امام علی علیه السلام فرمودند :
لَیسَ کُلُّ أصحابِ رَسولِ اللّه‏ِ صلّی اللّه علیه و آله مَن کانَ یَسأَلُهُ ویَستَفهِمُهُ ، حَتّى إن کانوا لَیُحِبّونَ أن یَجیءَ الأَعرابِیُّ والطّارِئُ فَیَسأَلَهُ علیه ‏السلام حَتّى یَسمَعوا . وکانَ لا یَمُرُّ بی مِن ذلِکَ شَیءٌ إلاّ سَأَلتُهُ عنهُ وحَفِظتُهُ ؛
چنین نبود که همه اصحاب رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله از آن حضرت پرسیده و براى فهم آن کنجکاوى نمایند، حتى که دوست داشتند بادیه ‏نشین و غریبى از راه برسد و از آن حضرت بپرسد تا ایشان بشنوند، ولى در این باب چیزى بر من نگذشت مگر این که از آن حضرت پرسیده و آن را حفظ کردم.
 

امام علی علیه السلام فرمودند :
إنّا أهلُ بَیتٍ اُمِرنا أن نُطعِمَ الطَّعامَ، ونُؤَدِّیَ فِی النّاسِ البائِنَةَ ، ونُصَلِّیَ إذا نامَ النّاسُ؛
ما خاندانى هستیم که فرمان یافته ‏ایم، خوراک اطعام کنیم و به مردم عطایا و صله دهیم و هنگامى که مردم خوابند، نماز بگزاریم.
 

امام علی علیه السلام فرمودند :
حُبِّبَ إلَیَّ الصَّومُ بِالصَّیفِ؛
روزه در تابستان، نزد من محبوب است.
 

امام علی علیه السلام فرمودند:
أنَا کابُّ الدُّنیا لِوَجهِها ، وقادِرُها بِقَدرِها ، وناظِرُها بِعَینِها ؛
من دنیا را به رو در افکندم، و به اندازه خودش بدان بها مى‏دهم، و با نگاه خودش به آن مى‏نگرم.
 

امام على علیه‏ السلام ‏فرمودند:
کانَ الْحَسَنُ فِیحَیاةِ رَسُولِ‏اللّه‏ِ صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله یَدْعُونی أَبَاالْحُسَیْنِ وَکانَ الْحُسَیْنُ یَدْعُونی أَبَا الْحَسَنِ، وَیَدْعُوانِ رَسُولَ‏اللّه‏ِ صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله أَباهُما، فَلَمّا تُوُفِّىَ رَسُولُ‏اللّه‏ِ صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله دَعَوانی بِأبیهِما.
در طول زندگانى پیامبر اکرم صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله، حسن مرا ابوالحسین مى‏ خواند و حسین مرا ابوالحسن. و هردو، پیامبر اکرم صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله را پدر مى ‏خواندند، وقتى پیامبر اکرم صلّى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله رحلت فرمودند، آنان مرا پدر خواندند.