شیخ طوسی در کتاب «امالی» از امام باقر (ع) نقل می‌کند که رسول خدا (ص) فرمود:

کیف بک یا علی إذا وقفت علی شفیر جهنّم و قدمت الصراط وقیل للناس: جوزوا وقلت لجهنّم: هذا لي و هذا لک؟

ای علی؛ چگونه خواهی بود وقتی که بر لبۀ جهنّم بایستی و مردم را دستور دهند که بر صراط عبور کنند، آنگاه به جهنّم بگوئی : این برای تو ، و این دیگری برای من، یعنی عدّه‌ای را به جهنّم حواله کنی و عدّه‌ای را از جهنّم نجات دهی؟

علی (ع) عرض کرد: ای رسول خدا؛ آنها که به سلامت عبور می‌کنند چه کسانی هستند؟ فرمود:

اُولئک شیعتک معک حیث کنت.

آنها شیعیان تو می‌باشند که هر کجا باشی با تو خواهند بود.[1]

و شاعر چه نیکو سروده است:

أباحسـن ولاؤک لـي أمــان       إذا زفرت علی الخلق الجحیم

و کیف یخـاف حـرّ النـارعبـد       یوالیــکم و أنت لهـــا قسیــــم

ای علی دوستی و ولایت تو برای من امان است؛ وقتی که جهنّم بر آدمیان شعله کشد.

و چگونه از حرارت آتش بترسد بنده‌ای که شما را دوست داشته باشد، زیرا تو قسمت کنندۀ آن هستی.

کراجکی در کتاب «کنزالفوائد» از یکی از اصحاب امیرالمؤمنین (ع) نقل کرده است که گفت: سلمان رَضی الله عَنهُ بر امیرالمؤمنین (ع) وارد شد و از معرفت و شناسایی آن حضرت سؤال نمود. فرمود:

ای سلمان؛ من کسی هستم که تمام امّت‌ها را به اطاعت خود خواندم، آنها که سرپیچی کردند در آتش افکندم و من خازن آتش بر آنها هستم.

یا سلمان إنّه لا یعرفني أحد حقّ معرفتي إلّا کان معي في الملأ الأعلی.

ای سلمان؛ هرکسی آنگونه که سزاوارم مرا بشناسد در ملأ اعلی یعنی محلّ قرب پروردگار که جایگاه ملکوتیان است با من خواهد بود.....

شیخ صدوق در کتاب «امالی» از سلمان فارسی سلام الله علیه نقل کرده است: ابلیس لعنه الله عبورش به چند نفر افتاد که به امیرالمؤمنین (ع)  دشنام می‌دادند،  در مقابل آنها ایستاد، سؤال کردند: کیست که پیش روی ما ایستاده است؟

گفت: من ابومرّه‌ام، گفتند سخنان ما را شنیدی؟

گفت: بدا به حال شما مولای خود علیّ بن ابی طالب (ع) را ناسزا می‌گوئید؟

گفتند: از کجا دانستی که او ولیّ امر ما است؟

گفت: از کلام پیغمبرتان که فرمود:

من کنت مولاه فعليّ مولاه، اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه، وانصر من نصره واخذل من خذله.

هر کس من مولای او هستم پس از من علی (ع) مولای او است، خدایا آن کس که علی را دوست دارد دوست بدار، و با دشمن او دشمن باش.

سپس به او گفتند: آیا تو از موالیان و شیعیان آن حضرت هستی؟

گفت: من ولایتش را ندارم و از شیعیان او نیستم ولی او را دوست دارم ، و هر کس با او دشمنی کند من در مال و فرزندش با او شرکت دارم.

به او گفتند: آیا حدیثی دربارۀ علی (ع) نمی‌گویی؟

گفت: ای گروه عهدشکنان و ظالمان و خارج شدگان از دین؛ گوش کنید تا برایتان بگویم:.....

در کتاب «صفوة الأخبار» از أعمش نقل می‌کند :

کنیزی سیاه چهره و کور را دیدم که به مردم آب می‌داد و می‌گفت: به دوستی و محبّت حضرت علی بن ابی طالب (ع) بیاشامید.

سپس او را در مکه دیدم که بینا گشته و به مردم آب می‌دهد، و این بار می‌گوید: بیاشامید به محبّت کسی که خدا به خاطر او بینائی را به من برگردانید.

