شیخ طوسی در کتاب «امالی» از امام باقر (ع) نقل می‌کند که رسول خدا (ص) فرمود:
کیف بک یا علی إذا وقفت علی شفیر جهنّم و قدمت الصراط وقیل للناس: جوزوا وقلت لجهنّم: هذا لي و هذا لک؟
ای علی؛ چگونه خواهی بود وقتی که بر لبۀ جهنّم بایستی و مردم را دستور دهند که بر صراط عبور کنند، آنگاه به جهنّم بگوئی : این برای تو ، و این دیگری برای من، یعنی عدّه‌ای را به جهنّم حواله کنی و عدّه‌ای را از جهنّم نجات دهی؟
علی (ع) عرض کرد: ای رسول خدا؛ آنها که به سلامت عبور می‌کنند چه کسانی هستند؟ فرمود:
اُولئک شیعتک معک حیث کنت.
آنها شیعیان تو می‌باشند که هر کجا باشی با تو خواهند بود.[1]
و شاعر چه نیکو سروده است:
أباحسـن ولاؤک لـي أمــان إذا زفرت علی الخلق الجحیم
و کیف یخـاف حـرّ النـارعبـد یوالیــکم و أنت لهـــا قسیــــم
ای علی دوستی و ولایت تو برای من امان است؛ وقتی که جهنّم بر آدمیان شعله کشد.
و چگونه از حرارت آتش بترسد بنده‌ای که شما را دوست داشته باشد، زیرا تو قسمت کنندۀ آن هستی.
