مردم ایران سلام !
 

ازعنفوان جوانی‌‌ام در دهه پنجاه تا اواخر پیری‌ام در انتهای دهه نود با تمام توان به شما خدمت کردم. همیشه بالاترین منصب‌ها را در دست داشتم ، چرا که وظیفه ملی و تکلیف شرعی ایجاب می‌کرد این مناصب سنگین و پرمسئولیت را شخصاً به عهده بگیرم و به احدی واگذار نکنم، زیرا فشار کاری روی من تقریبا به اندازه ده کارگر معدن بود. چرا که در ده شرکت دولتی ، خصوصی و خصولتی هیئت مدیره بودم. صبحانه را در دفتر یکی از شرکت ها می‌خوردم و ناهار را در وزارت خانه. شام را هم معمولا به صورت جلسه کاری در توچال می‌خوردیم.

باور کنید آزار دهنده است وقتی هر روز محل غذا خوردنت را تغییر می‌دهی . سیستم گوارش انسان هنگ می‌کند و غذا به درستی هضم نمی‌شود . ولی بنده که خود را رزمنده‌ی عرصه‌ی اقتصادی می‌دانستم به عشق کشورم همه این سختی‌ها و سرد و گرم شدن معده را تحمل کردم و هیچ یک از مناصبم را در طول این 40 سال تحویل ندادم. چرا که مطمئن نبودم کسی بتواند به خوبی من از پس این تکلیف اللهی برآید. رسانه ها اما با من بد کردند. هر روز تهمت و توهین و ناسزا و سیاه‌نمایی علیه بنده منتشر می‌کردند. یک روز به پسرم که در لاس وگاس امریکا زندگی می‌کند می‌تاختند  و روز دیگر به دختر برلین نشینم هتاکی می‌کردند. غافل از آن که پسر مجاهد من در لاس وگاس مشغول فعالیت‌های فرهنگی است. او در آنجا دفتر سینمایی تاسیس کرده ، به بانوان جوان امریکایی هنر تدریس می‌کند.

دختر بی پناهم در آلمان هم موسسه خیریه دارد و حتی گاهی من برایش پول می‌فرستم. مثلا همین چند ماه پیش، برایش 300 میلیارد تومان فرستادم که توانست با آن 10 قرص نان تهیه کند و به فقراء بدهد. الحمدلله! 
خدای بزرگ را شاهد می‌گیرم در طول این 40 سالی که در راس کار بودم، جز حقوق و پاداش و کارانه و یارانه و وام بلاعوض و خانه سازمانی و ماشین دولتی و ارز مسافرتی و سفر خارجی هیچ استفاده‌ای از بیت المال نکرده‌ام. همه موارد پیشین هم در راستای منفعت امت و مصلحت نظام بوده است. خدای حکیم شاهد و ناظر است جز سه آپارتمان در شمال تهران و پنج ویلا در بابلسر و دو شرکت در کیش و یک باغ پانصد هکتاری در لواسان و یک حساب بانکی برای یارانه ماهانه هیچ چیز نداشته و ندارم.

به من تهمت می‌زنند کالا با ارز دولتی وارد کرده و به قیمت آزاد فروخته‌ام. این‌ها مشتی بی‌سوادند که هیچ چیز از اصول تجارت نمی‌فهمند. روزی که من 100 میلیون دلار جهانگیری گرفتم تا یخچال وارد کنم، قیمت ارز آزاد، 8 هزار تومان بود. اما روزی که وارد کردم، ارز آزاد 12 هزار تومان شده بود و طبیعی است که قیمت بالا می رود. گویا روزنامه نگاران گمان کرده‌اند منِ وارد کننده باید ضرر کنم.
به پاکدامنی پسرم که در لاس وگاس سخت از عفتش مراقبت می‌کند قسم می‌خورم در طول این سال‌ها تمام درآمدم را در بانک‌های کانادا ذخیره کرده و ریالی از آن را در بانک‌های ایرانی سرمایه گذاری نکرده‌ام. چرا؟ چون سیستم بانکی ایران را مبتلا به ربا می‌دانم و ربا حرام است و جنگ با خدا!

