به رغم وجود این موانع و تغییر قابل توجه شرایط در سال های پس از انقلاب،شاخصها و شواهد بسیاری حکایت از رشد و توسعه کشور در بسیاری از زمینه ها و ابعاد می کند که به عنوان نمونه به برخی از آنها اشاره می کنیم.لکن قبل از آن باید به این نکته توجه شود که به دلیل وجود شرایط بحرانی و جنگی در دهه اول انقلاب،نمی توان این دوره را در فرآیند توسعه کشور مورد محاسبه قرار دادد زیرا در حقیقت،دوره سازندگی و توسعه کشور،پس از جنگ شروع می گردد؛به همین جهت،اکثر قریب به اتفاق شواهدی که در این بحث به آنها اشاره می شود به بعد از سال 1368 مربوط می گردد.

رشد علمی و آموزشیموفقیت هرساله ی دانش آموزان ایرانی در دست یابی به مقامات جهانی در المپیادهای علمی در رشته های مختلفی هم چون فیزیک،ریاضی،شیمی،کامپیوتر و... در رقابت با کشورهای پیشرفته ی علمی یکی از شواهد رشد و توسعه ی علمی کشور در سال- های پس از انقلاب است.این موفقیت ها در رشته های مختلف الپیادهای دانش آموزان از اولین سال حضور جوانان مستعد ایرانی هرساله با پیشرفت بسیاری همراه بوده است: 3 بار مقام اول جهانی (المپیاد شیمی 1374 و 1375،المپیاد ریاضی 1377)،2 بار مقام دوم جهانی (المپیاد فیزیک 1378 و المپیاد شیمی 1380) و 2 بار مقام سم جهانی (المپیاد فیزیک در سالهای 1374 و 1377) از دست آوردهای دانش اموزان ایرانی است.حاصل شکت ایران در المپیادهای جهانی دانش آموزی در طی سالهای 1366 تا 1380 در رشته های ریاضی،فیزیک،کامپیوتر،شیمی و زیست،57 مدال طلا،92 مدال نقره و 58 مدال برننز بوده است.(1)

برای شناخت بهتر شیوه های عمل نیروهای داخلی برای پیش برد طرح فروپاشی بر ضد جمهوری اسلامی ایران، به بررسی عمل کرد دو جریان می پردازیم.
الف) نشریات تازه تأسیس و هم سو با استراتژی نظام سلطه ی جهانی.
ب) تشکّل های نو ظهور در خط آمریکا طی سال های 1377 و 1378.
عمل کرد این دو جریان شباهت بسیار زیادی به خط مشی های مرحله ی اول طرح فروپاشی شوروی دارد:

الف) خط مشی نشریات تازه تأسیسبررسی محتوای برخی از نشریاتی که در سال 1376 هم زمان با روی کرد نظام سلطه ی جهانی به طرح فروپاشی جمهوری اسلامی ایران به سبک شوروی تأسیس شدند و تا اوایل سال 1379 فعالیت داشتند، بیانگر آن است که این مطبوعات آگاهانه یا ناآگاهانه به عنوان مجری بخشی از استراتژی امپریالیسم جهانی بر محورهای ذیل تأکید داشتند و بر اساس یک استراتژی از پیش تعیین شده بر سیاست های زیر پافشاری داشتند:

این دوره که از سال 1362 تا 1368 را در بر می گیرد با افول تدریجی فعالیت گروهکها در داخل و نیز تغییر ورق جنگ پس از تجاوز رژیم بعث عراق به مرزهای کشورمان بود.این دوران با ریاست جمهوری آیت الله خامنه ای و نخست وزیری مهندس میرحسین موسوی مقارن بود.در این دوره،مسایل داخلی تا حد زیادی تحت الشعاع جنگ واقع شده بود:از یک سو،اختلاف جناحهای داخلی در مقابل تجاوز دشمن خارجی رنگ می باخت،و از سوی دیگر دولت و مردم با همه ی توان در خدمت پیشبرد جبهه ها و مسایل مربوط به آن قرار داشتند.انقلاب فرهنگی نیز- که از سال 59 دانشگاهها را برای بازنگری در دروس و ممانعت از فعالیت گروهکهای معارض به تعطیلی کشانده بود- برای همکاری دانشجویان با نهادهای انقلابی و حضور آنها در میدان های نبرد،عاملی مهم به شمار می آید.با تشکیل بسیج به فرمان امام خمینی (رحمه الله علیه) در سال 58،بسیاری از مردم برای یاری دادن رزمندگان اسلام به جبهه ها گسیل شدند.

