ابن عباس مى‏گوید:
کانَ عَلِىٌّ علیه ‏السلام یَتَّبِعُ فى جَمیعِ أَمْرِهِ مَرْضاةِ اللّه‏ِ وَلِذلِکَ سُمِّىَ الْمُرْتَضى.
حضرت على علیه ‏السلام در تمامى کارهاى خود همواره در پى رضایت الهى بود و به همین جهت «مرتضى» نامیده شد.
 

امام صادق علیه ‏السلام فرمودند:
وَاللّه‏ِ ما أَکَلَ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالبٍ علیه ‏السلام مِنَ الدُّنْیا حَراما قطُّ حَتّى مَضى لِسَبیلِهِ وَ ما عَرَضَ لَهُ أَمْرانِ کِلاهُما لِلّهِ رِضىً اِلاّ أَخَذَ بِأَشَدِّهِما عَلَیْهِ فى بَدَنِهِ ـ دینِهِ ـ وَ ما نَزَلَتْ بِرَسُولِ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله نازِلَةٌ قَطُّ اِلاّ دَعاهُ ثِقَةً بِهِ وَ ما أَطاقَ أَحَدٌ عَمَلَ رَسُولِ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله مِنْ هذِهِ الأُمَّةِ غَیْرُهُ وَ اِنْ کان لَیَعْمَلُ عَمَلَ رَجُلٍ کانَ وَجْهُهُ بَیْنَ الْجَنَّةِ وَ النّارِ یَرْجُو ثَوابَ هذِهِ وَ یَخافُ عِقابَ هذِهِ.
به خدا سوگند على بن ابى طالب علیه ‏السلام تا روزى که از این دنیا رفت مال حرامى نخورد و هیچ گاه بر سر دو راهى ـ که هر دو راه مورد خشنودى خدا باشد ـ قرار نگرفت مگر این که پر زحمت‏ ترین آنها را برگزید و هر حادثه مهمى که براى پیامبر خدا صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله پیش مى ‏آمد ـ به دلیل اعتمادى که به على داشت ـ از او کمک مى‏گرفت. و در میان این امّت هیچ کس نتوانست همانند على علیه ‏السلام: راه پیامبر را ـ بى کم و کاست ـ طى کند و با این همه تلاش و کوشش همواره چون بیمناکان کار مى‏کرد، چشمى به بهشت و چشم دیگر بر آتش داشت، از سویى امیدوار پاداش بهشت و از سوى دیگر هراسناک از کیفر آتش بود.
 

عبد خیر مى‏گوید: على علیه ‏السلام چهار انگشتر داشتند که به دست مى‏کردند:
یاقُوتٌ لِنُبْلِهِ، وَ فیروزَجٌ لِنُصْرَتِهِ، وَ الْحَدیدُ الصّینىُّ لِقُوَّتِهِ، وَ عَقیقٌ لِحِرْزِهِ ـ وَکان نَقْشُ الْیاقُوتِ: لااِلهَ اِلاَّ اللّه‏ُ الْمَلِکُ الْحَقُّ الْمُبینُ، وَ نَقْشُ الْفیروزَجِ: اَللّه‏ُ الْمَلِکُ الْحَقُّ، وَ نَقْشُ الْحَدیدِ الصّینىِّ: أَلْعِزَّةُ لِلّهِ جَمیعا، وَ نَقْشُ الْعَقیقِ ثَلاثَةُ أَسْطُرٍ: ما شاءَاللّه‏ُ، لاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّه‏ِ، أَسْتَغْفِرُاللّه‏َ.
یاقوتى براى نجابت و بزرگى ـ فرزانگى ـ و فیروزه براى پیروزى و حدید چینى براى نیرومندى و عقیق را نیز براى محافظت. نقش نگین یاقوت: «لا إلهَ إلاّ اللّه‏ المَلِکُ الحَقُّ المُبین» و نقش فیروزه: «اللّه‏ُ المَلِکُ الحَقُّ» و نقش حدید: «ألعِزَّةُ للّه‏ جَمیعا» و در نگین عقیق سه سطر نقش بسته بود: «ماشاءَ اللّه‏ُ، لاقُوَّةَ إلاّ بِاللّه‏ِ، أستَغفِرُاللّه‏».
 

امام صادق علیه ‏السلام فرمودند:
کانَ عَلِىٌّ علیه ‏السلام اِذا هالَهُ شَیْى‏ءٌ فَزِعَ اِلَى الصَّلاةِ. ثُمَّ تَلا هذِهِ الأَیَةَ: وَاسْتَعینُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ. وَ قالَ علیه ‏السلام: ... کان فى آخِرِ عُمْرِهِ یُصَلّى فى‏کُلِّ یَوْمٍ وَ لَیْلَةٍ أَلْفَ رَکْعَةٍ.
هرگاه حضرت علی علیه ‏السلام از موضوعى نگران و هراسناک مى‏شد به نماز پناه مى‏برد. سپس امام صادق علیه ‏السلام این آیه را خواند: «وَاسْتَعینُوا بِالصَّبُرِ وَالصَّلاةِ ... از شکیبایى و نماز یارى بجویید . . . »(بقره/45). و باز فرمودند: حضرت علی علیه ‏السلام در اواخر عمر خود هر شبانه روز، هزار رکعت نماز مى‏خواند.
 

امام على علیه ‏السلام فرمودند:
اِنَّ اللّه‏َ جَعَلَنى اِماماً لِخَلْقِهِ، فَفَرَضَ عَلَىَّ التَّقْدیرَ فى‏نَفْسى وَمَطْعَمى وَمَشْرَبى وَمَلْبَسى کَضُعَفاءِالنّاسِ، کَىْ یَقْتَدِىَ الْفَقیرُ بِفَقْرى وَ لا یَطْغَى الْغَنِىَّ غِناهُ.
خداوند، مرا پیشواى خلق خود قرار داد و هماهنگى با مردم تهیدست را در امور شخصى و خوراک و پوشاک بر من واجب نمود، تا فقرا از من الگو بگیرند و بى‏نیازى ثروتمندان، آنان را به سرکشى و طغیان نخواند. مردم همیشه به رهبران خود نگاه مى‏کنند و از رفتار و زندگى آنان الگو مى‏گیرند.