ای رسانه‌های مغرض و روزنامه‌نگاران قلم فروش! چه کسی را به فساد مالی متهم می‌کنید؟ کسی را که در طول این 40 سال همواره موقع ورود به دستشویی ابتدا پای چپش را پیش گذاشته و موقع خروج پای راستش را؟ خدا مرا ببخشد که یک بار اشتباه کردم. هر وقت در توالت یاد آن خطای راهبردی می‌افتم سخت می‌گریم و خود را برای این ترک مستحب و انجام مکروه، لعنت می‌کنم.
پس بیایید با هم مهربان باشیم و به هم تهمت نزنیم. صراحتا می‌گویم تمام کسانی که به بنده اتهام مالی زدند را می‌بخشم. چرا که پاکدستی من روشن است و خورشید هم هیچ‌گاه پشت ابر نمی‌ماند. اما به خدا قسم نمی‌گذرم از تقصیر کسانی که پسرم را این مجسمه پاکدامنی را به بی‌عفتی متهم کردند. در دنیای دیگر، یقه‌شان را خواهم گرفت.
 
سرباز امت و خادم ملت، مونترال کانادا

به قلم : علی بهاری

منبع: راسخون

اخیرا کلیپی از یکی از منبری های مشهور در فضای مجازی به طور گسترده منتشر شده است. ایشان در آن کلیپ، بر فراز منبر روایتی می خواند از نعمت های بهشتی و به طور خاص، خدمتی که حوریان بهشتی به مومنان ارائه می دهند. پس از این انتشار، برخی کاربران فضای مجازی به ایشان و روایات این چنینی عمیقا تاختند و سخنان مطرح شده در آن منبر را خرافه، جعلی، غیر عقلانی و نامتناسب با دوران ما خواندند.

شدت هجمه به حدی بود که خطیب محترم را بر آن داشت تا در کلیپی دیگر که در کانال شخصی ایشان منتشر شد، از خود دفاع کند و شبهات را بزداید. نگارنده در صدد نقد و بررسی سندی یا دلالی حدیث مطرح در آن منبر نیست و اساسا این کار را در حوزه ی توانایی علمی خود نمی داند. اما یک نکته توجهم را بیش از بقیه جلب کرد: روحانی نامبرده در کلیپ دفاعیه، سعی می کند با نشان دادن اتقان سندی حدیث و صداقت راویانش، اشکالات مطرح شده را پاسخ گوید. گویا پیش فرض ایشان چنین بوده است که کاربران مجازی به ضعف سندی روایات انتقاد داشته اند و اگر ما نشان دهیم که سند احادیث، صحیح است اشکالات برطرف می گردد. در حالی که تا آنجا که بنده فضای مجازی را رصد کردم، متوجه شدم اساسا اشکالات، متوجه سند و حتی دلالت حدیث نیست و مساله فراتر از این حرف هاست. این دست کاربران که عمدتا هم جوان هستند، می گویند: «این احادیث، کذب است و هیچ بهره ای از واقعیت ندارد. بر فرض که حقیقت هم داشته باشد، چه دردی از جهان امروز ما دوا می کند؟»

به بیان روشن تر، سخن بر سر کاربرد این جهانیِ دین و ثمرات عینی آن برای انسان مدرن امروز است نه اعتبار سند حدیث و میزان دلالت آن!

 بنابراین اگر خطیب محترم و نیز دیگر روحانیان مبلّغ، دغدغه دفاع از اسلام، تبلیغ موثّر دین و اقناع مخاطبان مستشکل را دارند بهتر است به پیش زمینه ی معرفت شناختی، جامعه شناختی و روان شناختی انتقادات مطرح شده دقت کنند. اگر اشکال مخاطب بر سر فواید این جهانی دین و نقش آن در زیست شهروندانِ دنیای مدرن باشد و ما در مقام پاسخ، راه حل را در ارجاع او به رجالیان نامدار شیعه و محدثان توانمند مکتب بجوییم، یقینا آب در هاون کوفته و خورشید را به گل اندوده ایم! بلکه باید بکوشیم بر مبانی فکری ایسم های گوناگون مخالف مذهب از لائیسم و لیبرالیسم تا سکولاریسم سیاسی و فلسفی، مسلط شویم و با بیان دقیق زیرساخت های معرفتی و نقدشان، ریشه شبهه ی مخاطب را از زمین ذهن و ضمیرش برکنیم و او را با خود همراه سازیم و الا ردیف کردن هزاران حدیث و روایت و آیه هم، تاثیری در تغییر نگاه او به دین نخواهد گذاشت!

