فکر نمی کردم فریدون جیرانی این اندازه کار بلد باشد. شاید هم شوخی های خنده بازار با ایشان، از ارزش این کارگردان متعهد در اذهان ما کاسته است. فیلمی دینی، اخلاقی و آموزنده که از داستانی جذاب، بازی حرفه ای هنرپیشگان و کارگردانی هنرفهم بهره مند است. البته این فیلم با همه ی نقاط قوتش قطعا از اشکال تهی نیست و هدف این نوشتار نیز بیان نقاط ضعف و قوت است.

۱: همواره به این مسئله معتقد بوده و هستم که برای نقد فساد و فحشا در همه ی زمینه ها (جنسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و ...  ) نبایستی آن ها را به نمایش گذاشت. زیرا اثر وضعی این مسئله قبح شکنی و عادی سازی فساد است. راه درست همانی است که جیرانی در این فیلم پیمود. وقتی صحبت از رابطه ی نامشروع سعید و آوا می شود، فضای فیلم مبهم شده، بازیگران به سرعت از این مسئله می گذرند و به هیچ عنوان این مسئله به صورت شفاف و باز مطرح نمی گردد. این نکته سبب شکسته نشدن قبح گناه و بلکه افزایش آن نزد مخاطب است. 

۲: دقیقا نکته پیشین که نقطه قوت بود، یکی از نقاط ضعف فیلم نیز محسوب می شود. زیرا در ماجرای مشروبات الکلی به راحتی مشروب خوردن افراد ضبط می شود و در فیلم به نمایش در می آید. به اعتقاد بنده اگر در این مسئله نیز مانند رابطه ی سعید و آوا عمل می شد، اثر گذاری بهتری داشت.

۳: در یکی از سکانس ها پدرام و آوا در آپارتمان تنها می شوند. ناگهان پدرام نگاهی شهوت انگیز به آوا می کند. آوا متوجه می شود و بلافاصله آپارتمان را ترک می کند. به زیبایی حدیث پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را به تصویر می کشد که (لایخلونّ رجل بامراه فان ثالثهما شیطان. مستدرک الوسایل ، جلد 14 ص ، 266 ح 16671.) دقیقا بخاطر عمل نکردن به این حدیث است که آوا و سعید به فساد می افتند و این هم از نقاط قوت فیلم است.