ابزار هدایت به بالای صفحه

هر يك از آنها، نشانه جداگانه‏اي باشد كه پيش از ظهور واقع مي‏شود؛ (همان، ص 289، ح 6.)
لكن به نظر مي‏رسد كه اينها تعبيرهاي گوناگون از يك حادثه و يا دست كم، اشكال گوناگون يك حادثه است. مراد از همه آنها، همان بلند شدن صدايي در آسمان است؛ ولي به اعتبار اينكه صداي عظيم بيدار باشي است كه همه را متوجه خود مي‏كند و نيز موجب وحشت عمومي و ايجاد دلهره و اضطراب مي‏گردد؛ به آن «صيحه»، «فزعه»، «صوت» و «نداء» - كه هر يك بيانگر ويژگي از آن حادثه است. اطلاق مي‏شود.
اين احتمال نيز وجود دارد كه آنها، سه رخداد جداي از هم باشند كه در يك زمان رخ مي‏دهند، به اين گونه كه ابتدا صدايي عظيم و هولناك به گوش جهانيان مي‏رسد و همه را متوجه خود مي‏كند (صيحه). به دنبال آن، صداي مهيب و هولناكي شنيده مي‏شود كه دل‏هاي مردم را به وحشت مي‏اندازد (فزعه). آنگاه از آسمان صدايي شنيده مي‏شود كه مردم را به سوي مهدي عليه السلام فرا مي‏خواند (ندا).
رواياتي كه در مورد اين نشانه‏ها از طريق شيعه و سني رسيده فراوان؛ بلكه متواتر است.
(ر.ك: منتخب الاثر، ص 459.)
امام باقر عليه السلام مي‏فرمايد:
«ينادي مناد من السماء باسْم القايم عليه السلام، فيسْمع منْ بالْمشْرق و منْ بالمغْرب، لا يبْقي راقد الا اسْتيْقظ و لا قايم الا قعد و لا قاعد الا قام علي رجْليْه فزعا منْ ذلك الصوت … و هو صوت جبْرييل الروح الامين.»
«ندا كننده‏اي از آسمان، نام قايم را ندا مي‏كند، پس هر كه در شرق و غرب است، آن را مي‏شنود. از وحشت اين صدا، خوابيده‏ها بيدار، ايستادگان نشسته و نشستگان بر دو پاي خويش مي‏ايستند. رحمت خدا بر كسي كه از اين صدا عبرت گيرد و آن را اجابت كند؛ زيرا صداي نخست، صداي جبرييل روح الامين است.» آنگاه مي‏فرمايد:
«اين صدا، در شب جمعه بيست و سوم ماه رمضان خواهد بود. در اين هيچ شك نكنيد و بشنويد و فرمان بريد. در آخر روز، شيطان فرياد مي‏زند كه «فلاني مظلومانه كشته شد» تا مردم را بفريبد و به شك اندازد.
(الغيبه، ص 235، ح 13.)
امام‏صادق عليه السلام مي‏فرمايد:
«ينادي مناد منْ السماء اول النهار:
الا ان الحق في علي و شيعته.
ثم ينادي ابْليس لعنه الله في آخر النهار:
الا ان الحق في عثمان و شيعته، فعنْد ذلك يرتاب المبْطلون»
(كتاب الغيبه، ص 454، ح 461.)
(در ابتداي روز، گوينده‏اي در آسمان ندا مي‏دهد:
آگاه باشيد كه حق با علي عليه السلام و شيعيان او است. پس از آن، در پايان روز، شيطان - كه لعنت خدا بر او باد - از روي زمين فرياد مي‏كند:
حق با عثمان (ممكن است مقصود سفياني باشد) و پيروان او است. پس در اين هنگام، باطل گرايان به شك مي‏افتند.» افزون بر اينها، روايات ديگري نيز به همين مضمون وجود دارد كه از مجموع آنها، مي‏توان چند نكته را استفاده كرد:
1. (صيحه»، از نشانه‏هاي حتمي ظهور شمرده شده است و شيخ طوسي، نعماني، شيخ مفيد رحمه الله، شيخ صدوق رحمه الله و … به حتمي بودن آن اشاره كرده‏اند.
(ر.ك: كتاب الغيبه، ص 435، ح 425؛ الارشاد، ج 2، ص 370.)
2. اين صدا از آسمان شنيده مي‏شود؛ به گونه‏اي كه همه مردم روي كره زمين - در شرق و غرب - آن را مي‏شنوند و به خود مي‏آيند. از برخي روايات استفاده مي‏شود كه هر جمعيتي آن صدا را به زبان خود خواهد شنيد.
(كتاب الغيبه، ص 266، ح 54؛ كمال‏الدين و تمام النعمه، ج 2، ص 650، ح 8.)
3. محتواي اين پيام آسماني، دعوت به حق و حمايت و بيعت با مهدي عليه السلام است؛ يا تعبيرهاي:
«ان الْحق في علي و شيعته»
(كتاب الغيبه، ص 435؛ كمال الدين و تمام النعمه، ج 2، ص 652، ح 14.)
و «ان الحق في آل محمد.»
(الصراط المستقيم، ج 2، ص 259.)
4. هم زمان با شنيده شدن اين صدا از آسمان و يا كمي پس از آن، در روي زمين نيز صدايي شنيده مي‏شود. ندا دهنده شيطان است كه مردم را به گمراهي فرا مي‏خواند و تلاش مي‏كند با ايجاد ترديد در مردم، آنان را از حمايت مهدي عليه السلام و اجابت دعوت آسماني، باز دارد.
5. جبرييل، مردم را به حق فرا مي‏خواند و شيطان و نيروهاي شيطاني و پيروان سفياني به باطل. ظاهر شدن اين نشانه، هم زمان با خروج سفياني و صيحه آسماني است.
(ر.ك: چشم به راه مهدي عليه السلام، ص 286.)
از ظاهر روايات، با توجه به ويژگي‏هايي كه براي آن بيان شده، فهميده مي‏شود كه تحقق آن، طبيعي نخواهد بود. خداوند، براي آنكه شروع اين انقلاب جهاني را اعلان كند و به همگان برساند كه انقلابي بزرگ در حال شكل گيري است و حق بودن حضرت مهدي عليه السلام را بنماياند و به ياران و دوستان و علاقه‏مندان به چنين رستاخيزي خبر بدهد؛ صيحه آسماني را معجزه آسا به گوش همگان مي‏رساند.
(همچنين ر.ك: كنزالعمال، ح 14، ص 588، ح 39665.)