بنابراین باید بپذیریم جامعه تغییر کرده است و ما فعالان فرهنگی و دینی و نویسندگان و خطیبان هم باید سلاح متناسب با این میدان، آماده کنیم که شمشیر آخته هر قدر هم بُرّان باشد به کار مقابله با موشک بالستیک و جنگنده ی فوق سریع نخواهد آمد!

نویسنده: علی بهاری               منبع: خبرگزاری رسا

با عرض سلام به همه مخاطبان گرامی و تبریک اعیاد شعبانیه، یکی از کانال های مفید که برای فرهیختگان و اهالی فرهنگ و علوم انسانی می تواند جذاب باشد، کانال تلگرامی مرکب خرد است. مجله ای که بر بستر پیام رسان تلگرام منتشر می شود و اندیشه های نو را به قلم نو نویسان مطرح می کند. از شما فرهیخته گرامی هم دعوت می شود:

https://t.me/MarkabeKherad

فارغ از بی عرضگی مدیران و مسئولان در کنترل نرخ دلار و بهبود وضعیت اقتصاد، این روزها توییت هایی در توییتر و ... منتشر می شوند که مقصر وضعیت این روزهای کشور را به صراحت معرفی کرده اند: اسلام!
کسی گفته بود هیچ چیز چون اسلام نمی توانست این قدر پول ملی را تضعیف کند! و یا دیگری آیات قرآن را به تمسخر و استهزاء گرفته بود.
بی پایگی این پاسخ تنها با یک تامل کوچک روشن می شود:
اگر مقصر مشکلات و معضلات و دزدی ها و فسادها و اختلاسات و ارتشائات را اسلام می دانید، لطفا نشان دهید عمل به کدام یک از دستورهای قرآنی و یا سخنان پیامبر و اهل بیتش باعث چنین وضعی شده است؟
به عبارت دیگر ما زمانی می توانیم بگوییم اسلام، مقصر  وضعیت فعلی کشور است که به طور روشن و مشخص بگوییم عمل به فلان آیه قرآن و یا بهمان حدیث این نتیجه را در پی داشته است که البته مخالفان هیچ گاه نخواهند توانست چنین کاری کنند. زیرا آن ها همواره اسلام را با رفتار مسلمانان اشتباه گرفته اند. رفتار مسلمانان یک چیز است و اسلام چیز دیگر!
ممکن است خواننده بپرسد این اسلام چیست که هر بار سخن از مشکلات کشور به میان می آید، بلافاصله آن را مبرّا می کنید و طناب معضلات را گردن دیگران می اندازید؟
پاسخ، روشن است. اسلام طبق تعالیم آورنده آن - حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم - یعنی کتاب حکیم و سنت اصیل. بنابراین باور، رفتار و خصیصه ای را می توان به اسلام نسبت داد که مشخصا از دل قرآن درآید و یا به روایات مستند باشد. بدیهی است برداشت از قرآن و روایات هم امری پیچیده و فنی بوده، متوقف بر اطلاع کافی از چند دانش است و طبعا از دسترس بسیاری خارج!
بنابراین اگر کسی می خواهد اسلام را یگانه مشکل ایران و جهان بداند، باید بتواند موارد مشخصی را از دل قرآن و سنت - دو منبع مهم معرفت دینی - استخراج کند و نشان دهد مقامات کشور با عمل دقیق به آن، وضع فعلی را پیش آورده اند! کاری که بسیار سخت و البته غیر ممکن است.
نکته قابل تامل آن که با مراجعه صحیح و روش مند به قرآن و سنت، درخواهیم یافت نه تنها اسلام وضعیت کنونی کشور را - حداقل در بسیاری موارد - تایید نمی کند بلکه آموزه هایی دقیقا خلاف آن ارائه داده است که متاسفانه سالهاست از نام آن استفاده و خلاف مرام آن عمل می شود.

