حضرت على علیه ‏السلام فرمودند:
کانَتْ لى مِنْ رَسُولِ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله مَنْزِلَةٌ لَمْ یَکُنْ لاَِحَدٍ مِنَ الْخَلائقِ اِنّى کُنْتُ آتیهِ کُلَّ سَحَرٍ فَاُسَلِّمُ عَلَیْهِ.
موقعیتى که من در محضر پیامبر خدا صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله داشتم براى هیچ کس دیگر نبود. من هر روز سحر محضر ایشان مى‏رفتم.
 

حضرت على علیه ‏السلام فرمودند:
کُنْتُ اِذا سَأَلْتُ رَسُولَ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله أَعْطانى وَ اِذا سَکَتُّ ابْتَدَأَنى.
هرگاه از پیامبر خدا صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله سؤال مى‏کردم، خواسته‏ام را پاسخ مى‏داد و اگر من سکوت مى‏کردم او خود پیشگام مى‏شد و از دانش خود بهره‏مندم مى‏ساخت
 

بریده اسلمى گوید:
کُنّا اِذا سافَرْنا مَعَ النَّبِىِّ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله کانَ عَلِىٌّ علیه ‏السلام صاحِبُ مَتاعِهِ یَضُمُّهُ اِلَیْهِ فَاِذا نَزَلْنا یَتَعاهَدُ مَتاعَهُ فَاِنْ رَأى شَیْأً یَرُمُّـهُ رُمَّـةً، وَ اِنْ کانَتْ نَعْلٌ خَصَفَها.
هرگاه که با پیامبر اکرم صلّى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله به سفر مى‏رفتیم، على علیه ‏السلام مسؤول توشه و بار پیامبر بود، آنها را از خودش جدا نمى‏کرد، و هنگامى که در جایى منزل مى‏کردیم توشه و اثاث پیامبر را وارسى نموده و اگر نیاز به ترمیم و اصلاح داشت اصلاح مى‏کرد و اگر کفش و نعلین پیامبر نیاز به تعمیر و دوخت داشت آن را انجام مى‏داد.
 

موسى بن سلمه مى‏گوید: از جعفر بن عبداللّه‏ در مورد یکى از ستون‏هاى مسجد النبى صلّى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله که منسوب به حضرت على علیه ‏السلام است پرسیدم، در پاسخ گفت:
اِنَّ هذِهِ الْمُحَرِّسَ، کانَ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالِبٍ علیه ‏السلام یَجْلِسُ فى صَفْحَتِها الَّتى تَلِى‏الْقَبْرَ مِمّا یَلى بابَ رَسُولِ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله یَحْرُسُ النَّبِىَّ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله.
این همان ستون محرّس است که حضرت على بر پاى آن از جانب قبر که درِ منزل پیامبر اکرم صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله بوده، مى‏نشست و از پیامبر پاسدارى مى‏نمود.
 

آنگاه که حضرت علی علیه ‏السلام به دلیل رعایت مساوات در تقسیم بیت‏المال مورد عتاب قرار گرفتند، فرمودند:
لَمّا عُوتِبَ عَلَى التَّسوِیَةِ فِى‏العَطاءِ ـ أَتَأْمُرُونّى أَنْ أَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ فیمَنْ وُلِّیتُ عَلَیْهِ؟! وَاللّه‏ِ ما أَطُورُ بِهِ ما سَمَرَ سَمیرٌ وَ ما أَمَّ نَجْمٌ فِى السَّماءِ نَجْما، لَوْ کانَ الْمالُ لى لَسَوَّیْتُ بَیْنَهُمْ فَکَیْفَ وَ اِنَّما الْمالُ مالُ اللّه‏ِ.
آیا به من امر مى‏کنید و اصرار مى‏ورزید تا پیروزى را به بهاى ستم بر کسانى که مسؤولیت سرپرستى آنها بر دوشم نهاده شده است به دست آورم؟! به خدا سوگند که تا روزگار در گردش است و ستارگان آسمان در پى هم حرکت مى‏کنند، چنین کار ناروایى نخواهم کرد. اگر این مال ثروت شخصى من بود در تقسیم آن مساوات را رعایت مى‏کردم، چه رسد به این که مال، مال اللّه‏ است.