فراغت که در لغت به معنی آسایش و آسودگی از کارهای الزام آور تعریف شده، در مفهوم صحیح اش عبارت است از: مشغول شدن به فعالیت های خودجوش و مطلوب و دوست داشتنی؛ فعالیت هایی که دو ویژگی اصلی آنها آزادی و تنوّع است.
این مفهوم اوقات فراغت، جزء غنی ترین اوقات زندگی انسان است و انسان را به نیازهای درونی، خودسازی و خودشناسی فرامی خواند.
امام رضا علیه السلام در سبک زندگی  خود سهم مهمی را برای استفاده صحیح از اوقات فراغت و لذات حلال قائل شده اند، ایشان  می فرمایند:

 همچنین به ربان بن شبیب می‌فرمایند:
اگر دوست داری در درجات عالی بهشت با ما باشی به حزن ما محزون و به شادی ما شاد باش.

امام رضا علیه السلام در مقابل توصیه به استفاده از اوقات فراغت به نحو احسن ، از گذراندن وقت به کارهای لغو و بیهوده نهی نموده اند ، میفرمایند:
خدا بندگانش را از همه قمار ها ( : بازی های دارای برد و باخت ) نهی و به اجتناب از آن ها امر فرموده و آن ها را رجس و پلیدی نامید و فرمود : پلیدی هستند که گرایش به آن ها برخاسته از وسوسه های شیطان است ، پس از آنها بپرهیزید...

مقاله محمدرضا احمدی ، پیرامون اوقات فراغت
بررسی اوقات فراغت در اسلام،سکینه علوی فر، مریم زبردست
قدس آنلاین