وبلاگ 73 فرقه، با مطلب جدید « افسانه تحریف قرآن 1 » به روز شد:

http://73ferghe.blog.ir/post/367/tahrifequran

با گسترش شبکه های اجتماعی - بخوانید تلگرام و اینستاگرام - تعاریف جدیدی از حیاء وارد جامعه اسلامی شده است. چه بسیار دختران و زنان باحجاب و مومنی که عکس شخصی خودشان را با هزار قلم آرایش و ویرایش روی پروفایل شان می گذارند و همه افتخارشان این است که در عکسی، تار مویی معلوم نیست و حجاب اسلامی به صورت کامل رعایت شده است؛ گویا اسلام، فقط درباره چند تار مو حساس است و اعتنایی به تحریک و تهییج نامحرمان با استفاده نامعقول از اقلام آرایشی ندارد!!
این پدیده که به حق باید آن را نتیجه جامعه و دنیای مدرن خواند مفهوم و معنای «حیاء» را نزد فهم متعارف (common sense )کاملا دگرگون ساخته است. گویا تبرج و خودنمایی جزء لاینفک فناوری نوین و ابزارهای ارتباطی جدید است و می رود زندگی ما را کاملا دگرگون سازد. 
نکته جالب اینجاست که این دسته کاربران، چنین خودنمایی هایی را، اسلامی سازی می کنند و مثلا در واکنش به عکس باحجاب یک بانو که البته چهره اش را مفصلا آراسته و بزک کرده است، کامنت تایید آمیز می گذارند و چهره اش را با ادبیات دینی می ستایند!! و گمان می کنند نه تنها هیچ حرامی اتفاق نیفتاده، بلکه انتقادهای احتمالی دیگران هم ناشی از فهم غلط و کج شان از دین و یا تندروی آنان در رعایت موازین شرعی است!
این قبیل رفتارهای مجازی نشان می دهد جامعه دارد پوست می اندازد و مفاهیم دینی و سنتی ما نظیر حیاء، عفت، وقار و ... به سرعت دچار خلاء مفهومی می شود. بنابراین آن چه مادران و پدران ما از «حیاء» می فهمیدند با آن چه نسل کنونی از این مفهوم می فهمد هیچ تناسبی ندارد. چه بسا بتوان گفت حیای پیشین و حیای نوین تنها اشتراک لفظی دارند!!

داخلی: می بینی سامسونگ! تنها و خسته افتاده ام یک گوشه مغازه و هیچ کس به من نگاه هم نمی کنه!
خارجی: همینه دیگه! ما خارجی هستیم، کیفیت داریم، کلاس داریم. شیک هستیم ولی تو هیچ کدوم از اینها رو نداری!
داخلی: این چه اتهامیه که شما اجناس خارجی همیشه به ما می زنید! کی گفته ما کیفیت نداریم؟ ما هم کیفیت داریم. هم قیمت مون مناسبه.
خارجی: ولی قبول کن کیفیت شما به ما نمی رسه.
داخلی: ممکنه توی بعضی موارد این طوری باشه ولی در کل اینقدرها هم که فکر می کنی ما ضعیف و بی کیفیت نیستیم. خود شما هم که یک شبه به این جایگاه نرسیدین. مردم از شما حمایت کردند شما هم کم کم پیشرفت کردین.
خارجی: مردم ایران چند ساله که دارند از شما حمایت می کنن ولی هیچ اتفاقی در عمل نیفتاده!
داخلی: اولا که مردم هیچ وقت اون حمایتی که از شما کردند از ما نکردند! ثانیا کی گفته کیفیت ما ثابت مونده! اتفاقا ما داریم به سمت جلو حرکت می کنیم و کالاهای داخلی الان نسبت به چند سال پیش خیلی پیشرفت کرده!
خارجی: ولی بالاخره شما هیچ وقت به پای ما نمی رسین. چون مردم تون از جنس های داخلی خوششون نمیاد.
داخلی: اتفاقا داری اشتباه می کنی!
( مشتری وارد مغازه می شود )
مشتری به فروشنده: آقا یه یخچال درست و حسابی می خوام.
فروشنده: یخچال سامسونگ داریم. بفرمایید از نزدیک ببینید.
مشتری: عذر می خوام من فقط ایرانی می خوام. تحت هیچ شرایطی نمی خوام خارجی بخرم.
فروشنده: خیلی هم خوب! اتفاقا قیمتش هم مناسب تره.
( داخلی به خارجی چشمک می زند و می خندد )

در بخش اول مقاله درباره الزامات سلبی شوخی و شادی و نشاط در اسلام سخن گفتیم و مواردی را برشمردیم که مسلمان باید از آنها در شوخی هایش اجتناب کند. ان شاء الله در این بخش درباره هنجارهای ایجابی، مواردی را بیان خواهیم کرد. یعنی مواردی که باید و یا بهتر است در شوخی ها ملاحظه شود: (1)