هرچند ایران در طول تاریخ چند هزار ساله،حوادث و فراز و نشیبهای زیادی به خود دیده است،اما سال 57 از ویژگی خاصی برخوردار بوده و با هیچ سال دیگری قابل مقایسه نیست،چرا که ملت قهرمان ایران در این سال به وحدت بی سابقه ای دست یافته بود،حوادث بسیاری را خلق کرده و سرانجام رژیم پوسیده ی چادشاهی را سرنگون کرد.اتحاد و اتفاق امت شهیدپرور ایران که از ایمان مذهبی تبلور پیدا کرده بود،توانست رژیم تا دندان مسلح شاهنشاهی را که متکی به بزرگترین قدرتهای دنیا نیز بود،روانه موزه ی تاریخ کند.(1)

الف:رمضان 57 و صدور منشور انقلاب:ماه رمضان در این سال فرصت مناسبی بود تا مردم صفوف و شور انقلابی خود را در ماه خودسازی،بیشتر و تظاهرات و اعتراضها را کوبنده تر کنند.امام خمینی (رحمت الله علیه) از فرصت به دست آمده در این ماه استفاده کرده و به منظور بسیج همه ی نیروهای به پا خاسته،نخستین منشور انقلاب اسلامی را توسط یک پیام هشت ماده ای به اطلاع امت مسلمان ایران رساند و ضمن تکیه بر همبستگی و وحدت همه مردم برای مبارزه با رژیم شاه،جنایات آن رژیم را طی چند ماه اخیر برشمرده،خواستار تداوم قیام تا محو کامل آثار ظلم و نابودی دستگاه جبار پهلوی شد.هم چنین امام در این پیام،وظایف اصلی سخنرانان و مبلغهای مذهبی و شنوندگان آنها را در ماه محرم مشخص کرد.(2)

نهضتی که در سال 41 به رهبری امام خمینی (رحمت الله علیه)از درون حوزه علمیه قم آغاز شد،هرچند به ظاهر در پانزده خرداد 1342 به وسیله رژیم شاه سرکوب شد،ولی هرگز نابود نشد،بلکه همانند آتش زیر خاکستر در حال رشد و شکل گیری بود.حکومت پلیسی شاه و اربابش امریکا فکر می کردند که می توانند با خشونت و سرکوبی،نهضت پانزده خرداد را ریشه کن کرده و با تبعید امام (رحمت الله علیه) رابطه ی او را با مردم ایران قطع کنند و از وقوع انقلاب جلوگیری نمایند،اما امام با رهبری مدبرانه ی خود در دوران تبعید در ترکیه و عراق همواره ارشاد و هدایت خود را تداوم بخشیده و به راهنمایی و سازماندهی گروهها و مردم پرداخت.تداوم رهبری امام از تبعیدگاه خود از یکسو و مقاومت و پایداری مردم و شاگردان او در داخل کشور از سوی دیگر،سرانجام منجر به برانگیختن شعله های خشم مردم در سال 56 علیه حکومت پهلوی شده و در نهایت،بر اثر اوج مبارزات مردم،شاه در تاریخ 26 دی ماه 1357 از کشور گریخته،طلوع فجر پیروزی در سپیده دم 22 بهمن 1357 نمایان شد و رژیم شاهنشاهی برای همیشه به زباله دان تاریخ رفت.