مقدمات اجرای طرح فروپاشی بر ضد ایران 
برای پیش برد طرح فروپاشی جمهوری اسلامی ایران به سبک و سیاق آن چه در شوروی به مرحله ی اجرا در آمد، سه پیش زمینه مهم به عنوان مقدمات طرح در حال اجرا بر ضد اسلام و ایران است. این موارد عبارتند از:

الف) اعمال فشارهای خارجیبرای تحقق اهداف این خط مشی، روش های زیر توسط آمریکا برای تضعیف توان مندی ملی ایران و ایجاد بحران اقتصادی از طریق ضربه زدن به بنیه مالی کشور به مرحله ی اجرا در آمده است:
1. بلوکه کردن کلیه ی اموال و دارایی های ایران در آمریکا.
2. مسدود ساختن حساب های بانکی ایران در بانک های آمریکایی.
3. ممانعت از دست یابی ایران به تکنولوژی های دو منظوره.
4. ممنوع کردن ورود کالاهای ایران به آمریکا.
5. جلوگیری از صادرات کالاهای آمریکایی به ایران.
6. ممنوعیت انتقال اعتبارات و مبادله ارز با ایران.
7. جلوگیری از دست یابی ایران به تکنولوژی های پیشرفته.
8. اعمال مجازات های سنگین بر ضد مؤسسات و شرکت های آمریکایی سرمایه گذار در صنایع نفت و گاز ایران.

بيش از يك ربع قرن ازعروج ملكوتي راست قامت جاودانه تاريخ، سردار كشور، كوه كوهان، مرد مردستان، آن عماد تكيه و اميد ايرانشهر، شيرمرد عرصه هاي هول، آن كه هرگز چون كليد گنج مرواريد گم نمي شد از لبش لبخند، خواه روز صلح و بسته مهر را پيمان، خواه روز جنگ و خورده بهر كين دشمن سوگند. او كه در گرداب درياها به سان موج آرامش، و در طوفان خاك و خس در افق روشن ؛ برمصيبت هاي تاريخ پر بلاي ما واقف و در شادي هاي كوچه هاي پيچ در پيچ ما حاضر. آن كه بر هر موج ابرويش، هزاران دلدار خفته و در هر ناوك چشمش هزاران دشمن خسته. اينك اين راست قامت در تگ تاريك ژرف آن نفاق پيچيده خفته با ياران خود در چاه حقد آن سيه روزان بي ساحل. و ما كه امروز در رهگذر اين كشتي سربلندي، به فراز و فرودها مي نگريم، جمال جميل بهشتي را در هدايت آن، با تمام لحظه لحظه ها، درمي يابيم. اما آيا نسل سوم انقلاب كه فرزندان همان مردان راستين 26 سال پيش هستند، از بلندي ها و پستي هاي اين درياي طوفاني چيزي بخاطر دارند يا كسي براي آنها، آن را ترسيم نموده است؟ و اين نقطه مشترك همه دلسوزان انقلاب است، كه مبادا جريانات موج سوار، كشتي انقلاب را به ساحل ديگري هدايت نمايد. 

پس عرفان تحولات کوتاه مدت اجتماع را به وجود مى‌آورد؛ ولى اين تحولات کوتاه مى‌ماند (مثل حکومت صفويه.) تاريخ معرفتى ايران. عقلانيت انتزاعى اشراقى يا ضديت با عقلانيت اشراقى است که در هر صورت فضاى عقلانيتى ايران را به هم مى‌زند و ايران را به کشور جنبش ملى مداوم تبديل کرده است که به بازسازى مداوم کمتر مى‌رسد. هرگونه تلاش براى عقلانى ساختن ايران، حرکت به سوى سازمان‌سازى در جهت بازسازى است.

تاريخ جنبش‌هاى ايراني، اثبات کننده موضوع ياد شده است. آنچه از ضديت با عقل‌گرايى طى دو دهه اخير نصيب ايران شد، دولت جنبشى بوده است؛ نه دولت‌هاى سازمان‌ساز. دولت‌ها به جاى آنکه آرامش‌ بخشى را پيشينه خود سازند، خود بحران‌زا بوده و هنگامى که نوبت به سازما‌ن‌دهى مى‌رسد از “عقلانيت قرضى و وارداتي” استفاده مى‌کرده‌اند که خود نيز بحران‌زا بوده و هردولت براى از بين بردن بحران دولت پيشين آمده است که خود نيز بحران ديگرى را افزوده است. ضرورت بنياد “عقلانيت بومى زندگى محور” بازسازى و نوسازى ايران است.

جزئیاتی از تصمیم نیروهای انقلاب برای تحصن دانشگاه تهران در 10 بهمن57/راهکار شهید بهشتی برای مقابله با دولت بختیار

عبدالمجید معادیخواه در کتاب خاطرات خود که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است درباره نحوه تصمیم‌گیری برای تحصن در دانشگاه تهران می‌گوید: آیت الله شهید بهشتی، دوستانی را که فرصتی برای استراحت در آن اوضاع نداشتند، به نشستی فو‌ق‌العاده فراخواندند؛ نشستی در ساعتی پس از بامداد همان شب. شمار کسانی که در آن نشست حضور داشتند در مرز سی تن و محل این نشست نیز مدرسه رفاه بود.