1: شادی با شادی اهل بیت
یکی از مصادیق شادی صحیح، خرسندی از چیزی است که اهل بیت از آن خرسند. امام صادیق علیه السلام می فرماید: « رحم اللَّه شيعتنا خلقوا من فاضل طينتنا و عجنوا بماء ولايتنا يحزنون لحزننا و يفرحون لفرحنا.
 خدا رحمت كند شيعيان ما را كه از زيادى گل ما بوجود آمده و با آب ولايت (و محبّت) ما خمير شده‏اند، در غم ما غمگين و در شادى ما شادمانند.(الحكم الزاهرة با ترجمه انصارى - ص 467) »
2: ملاقات با برادران مومن
پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله در حدیثی خطاب به امیرمومنان می فرماید: « یا عَلِی ثَلَاثٌ فَرَحَاتٌ لِلْمُؤْمِنِ فِی الدُّنْیا لِقَاءُ الْإِخْوَانِ وَ ... » ای علی اوقات شادی مؤمن در دنیا سه وقت است: دیدار برادران و ...  . (وسائل الشيعة، ج 10، ص 142)
3: لزوم قدر دانستن از اوقات شاد و پر نشاط
گاهی برخی انسان ها، قدر و قیمت اوقات خوش را نمی دانند و حتی در لحظات شادی هم به فکر غم و غصه اند. امیرمومنان علیه السلام در حدیثی زیبا و عمیق به این موضوع پرداخته اند: «اذا وَقَعَ فِی یدِک یومُ السرورِ فلاتخلّه فانَّک اذا وَقعتَ فی یدِ یومِ الغمِّ لم یخلَّک. وقتی روز شادی در اختیار تو قرار گرفت، از آن صرف نظر نکن؛ چرا که وقتی در دست روز اندوه قرار بگیری، از تو صرف نظر نخواهد کرد.» (شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد، ج 20، ص 286)
4: رعایت چارچوب حق
گاهی برخی گمان می کنند در شوخی می توانند دروغ و راست را با هم بیامیزند در حالی که پیامبر گرامی اسلام می فرماید: « اني لاامزح و لا اقول الا حقا» من شوخي نمي‌کنم و سخني نمي‌گويم، مگر آنکه در چارچوب حق باشد.» (بحارالانوار، ج66، ص7)

(1): لازم به ذکر است پژوهش حاضر، صرفا یک دریچه کوچک به این مساله است و علاقه مندان می توانند تفصیل این بحث را در کتبی که درباره سبک زندگی نوشته شده است، پی بگیرند. یکی از بهترین کتاب ها در این زمینه، « الگوی شادی از نگاه قرآن و حدیث » نوشته آیت الله ری شهری و همکاران است.

همواره و به خصوص در سال های اخیر این پرسش مطرح بوده است که آیا اسلام با شادی میانه ای دارد یا خیر؟
عملکرد غلط برخی متدینان و نیز تبلیغات ناصواب اسلام ستیزان، باعث شده است که برخی از مردم گمان کنند اسلام نه تنها به شادی و نشاط توصیه ای نکرده است، بلکه آن را حرام قطعی!! می داند و کسی که به این کار بپردازد را فاسق می خواند!!!
از آن جایی که اسلام یعنی قرآن و سنت ( شامل سخن و سیره معصومان ) برای یافتن پاسخ طبیعتا باید به این دو منبع معرفتی الاهی مراجعه کرد و جواب را از آنان خواست. واضح است که هر پژوهشی که مطلبی را به اسلام نسبت دهد ولی ریشه قرآنی و روایی اش را نگوید، قطعا قابل اعتناء نخواهد بود.
بررسی اجمالی متون اسلامی نشان می دهد که اسلام دو دسته توصیه درباره شادی و نشاط دارد: سلبی و ایجابی. بخش اول، مواردی است که باید از آن پرهیز گردد و دسته دوم، مواردی است که بهتر است در شادی ما وجود داشته باشد که ان شاء الله به ترتیب در دو مقاله به آن می پردازیم.

