی از عمرش سه سال بیش باقی نمانده است پس به پدر و مادرش نیکی می کند و صله ارحام می نماید، خداوند تا سی سال بر عمرش می افزاید و از مردم کسی هست که از عمرش سی سال باقی مانده است پس قطع رحم می کند یا عاق پدر و مادر می شود؛ خداوند متعال سی سال عمرش را محو و نابود می کند و آن را به سه سال کاهش می دهد"(همان: ۹۳).
۲) وسعت رزق
یکی دیگر از آثار نیکی به پدر و مادر، فراخی روزی است. آفریدگار جهان زندگانی پسندیده و با وسعت را در فرمانبرداری پدر و مادر و زندگی نکبت بار را در عقوق و نافرمانی والدین قرار داده است(همان: ۸۵). افرادی که به پدر و مادر خود احترام می گذارند و در جلب رضایتشان می کوشند و حقوق ایشان را حفظ و ادا می نمایند، نه تنها از نظر معنوی بلکه از جنبه های مادی و در شئون زندگی این جهان هم برای آنها نصیب فراوانی خواهد بود.
۳) دعای مستجاب
از دیگر فواید دنیوی نیکی و احسان به والدین استجابت دعای ایشان به نفع فرزند می باشد.

برای پاسخ به این سئوال ابتدا از تعریف گناه شروع می کنیم .
گناه به معنی خلاف است، ودراسلام هرگونه کاری که برخلاف فرمان خداوند باشد، گناه است، گناه هرچند کوچک باشدچون نافرمانی خدا است ، بزرگ است.۱
پس هرگاه موردی را برخلاف دستورات خداوندعمل کنیم گناه کرده ایم، در واقع حلال خدا را حرام کردن وحرام خدا را حلال کردن گناه است. حال این سئوال پیش می آیدکه آیا حجاب داشتن دستور خداست؟
خداوند متعال برای تببین احکام ومعارف دین کتاب جامع وکاملی نازل کرده است به نام قرآن، که خوب می دانیم انچه در قرآن بیان شده کلام صریح خداوند است ودستورات خداوند محسوب می شود.اما آیا در قران آیاتی در مورد حجاب وجود دارد؟پاسخ مثبت است که در زیر تعدادی از این آیات را مشاهده می کنیم .
" ای پیامبر، به زنان و دخترانت و نیز به زنان مومنین بگو خود را بپوشانند تا شناخته نشوند و مورد اذیت قرار نگیرند. و خداوند بخشنده مهربان است" ۲
ای رسول خدا ،به زنان مؤمن بگو:......زینت خود را آشکار نکنند مگر آنچه قهراً نمایان است،و روسریهای خود را بر سینه و گردن خود بیفکنند.۳
و(زنان) هنگام راه رفتن پای خود را به زمین نکوبند تا زینت پنهانشان شناخته نشود.۴
ای نبی من به زنان با ایمان بگو دیده از نگاه ناروا بپوشند . اندام خود را از عمل زشت حفظ نمایند .۵
ای رسول من، مردم مومن را بگو چشم از نگاه به نامحرمان بپوشند و اندام شهوت را از حرام الهی حفظ کنند که این گونه عمل کردن برای آنان پاکیزه تر است ،همانا خداوند بر هر چه انجام می دهید آگاه است . ۶
پس با توجه به آیات بالا حجاب داشتن دستور خداوند می باشد که سرپیچی از آن طبق تعریفی که از گناه داشتیم گناه محسوب می شود.علاوه بر آیات قرآن احادیثی نیز در مورد حجاب از ائمه اطهار موجود است که دلیلی بر اهمیت ویژه مسئله حجاب می باشد

مطابق آیات قرآن کریم و روایات معصومین (ع)، جلب رضایت الهی و تقرّب به حضرت احدیت، هدف نهایی خلقت انسان است و اساساً انجام واجبات و ترک محرمات و به طور کلی عبادت و اطاعت خدا، به منظور جلب رضایت الهی است، همچنانکه مولای متقیان علی (ع) می فرماید: "رضی الله سبحانه مقرون بطاعته؛ خشنودی خدای سبحان، همراه و مقرون به طاعت اوست"(۱). کسی که در دنیا همت و تلاش خویش را در جهت کسب خشنودی خداوند مصروف دارد، در روز قیامت نیز از مواهب و رضوال الهی بهره مند خواهد شد: "و اما من خاف مقام ربه و نهی النفس عن الهوی فان الجنه هی الماوی؛ آنان که از خدا ترسیدند و پیروی از هوای نفس ننمودند، بهشت جای آنهاست"(نازعات/۴۰و ۴۱).
اما کسی که بدون توجه به رضایت الهی، تامین خواهشهای نفسانی و زودگذر دنیوی را، منتهای همّت خود قرار داده و سرمایه گرانبهای عمر خویش را صرف امور بیهوده نموده است، بی شک در روز قیامت مشمول غضب الهی خواهد بود و جایگاهش آتش دوزخ است: "فاما من طغی و آثر الحیوه الدنیا فان الجحیم هی الماوی؛ هر کس که سرکشی کرد و زندگی دنیا را برگزید جهنم جایگاه اوست"(همان/۳۷ ۳۹).
امیرالمؤمنین علی (ع) با تحذیر نسبت به صرف سرمایه عمر در امور بیهوده و بی فایده، می فرمایند: "اقصر همتک علی ما یلزمک و لا تخض فیما لا یعنیک؛ همت خود را محدود کن در همان که لازم داری و به کارت آید و وارد مشو در آنچه به کارت نیاید"(۲) نیز می فرماید: "دع ما لا یعنیک و اشتغل بمهمک الذی ینجیک؛ واگذار آنچه را به کارت نیاید و ربطی به تو ندارد و مشغول شو به کار مهمی که تو را نجات و رهایی بخشد"(۳). در بیان دیگری می فرماید: "من لم یکن همّه ما عندالله سبحانه لم یدرک مناه؛ کسی که همت و هدفش چیزی جز از آنچه در پیشگاه خدای سبحان است باشد، به آرمان خود نرسد"(۴). حضرت در تفسیر معنای "غفلت" فرمودند: "کفی بالمرء غفله ان یصرف همته فیما لا یعنیه؛ در غفلت و بی خبری انسان همین بس که همّت خود را در کاری که به دردش نمی خورد صرف کند"(۵). امام سجاد (ع) در دعای مکارم الاخلاق به خداوند چنین عرضه می دارد: "و عمرنی ما کان عمری بذله فی طاعتک فاذا کان عمری مرتعا للشیطان فاقبضنی الیک قبل ان یسبق مقتک الی او یستحکم غضبک علیّ؛ خدایا، تا هنگامی که عمرم در طاعت تو صرف شود مرا زنده بدار و چون عمرم چراگاه شیطان شود مرا به سوی خود ببر پیش از اینکه خشمت به من برسد یا غضب تو درباره من شدت یابد