اعمش می‌گوید: قضیِه را با او در میان گذاشتم و گفتم: تو را در مدینه نابینا دیدم که آب می‌دادی و می‌گفتی: به محبّت علی بن ابی طالب (ع) بیاشامید و اکنون می‌بینم بینا گشته‌ای ، مرا از این مطلب با خبر کن.

کنیز گفت: مردی را دیدم که به من فرمود: ای کنیز؛ آیا تو اهل ولایت و محبّت علیّ بن ابی طالب (ع) هستی؟ گفتم: بلی، آنگاه دعا کرد و گفت:

خدایا؛ اگر راست می‌گوید بینائی‌اش را به او برگردان، بخدا قسم، به برکت دعای او فوراً دیدگانم روشن و چشمانم بینا گردید.

به او گفتم تو کیستی ؟ گفت: «أنا الخضر و أنا من شیعة عليّ بن أبي طالب (ع)»، من خضر و از شیعیان علیّ بن ابی طالب می‌باشم.[1]

در کتاب «مناقب ابن شهرآشوب» از عمر بن خطّاب نقل کرده است که گفت:

علی (ع) وقتی در گهواره‌ دست‌هایش بسته بود ماری را دید که به طرف او می‌آید ، خود را حرکتی داد و دست‌ها را خارج کرد، با دست راست گردن مار گرفت و به گونه‌ای فشرد که انگشتانش در آن داخل شد و به قدری نگه داشت تا آنکه مرد.

مادرش که چنین صحته‌ای را مشاهده کرد فریاد برآورد و کمک خواست، اطرافیان جمع شدند، سپس به فرزندش علی (ع) عرض کرد:

«کأنّک حیدرة»، گویا تو از نظر شجاعت و دلاوری چون شیر هستی.[1]

ابن شهر آشوب در کتاب «مناقب» از فاطمۀ بنت اسد -مادر امیرالمؤمنین (ع) - نقل می‌کند که فرمود:

او را با پارچه‌ای قنداق کردم و بستم، آن را پاره کرد، او را با دو قنداق بستم آن را پاره کرد تا آنکه او را با شش قنداق که بعضی از آنها پوست و بعضی ابریشم بود بستم، همۀ آنها را پاره کرد، سپس فرمود:

یا اُمّاه ؛ لا تشدّي یديّ فإنّي أحتاج أن اُبصبص لربّي بإصبعي.

ای مادر؛ دست‌های مرا مبند، زیرا می‌خواهم با انگشتانم برای پروردگارم خضوع و خشوع کنم.[1]

اَللّهمَّ صلِّ عَلی مُحَمّد وَ آلِ مُحَمّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم

کراجکی در کتاب « کنزالفوائد» از ابوذر نقل می‌کند :

روزی در منزل امّ سلمه در خدمت پیغمبر اکرم (ص) نشسته بودم و به فرمایشات او گوش می‌دادم که علیّ بن ابی‌ طالب (ع) وارد شد، چهره‌ی پیغمبر (ص) از خوشحالی شکفته و درخشان گردید، علی (ع) را دربرگرفت و پیشانی او را بوسید سپس رو به من کرد و فرمود:

ای ابوذر؛ این شخص را که بر ما وارد شد به حقیقت می‌شناسی؟

ابوذر گفت : عرض کردم: ای رسول خدا ؛ او برادر و پسر عمّ شما و همسر فاطمه (س) و پدر حسن و حسین دو سرور جوانان بهشت است.

رسول خدا (ص) فرمود: ای ابوذر؛ این امامی است فروزنده و درخشان، نیزه‌ی بلند بالای پروردگار و در بزرگ رحمت او است که هر کس خدا را اراده کند باید از آن در وارد شود.

ای ابوذر؛ او برپا دارنده‌ی عدالت ، و مدافع حریم الهی و یاری کننده‌ی دین خدا و حجّت پروردگار است، خداوند همواره در میان امّت‌ها به سبب او با خلق خود احتجاج می‌کند با آنکه در میان هر امّتی پیامبری را برانگیخته است.

یا أباذر؛ إنّ اللّه تعالی جعل علی کلّ رکن من أرکان عرشه سیعین ألف ملک لیس لهم تسبیح ولا عبادة إلّا الدعاء لعليّ (ع) و شیعته، والدعاء علی أعدائه....