شاخصه های سلبی: 

1: عدم شادی در گناه و لغزش دیگران
امام علی علیه السلام می فرماید: « لا تَفْرَحْ بِسَقْطَةِ غَیرِک فَانَّک لا تَدْری ما یحْدُثُ بِک الزَّمانُ. » از لغرش دیگران شاد نشو. زیرا تو نمی دانی زمانه با تو چه خواهد کرد؟ ( ممکن است در آینده، خودت هم گرفتار شوی) «ميزان الحكمه، ج 7، ص 149»
2: خنده بی دلیل
خنده بی دلیل جدا از آن که جزء لهو به شمار می آید که در اسلام، به شدت مذموم است، ممکن است تبعات بدی هم به همراه داشته باشد. در همین راستا، روزی عربی بادیه نشین خدمت پیامبر رسید و چون شتر چموشی سوار بود، بلافاصله پس از سلام و علیک، شترش او را از پیامبر دور کرد. این ماجرا چند بار تکرار شد و اصحاب پیامبر به آن مرد خندیدند. عرب هم عصبانی شد و شترش را کشت. اصحاب به پیامبر گفتند: آن مرد شترش را هلاک کرد. پیامبر فرمود: دست شما به خون آن شتر، آلوده است. چون به خاطر خنده شما آن مرد عصبانی شد و شترش را کشت. « محجة البيضاء، ج 5، 233 »
3: خنده های تمسخرآمیز
مسخره کردن دیگران، در اسلام امری حرام شمرده شده است. قرآن کریم می فرماید: « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى‌ أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ، سوره حجرات، آیه 11»  ای کسانی که ایمان آورده اید! نباید گروهی ( از شما ) گروه دیگر را مسخره کند. چه بسا که گروه مسخره شونده از مسخره کنندگان بهتر باشند. )
4: خنده در مجلس عزا
این نوع از شادی و خنده، حتی در فرهنگ های غیر اسلامی هم ناروا شمرده می شود. امام حسن عسگری علیه السلام در این باره می فرماید: « لَیسَ مِنَ الْأَدَبِ إِظْهَارُ الْفَرَحِ عِنْدَ الْمَحْزُونِ، بحارالانوار، ج 78، 374 » 
5: شوخی با نامحرم
شوخی با نامحرم هم در جزء خطوط قرمز شوخی شمرده شده است. ابو بصیر می گوید: « کُنتُ اُقرِئُ امرَاَهً، کُنتُ اُعَلِّمُهَا القُرآنَ فَمازَحتُها بِشَیءٍ، فَقَدِمتُ عَلی اَبی جَعفَرٍ علیه السلام فَقالَ لی: اَیَّ شَیءٍ قُلتَ لِلمَراهِ؟ فَغَطَّیتُ وَجهی. فَقالَ علیه السلام لا تَعُودَنَّ اِلَیها، وسائل الشیعه، ج14، باب 106 »
به زنی قرآن یاد می دادم. روزی با او یک شوخی کردم. امام باقر را که دیدم، ایشان گفتند: به آن زن چه گفتی؟ من از خجالت رویم را پوشاندم. سپس حضرت گفتند: دیگر پیش آن زن برنگرد.
در حدیث دیگری پیامبر اکرم (ص) می فرماید: « هرکس با غیر همسر خویش شوخی و مزاح کند، به اندازه هر کلمه ای که در دنیا سخن گفته باشد، خداوند هزار سال او را در زندان دوزخ نگاه خواهد داشت. ثواب الاعمال ص 283» 

یکی از مراکز مهم حوزوی - دانشگاهی که در عرصه نشر معارف اسلامی فعالیت گسترده و قابل توجهی داشته، دار الحدیث است. این مرکز که با مدیریت آیت الله ری شهری فعالیت می کند، همه ساله کتاب های مفیدی در زمینه گسترش فرهنگ اسلام ناب محمدی منتشر می کند.
یکی از این کتاب های مفید و البته آسان و همه فهم، کتاب الگوی شادی از نگاه قرآن و حدیث می باشد که به همت آقایان ری شهری، موسوی، پسندیده و با ترجمه آقای خوش نصیب وارد بازار شده است. این کتاب در 9 فصل تدوین شده است و می کوشد موضوع شادی و نشاط را از دیدگاه قرآن و حدیث بررسی کند. این 9 فصل به ترتیب عبارت اند از: الگوی شادی در اسلام، نگاهی عمومی به شادمانی و اندوه، موانع شادمانی، درمان اندوه، عوامل شادمانی، شادکردن و غمگین ساختن، آداب شادمانی، غصه های شادی آور و در نهایت شادی های اندوه زا.
امید که در ایام نوروز، از مطالعه این کتاب بهره ببرید.