چشمانت را بازمیکنی و عمیق نفس می کشی...دریایی از نور در جلوی دیدگانت آشکار می گردد... گنبدی از جنس آفتاب سایه بان شمس الشموس است...به رسم ادب دست بر سینه می نهی و سر خم می کنی...السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا..سلام آقا جانم... و این عطری که بعد آن حس میکنی..جواب سلامت است از دهان پاره ی تن رسول خدا... آمده بودی که حاجت بگیری...اما عالمی دیگر در مقابل دیدگانت خود نمایی میکند...و شاید از به زبان آوردن برخی از حاجات خاکی ات در این آستان آسمانی شرم کنی... رسم صاحب این خانه این است که خوب وساطت می کند میان میهمانش و خداوند مهربان..امام باران است امام رضا....از کران بام عالم هستی حرف زدن با معبود دیگر حالی می دهد...آنقدر در اوجی که دوست داری دستی به آسمان بسابی و سبدی ستاره بچینی... اینجا..قطعه ای از بهشت است..اینجا حرم است...