آیت الله شهید بهشتی، مدیریت آن نشست را عهده‌دار شد و سخن را چنین آغاز کرد: «دوستان! تا روز گذشته، در حفظ روحیه مردم و تهدید دولت بختیار می‌گفتیم: اگر دولت فرودگاه را بر روی هواپیمای حامل امام نگشاید، حرف آخر را می‌زنیم مسئول پیامدهای آن، کسانی هستند که از بازگشت امام به کشور مانع شده‌اند. تا امروز دولت با صراحت نمی‌گفت از آمدن امام مانع می‌شوم. اما فردا، نمی‌توانیم با منطق گذشته با مردم روبه رو شویم. آقای بختیار با صراحت اعلام کرده است که بازگشت امام را مانع می‌شوم. مفهوم این موضع‌گیری جز این نیست که هر واکنشی می‌خواهید نشان بدهید و حرف آخر را بگویید! در چنین شرایطی چه می توانیم بکنیم: آیا راه را برای انفجار عواطف مردم باز کنیم و بگوییم: «مردم! این شما و این دولت بختیار! آیا پیامدهای چنان انفجاری را می‌توان پیش‌بینی کرد؟ آیا جمع حاضر مسئولیت شرعی آن را پذیرا می‌شود؟»

حبیب‌الله عسگراولادی در کتاب خاطرات خود که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است٬ درباره تصمیم‌ امام خمینی(ره) برای عزیمت به ایران و مصاحبه‌های ایشان در روزهای آخر حضور در پاریس می‌گوید: « در اول بهمن بود که در یک مصاحبه‌ای از حضرت امام پرسیدند: «فرجه قانونی شما برای حضور در فرانسه تمام شده، آیا شما به عراق بر می‌گردید و اجباراً سکوت اختیار می‌کنید، یا سازش می‌کنید و به ایران بر می‌گردید؟» امام فرمودند: « اگر این چند روز باقیمانده‌ عمرم را از این فرودگاه به آن فرودگاه پرواز کنم، نه سکوت می‌کنم و نه سازش. من به دنبال وظایف خود هستم و از آن کوتاه نمی‌آیم». 

عبدالمجید معادیخواه در خاطرات خود که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است، با اشاره به مظلومیت شواری انقلاب و فشارهای وارده از طرف برخی انقلابیون درباره ماجرای موافقت شورای انقلاب با سفر بختیار به پاریس و هیاهوآفرینی جمعی از روحانیون با محوریت آیت‌الله منتظری می‌گوید: «ساعتی پیش از غروب آفتاب، در 57/11/8 در مدرسه رفاه، طبقه دوم همان جا که –روبه‌روی پله‌ها - نقش روابط عمومی داشت، شاهد گفتگویی با تلفن بودم. استاد شهید آیت‌الله مطهری به فردی - که گویی رابط یا یکی از رابط‌های دولت بختیار با شورای انقلاب بود - و احتمالا احسان نراقی می‌گفت: « این پیشنهاد شما قابل طرح نیست.» از پاسخی که به زودی می‌نگارم، معلوم بود که مخاطب می‌پرسد: «چه چیزی را شما قابل طرح میدانید!».... مطهری در پاسخ گفت: « آنچه را قابل طرح در شوری انقلاب می‌دانم، آن است که اعلام شود: میان روحانیت مبارز و آقای بختیار توافق شدکه برای تقدیم استعفای خود، به پاریس برود.»شاید فزون از ده دقیقه آن چانه‌زنی سیاسی ادامه یافت؛ چنان که برایم جای تردیدی نبود که آن گفتگو به بن‌بست رسید. نه مطهری به کمتر از آنچه پی در پی می‌گفت قانع شد، نه مخاطب او پذیرای چنان تنازلی بود.

حمید سبزواری پدر شعر انقلاب در کتاب خاطرات خود که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است، درباره پیش‌بینی پیروزی انقلاب اسلامی در اشعار و سروده‌های خود می‌گوید: « من به هنگام کودتای افغانستان اشعاری سرودم که وقایع انقلاب اسلامی در ابیات آن پیش بینی شده بود و این خود می تواند یکی از معجزات انقلاب باشد. آن شعر را بعداً خواهم خواند «بمان تا غریوی ز ایران برآید»، اما چند دو بیتی داشتم که قسمت آخر این دو بیتی‌ها چنین است؛ البته شعر نامش بود «در شبی بی سپیده»:

شب به درازا کشید و عمر من افسوس/ شب همه شب صرف جستجوی سحر شد

پیک اجل آمد و سپیده نزد دم/ آه ز عمرم که بی‌سپیده به سر شد