در کتاب «مناقب ابن شهرآشوب» از عمر بن خطّاب نقل کرده است که گفت:

علی (ع) وقتی در گهواره‌ دست‌هایش بسته بود ماری را دید که به طرف او می‌آید ، خود را حرکتی داد و دست‌ها را خارج کرد، با دست راست گردن مار گرفت و به گونه‌ای فشرد که انگشتانش در آن داخل شد و به قدری نگه داشت تا آنکه مرد.

مادرش که چنین صحته‌ای را مشاهده کرد فریاد برآورد و کمک خواست، اطرافیان جمع شدند، سپس به فرزندش علی (ع) عرض کرد:

«کأنّک حیدرة»، گویا تو از نظر شجاعت و دلاوری چون شیر هستی.[1]