عشق به علی و ارج نهادن به مقام والای او شاید درگذشته های دور محدود به حدود مذهب تشییع وشیعیان بوده است ولی اینک از مرزهای اسلام  گذشته و در میان سایرادیان، علی شناسان و علی شیفتگانی می بینیم که حضرت امیر راچنان می ستایند که هم پای ستایش خـُلص ترین شیعه غالی است. ” واگراو تنها برای اسلام بود، چگونه زندگی افتخار آمیز و بی نظیر او می توانست روح یک نویسنده مسیحی را در لبنان … بیدار و شعله ور سازد که برای شرح ماجرای زندگی او، به تجزیه و تحلیل، تحقیق و بررسی عمیقی مشغول گردد و همانند شاعری که مجذوب و شیفته شاهکارها، افتخارات و یادگارها و قهرمانی های آن باشد، به غزل سرایی بپردازد؟!” ( از مقدمه میخائیل نعیمه متفکر مسیحی لنبان بر کتاب جرج جرداق، امام علی صدای عدالت انسانی) این عشق شورانگیز به علی شاید به واسطه آن است که او هدف نهایی آفرینش آدمی وقبله آمال انسان در مسیر زند گی است.

عید غدیر بزرگی از علی یافته است، ظرف به خودی خود روزی است همانند دیگر روزها ولی نامیده شدن به نام علی ومظروفی چنین بزرگ یافتن است که این روز را “عید غدیر” در آسمان ها بزرگتر از زمین کرده است.

روز غدیر خم روز علی است و از علی گفتن آسان نیست. فهم ما را به چیستی علی اعلی راهی تواند بود؟ او از این جهان و آن جهان گذر کرده و به جاودان، به بیکران، به کهکشان منزل کرده است و ما خاکدان نشینان را آیا به آن” سیمرغ قاف نشین” دستیابی تواند بود؟

غدیر روز علی است و روز امامت. روزی است که نبوت خاتمه می یابد ولی چهره نجیب آن بر جبین امامت تکرار می شود و عطر دل انگیز آن را در خاطره ها زنده می دارد. روز غدیر روز امید است روزی است که خداوند گرچه نبوت را خاتمه می بخشد ولی راه هدایت را با امامت برای بندگانش گشوده نگه می دارد.

امید است که از مدد نفس قدسی آن ” نگار روحانی”(۱) به “  بالا”(۲) وعرش کبریایی راه یابیم و از چشمه زلال آن سیراب گردیم.

پاورقی:

۱- نگار روحانی: عنوان مسمطی از ملک الشعرای بهار در ستایش حضرت امیر( متن کامل این مسمط را درکتابخانه تبیان خواهید یافت)

۲- بالا: اشاره ایی است به غزلی ازمولانا جلال الدین محمد بلخی

ما ز بالائیم و بالا می رویم                 ما ز دریائیم و دریا می رویم

همت عالی است در سرهای ما          از علی تا رب اعلی می رویم

سایت تبیان
سایت فرهنگی مذهبی راه وصل

در بین صحابه و تابعین چه پیش از دوران خلافت ظاهرى امیرالمؤمنین على علیه السلام و چه در عهد خلافت آن جناب و زمانهاى بعد، استدلال به قضیه غدیر و قسم و سوگند خوردن به آن رواج پیدا کرده بود.عمر در هنگام احتضار و مرگ خود، امر خلافت را بین شش نفر به شورا گذاشت. (حضرت على علیه السلام، عثمان، طلحه و زبیر، سعد و عبدالرحمن بن خوف)ابوالطفیل گوید، چون این عده شورا تشکیل دادند، مرا به عنوان دربان قرار دادند که از ورود افراد جلوگیرى نمایم. در این هنگام على علیه السلام، فرمود: من بطور مؤکد بر شما احتجاج و استدلال خواهم نمود به چیزى که هیچ فرد عربى و غیرعربى از شما نتواند آنرا دگرگون نماید. شما را سوگندى می دهم به خدا که آیا در میان شما کسى هست که پیش از من به وحدانیت خدا ایمان آورده باشد؟فرمود: شما را به خدا سوگند می دهم آیا در میان شما جز من کسى هست که رسول خدا درباره او فرموده باشد، « من کنت مولاه فعلىّ مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه، وانصر من نصره… لیبلغ الشاهد الغائب» همگى گفتند: نه و همگى بر صحت این حدیث شریف مهر تاءیید زدندهمگى گفتند: نه. فرمود: شما را به خدا قسم سوگند می دهم در میان شما کسى هست که برادرى چون جعفر طیار و عمویى چون حمزه و همسرى چون فاطمه علیها السلام و فرزندانى چون حسن و حسین داشته باشد؟همگى گفتند: نه. فرمود: شما را به خدا سوگند می دهم آیا در میان شما جز من کسى هست که رسول خدا درباره او فرموده باشد، « من کنت مولاه فعلىّ مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه، وانصر من نصره… لیبلغ الشاهد الغائب».همگى گفتند: نه و همگى بر صحت این حدیث شریف مهر تاءیید زدند. ب

تبیان